I SA/Łd 685/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2010, 2011 i 2012 r. oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi oddala skargę. Decyzją Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z [...], na podstawie art. 107, art. 108, art. 116 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm.), dalej "O.p." orzeczono o odpowiedzialności podatkowej J. K., Prezesa Zarządu Spółki z o.o. A, za zaległości: w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010r., 2011r. oraz 2012r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi, w podatku dochodowym od osób fizycznych za maj-wrzesień 2010r. wraz z odsetkami za zwłokę, w podatku dochodowym od osób prawnych za 2011r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi, z tytułu odsetek od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za marzec-listopad 2011r. wraz z kosztami egzekucyjnymi. We wniesionym odwołaniu podatnik zarzucił organowi naruszenie: - przepisów prawa procesowego, tj. art. 121 § 1 i art. 122 w związku z art. 207, art. 210, art. 108 oraz art. 116 § 1 i § 2 O.p., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, stanowiącego podstawę ustalenia odpowiedzialności strony jako członka Zarządu Spółki, - przepisu prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 i § 2 O.p., poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki odpowiedzialności podatkowej strony. W konsekwencji przedstawionych zarzutów podatnik, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie, że strona nie ponosi odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki A wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi. W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania zaskarżoną decyzją z [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie w części dotyczącej orzeczenia odpowiedzialności J. K. za zaległości spółki A z tytułu podatku od towarów i usług za październik, listopad 2010r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami egzekucyjnymi z powodu upływu terminu przedawnienia. Natomiast w ocenie organu odwoławczego orzeczenie o odpowiedzialności podatkowej strony za zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od maja do września 2010r., wobec niezakończenia egzekucji dotyczących ww. należności podatkowych byłoby przedwczesne, ponieważ nie zaistniała jeszcze przesłanka bezskuteczności egzekucji, a zatem również w tej części decyzja organu I instancji została uchylona, a postępowanie umorzone. W pozostałej części, tj. dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej podatnika jako prezesa Zarządu Spółki z o.o. A, za zaległości z tytułu: - podatku od towarów i usług, za poszczególne miesiące 2010 r., 2011 r., 2012 r. z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi, - podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r. z odsetkami za zwłokę oraz kosztami egzekucyjnymi, - odsetek od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, za poszczególne miesiące 2011 r. wraz z kosztami egzekucyjnymi Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor odwołując się w pierwszej kolejności do treści art. 116 § 1 i § 2 O.p. wskazał, że regułą jest solidarna odpowiedzialność członków zarządu za zaległości podatkowe spółki, jeżeli egzekucja okaże się bezskuteczna oraz w sytuacji wykazania faktu pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu w czasie upływu terminu płatności zobowiązań podatkowych. Wyjątkiem jest natomiast sytuacja, gdy członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe, albo, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy organ wskazał, że nie budzi wątpliwości, iż J. K. został powołany na stanowisko Prezesa Zarządu A na podstawie uchwały nr 7/2007 z 3 sierpnia 2007r. i zgodnie odpisem KRS według stanu na 17 maja 2016r. nadal sprawował tę funkcję. Podobnie zdaniem organu nie budzi wątpliwości, że w czasie pełnienia przez J. K. ww. funkcji upływały terminy płatności zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za luty, lipiec, października, grudzień 2010r., marzec-lipiec, wrzesień i grudzień 2011r. oraz styczeń-lipiec 2012r., a także podatku dochodowego od osób fizycznych za maj-wrzesień 2010r., podatku dochodowego od osób prawnych za 2011r., jak również zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2011r. Spełniona zatem została przesłanka wynikająca z treści art. 116 § 2 O.p. Organ wyjaśnił, że odpowiedzialność członka zarządu uzależniona jest od kryterium formalnego, jakim jest pełnienie funkcji członka zarządu, przy czym Ordynacja podatkowa nie uzależnia pełnienia tej funkcji od zakresu faktycznie wykonywanych czynności. Dla określenia odpowiedzialności członka zarządu istotne także jest, że celem normy z art. 116 O.p. jest istnienie odpowiedzialności członka zarządu o charakterze odszkodowawczym, gdzie podstawą powstania odpowiedzialności jest już sam fakt bycia członkiem zarządu. Nie można bowiem z biernej postawy członka zarządu wywodzić zwolnienia z odpowiedzialności podatkowej za zaległości spółki. Wskazując na treść art. 10 oraz art. 11 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz.U. z 2015r., poz. 233) organ wskazał, że strona nie złożyła wniosku o ogłoszenie upadłości w odpowiednim czasie, mimo wystąpienia już w 2010r. przesłanki zaprzestania regulowania długów przez spółkę A. