I SA/Łd 682/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 23 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Sz. i B. Sz. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. postanawia: odrzucić skargę. W dniu 16 lipca 2009 r. K. i B. małżonkowie S. wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] wydaną w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. Po doręczeniu wezwania do uiszczenia wpisu podatnicy wystąpili z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z 28 października 2009 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Po rozpoznaniu sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 28 stycznia 2010 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Od ww. rozstrzygnięcia, skarżący złożył zażalenie, które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił postanowieniem z 19 maja 2010 r. (sygn. akt II FZ 156/10). Zarządzeniem z 12 czerwca 2010 roku Przewodniczący Wydziału ponownie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wezwanie w tym przedmiocie doręczono 25 czerwca 2010 r. W wyznaczonym terminie wpis nie został uiszczony. Skarżący 2 lipca 2010 r. wystąpił natomiast z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu Zgodnie z treścią art. 219 § 1 ustawy z 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. W świetle postanowień art. 230 § 1 i § 2 w związku z art. 211 p.p.s.a. pismem, od którego istnieje obowiązek uiszczenia opłaty jest m.in. skarga. Stosownie do treści art. 220 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (...). Zgodnie zaś z treścią § 3 przedmiotowego artykułu, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy został już rozpatrzony przez sąd. Rozstrzygnięcie powyższej kwestii wpadkowej uzyskało więc przymiot prawomocności. Konsekwencją tego jest fakt uzyskania mocy wiążącej wobec sądu, który je wydał. Ponieważ nie dotyczy ono istoty sprawy, nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej, jednakże posiada w pełni przymiot prawomocności. Z powyższego wypływa więc obowiązek uiszczenia wymagalnego wpisu i faktu tego nie zmienia obowiązek ponownego wezwania strony do uiszczenia opłaty wraz ze wskazaniem skutków jej nieuiszczenia oraz wymaganej kwoty wpisu. Złożenie przez skarżących kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie wywiera wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 p.p.s.a. W orzecznictwie NSA utrwalił się pogląd stanowiący, iż inne rozumienie powyższego uregulowania mogłoby pozwolić stronom postępowania na nieograniczone w czasie przewlekanie postępowania sądowoadministracyjnego poprzez składanie kolejnych wniosków o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 23 marca 2009 r., I FZ 60/09). Wskazać ponadto należy, że treść ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie zawiera nowych istotnych okoliczności, które mogłyby wpłynąć na zmianę oceny sytuacji skarżących. Strona nie wskazuje zatem na żadną radykalną zmianę sytuacji życiowej, nie wskazuje też na istotną zmianę swej sytuacji majątkowej. Przypomnieć wypada, że sąd rozpoznając poprzedni wniosek miał świadomość zarówno prowadzenia przeciwko podatnikom postępowań egzekucyjnych, jak i sytuacji finansowej spółki, której są współwłaścicielami. Ponadto wskazać należy, że wpływ na negatywną ocenę poprzedniego wniosku skarżących miały m.in. działania podjęte przez nich jeszcze przed wniesieniem skargi, które w konsekwencji doprowadziły do utraty przez nich kontroli nad większą częścią majątku. Reasumując, skoro skarżący w oznaczonym terminie nie uiścili należnego wpisu od skargi, a złożony przez nich wniosek o przyznanie prawa pomocy nie przerwał skutecznie biegu terminu do uiszczenia tej opłaty, zachodzi podstawa do odrzucenia skargi. Mając na uwadze poczynione ustalenia, sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. P.Pij.