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika w szczególności, iż już w 2010r. spółka nie regulowała swoich zobowiązań wobec Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. Organ odwoławczy zgodził się także ze stanowiskiem organu I instancji, zgodnie z którym wniosek o ogłoszenie upadłości spółki winien zostać złożony do 9 kwietnia 2010r., tj. w ciągu 14 dni od upływu terminu płatności zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2010r. Ponadto wskazano, że z projektów planów podziału Komornika Sądu przy Sądzie Rejonowym dla Ł.-W. z [...], sum uzyskanych z egzekucji z gruntu i z nieruchomości położonych w Ł. przy ul. B, a także z postanowień Sądu Rejonowego dla Ł.-W. w Ł. II Wydział Cywilny Sekcja egzekucyjna ze stycznia i lutego 2016 r., wynika, że spółka A była dłużnikiem dziesiątek wierzycieli: osób fizycznych, Miasta Ł., spółek prawa handlowego, spółek osobowych, banków, Sądu Rejonowego dla Ł.-W. w Ł., Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Komornika Sądowego Pana K. P., Prezesa Zarządu PFRON. Wierzytelności te wynikają z wyroków Sądu, nakazów zapłaty, wydanych począwszy od roku 2009, co wskazuje na istnienie tak licznych zaległości Spółki już w roku 2009. Dodatkowo wskazano, że postanowieniem Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł. Sąd Gospodarczy XIV Wydział Gospodarczy dla Spraw Upadłościowych i Naprawczych z 12 stycznia 2012 r. sygn. akt [...], Sąd oddalił wniosek wierzyciela A (W. S.) o ogłoszenie upadłości likwidacyjnej. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wyjaśnił, że spółka posiada majątek znajdujący się w Ł. przy ul. B, ale tylko w postaci praw majątkowych. Wobec Spółki prowadzone są egzekucje komornicze z wniosków byłych pracowników, jednakże majątek Spółki nie wystarcza nawet na koszty postępowania upadłościowego. Organ wyjaśnił, że na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych (opisanych szczegółowo na str. 5-10 decyzji) Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. prowadził egzekucję z rachunków bankowych oraz wierzytelności Spółki u kontrahentów, przy czym w przypadku zbiegu przypadku zbiegu egzekucji sądowej z administracyjną, prowadzona ona była przez Komornika Sądowego. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w Ł. przekazał Komornikowi Sądowemu tytuły wykonawcze wraz z aktami sprawy w celu dalszego dochodzenia należności. Organ egzekucyjny podejmował szereg innych działań mających na celu wyegzekwowanie zaległości podatkowych Spółki. W szczególności ustalono fakt: nieprowadzenia działalności przez Spółkę w Ł. przy ul. B, brak posiadania przez Spółkę pojazdów samochodowych, figurowania w Centralnej Bazie Danych Ksiąg Wieczystych jako właściciela nieruchomości. Pismami Komornika Sądowego nr Km [...] z [...] oraz z [...] poinformowano Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. o bezskuteczności egzekucji z rachunków bankowych Spółki z uwagi na brak środków, jak również o prowadzonej egzekucji z nieruchomości Spółki oraz wierzytelności przysługujących Spółce od C. Z kolei pismami Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. [...] oraz [...] wnioskowano do Komornika Sądowego o przyłączenie do egzekucji z nieruchomości kolejnych zaległości Spółki i przekazano kolejne tytuły wykonawcze do realizacji. Postanowieniem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z [...] umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku Spółki A na podstawie tytułów wykonawczych Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. w zakresie zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2010 r., 2011 r. i 2012 r., w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2011 r., w zakresie odsetek od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za poszczególne miesiące 2011r., ze względu na jego bezskuteczność. Organ podatkowy przedstawił przebieg postępowania egzekucyjnego i uznał, że wobec braku efektywności zastosowanych środków egzekucyjnych, braku majątku Spółki, który mógłby stanowić podstawę do dalszego prowadzenia egzekucji, jego kontynuowanie jest bezcelowe. W uzasadnieniu postanowienia zawarto informacje w zakresie prowadzonej przez Komornika Sądowego egzekucji sądowej. Mimo doręczenia spółce postanowienia 24 czerwca 2015r. nie wniesiono zażalenia. Organ wskazał, że Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla Ł.-W. prowadząc egzekucję z nieruchomości dokonał czynności w postaci: obwieszczeń o licytacji nieruchomości będących w użytkowaniu wieczystym Spółki (luty 2014 r.), obwieszczeń o terminie opisu i oszacowania wieczystego użytkowania (kwiecień 2014 r.), - zawiadomień wierzyciela hipotecznego o terminie opisu i oszacowania wieczystego użytkowania (kwiecień 2014 r.), sprzedaży w drodze przetargu nieruchomości będących w użytkowaniu wieczystym Spółki (9.04.2015 r.), wydaniu postanowień w sprawie przysądzenia własności (25.06.2015 r.), - sporządzenia trzech projektów planu podziału sum uzyskanych z egzekucji w wyniku sprzedaży w drodze przetargu \nieruchomości\będących w użytkowaniu wieczystym Spółki ([...], [...]). Ponadto w piśmie z 8 kwietnia 2016r. Komornik Sądowy K. P. wyjaśnił, że akta sprawy dłużnika - Spółki A wraz z projektami planów podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości znajdują się w Sądzie Rejonowym dla Ł.-W. w Ł. II Wydział Cywilny Sekcja Egzekucyjna, zaś należności wskazane dla wierzycieli w planach podziału zostaną przekazane przez komorników do wierzycieli po uprawomocnieniu się postanowień Sądu o zatwierdzeniu planów podziału i przekazaniu środków pieniężnych przez Sąd Komornikowi. Z powyższego wynika zatem, że Komornik wprawdzie nie zakończył postępowań egzekucyjnych prowadzonych w stosunku do spółki, lecz w wyniku podjętych działań stopień zaspokojenia dłużnika, tj. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. z podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości jest niewielki, bowiem tylko jeden projekt planu podziału (sygn. akt [...] z dnia [...]) uwzględnia do wypłaty Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w Ł. jako wierzycielowi hipotecznemu, kwoty w wysokości należności głównej jedynie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za okresy maj-sierpień 2010 r. oraz w części za wrzesień 2010 r., tj. w łącznej kwocie 59.317,52 zł. Tym samym w ocenie organu należy przyjąć, że wobec pozostałych zaległości spółki objętych hipoteką przymusową egzekucja jest bezskuteczna. Ponadto organ stwierdził, że w sprawie nie została spełniona przesłanka mogąca uwolnić stronę od odpowiedzialności podatkowej, określona w art. 116 § 1 pkt 2 O.p., bowiem J. K. nie wskazał mienia spółki A, z którego egzekucja umożliwiałaby zaspokojenie zaległości podatkowych tej spółki w znacznej części. W szczególności pismem z 25 listopada 2015r. podatnik został wezwany do złożenia wszelkich informacji oraz przedłożenia dokumentów. Pismo doręczono w trybie zastępczym, a J. K. nie odpowiedział na wezwanie organu. Organ wskazał, że orzekając zatem o odpowiedzialności J. K. za zaległości podatkowe spółki A wskazano na ziszczenie się przesłanek pozytywnych oraz brak zaistnienia przesłanek uwalniających od odpowiedzialności podatkowej, co wyklucza naruszenie art. 116 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik podatnika podniósł zarzuty naruszenia: przepisów postępowania w postaci przepisu art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez uznanie, że egzekucja prowadzona przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w Ł. okazała się bezskuteczna, podczas gdy postępowanie egzekucyjne nie zostało skierowane do wszystkich składników majątkowych spółki A sp. z o.o., przez co nie można mówić o bezskuteczności egzekucji w stosunku do spółki A sp. z o.o., co skutkowało brakiem wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w niniejszej sprawie i wydaniem rozstrzygnięcia w oparciu o błędnie oceniony materiał dowodowy; przepisów prawa materialnego w postaci przepisu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie nie zaszła przesłanka do wszczęcia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności Skarżącego za zobowiązania podatkowe spółki A sp. z o.o. w postaci bezskuteczności egzekucji z majątku spółki; W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W pierwszym rzędzie zauważyć należy, że brak jest podstaw do przyjęcia, że zaległości spółki A w podatku od towarów i usług za luty i lipiec 2010r. uległy przedawnieniu wobec czego nie podlegały przeniesieniu w drodze zaskarżonej decyzji. Co do zasady ulegają one przedawnieniu z upływem dnia 31 grudnia 2015r. Jednak zgodnie z art. 70 § 4 O.p. bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W odniesieniu do powyższych zaległości miało miejsce przerwanie biegu przedawnienia, ponieważ 9 czerwca 2011r. organ egzekucyjny na podstawie tytułów wykonawczych dotyczących zaległości za luty i lipiec 2010r. zajął wierzytelność spółki A w spółce C w Ł. Spółka A została powiadomiona o powyższym zajęciu w dniu 16 czerwca 2011r. Zatem w dniu wydania decyzji organu I instancji (istotnej w związku z konstytutywnym charakterem decyzji) w przedmiocie przeniesienia odpowiedzialności ze spółki A na skarżącego jako osobę trzecią, Prezesa Zarządu tejże spółki ([...]), jak zresztą również zaskarżonej decyzji zaległości te nie były przedawnione. Zauważyć przy tym wypada, że nie jest uzasadniony zarzut skargi, iż postępowanie egzekucyjne w zakresie powyższych zaległości nie zostało skierowane do wszystkich składników majątku spółki A, wobec czego niezasadnie organy podatkowe uznały, że egzekucja w tej części jest bezskuteczna. Należy bowiem zwrócić uwagę, że egzekucja była skierowana do wszystkich możliwych składników majątku spółki A. Wskazane wyżej zajęcie skierowane było do prawa majątkowego spółki. Poza tym zajęto rachunki bankowe spółki A. Dodatkowo zaś na podstawie danych o nieruchomościach spółki A podatkowy organ egzekucyjny spowodował ustanowienie na nich hipoteki przymusowej. Ponadto wobec zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej oraz przekazania egzekucji komornikowi sądowemu podatkowy organ egzekucyjny wnosił 8 kwietnia 2015r. o przyłączenie do egzekucji z nieruchomości zaległości między innymi za luty i lipiec 2010r. Ostatecznie jednak wobec wielości zobowiązań ciążących na spółce A powyższe środki nie doprowadziły do zaspokojenia wierzyciela z tytułu zaległości w podatku VAT za luty i lipiec 2010r. Już w tym miejscu podnieść należy, że plan podziału sum uzyskanych z licytacji nieruchomości podatnika doprowadził do zaspokojenia jedynie znikomej części zaległości wierzyciela podatkowego. Jak bowiem wynika z planu podziału w sprawie [...] uwzględnił on organ egzekucyjny jako wierzyciela hipotecznego do kwoty 59317,52 zł, co zresztą zauważył organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji uchylając rozstrzygnięcie organu I instancji w zakresie zaległości za okres maj-wrzesień 2010r. w podatku dochodowym od osób fizycznych i umarzając w tym zakresie postępowanie. Mając na uwadze powyższe zabiegi podatkowego organu egzekucyjnego, a zwłaszcza przedstawione wyżej zastosowane środki i podjęte czynności nie ma podstaw do przyjęcia, że egzekucja nie została skierowana do wszystkich składników majątkowych spółki A, wobec czego twierdzenie strony skarżącej, że nie jest ona bezskuteczna uznać należy za nieuprawnione. Jednocześnie zauważyć wypada, że powyższe stanowisko odnosi się również do czynności i środków przedsięwziętych przez organ w zakresie pozostałych egzekwowanych należności, za które odpowiedzialność została przeniesiona na skarżącego w zaskarżonej decyzji, to jest z tytułu podatku VAT za grudzień 2010 i kolejne miesiące lat 2011 i 2012, podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2011 i z tytułu odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za poszczególne miesiące 2011r. Zasadnicza różnica w sferze ocen prawnych między powyższym zaległościami, a omówionymi na wstępie tej części rozważań zaległościami w podatku VAT za luty i lipiec 2010r polega na tym, że w stosunku do tych ostatnich nie nastąpiło umorzenie postępowania egzekucyjnego jako bezskutecznego. Mimo to, jak wyżej wskazano, sąd I instancji wyraża ponownie stanowisko, że całokształt czynności i środków przedsięwziętych w toku postępowania egzekucyjnego i brak majątku mogącego zaspokoić wierzyciela uprawniał organy podatkowe do uznania, że również i w tej części egzekucja okazała się bezskuteczna. Należy zauważyć, że rozstrzygnięcie to nie pozostaje w sprzeczności z uchwałą 7 sędziów NSA z dnia 8 grudnia 2008r., sygn. akt II FPS 6/08, zgodnie z którą stwierdzenie bezskuteczności egzekucji następuje po przeprowadzaniu postępowania egzekucyjnego. W ocenie sądu strona skarżąca przypisuje nadmierną i nieuzasadnioną wagę do wyrwanego z kontekstu fragmentu tej uchwały, który sugeruje, że bezskuteczność egzekucji może być stwierdzona jedynie po formalnym zakończeniu tego postępowania. Tymczasem uważna lektura cytowanej uchwały wskazuje, że o ile postępowanie egzekucyjne winno być przeprowadzone, o tyle jego zakończenie na podstawie formalnego aktu organu prowadzącego to postępowanie nie jest konieczne dla stwierdzenia bezskuteczności egzekucji, która może być wykazana każdym dopuszczalnym dowodem. W ocenie WSA w Łodzi oznacza to dopuszczalność uznania egzekucji za bezskuteczną także w sytuacji braku formalnego aktu kończącego postępowanie egzekucyjne, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie w zakresie wskazanej wyżej części zaległości spółki A. Problem prawidłowej interpretacji cytowanej wyżej uchwały poszerzonego składu 7 sędziów NSA nie występuje natomiast w odniesieniu do pozostałej części postępowania egzekucyjnego ocenianego w rozpoznawanej sprawie. Postanowieniem z dnia [...] podatkowy organ egzekucyjny umorzył bowiem jako bezskuteczną egzekucję w zakresie pozostałych egzekwowanych zaległości w podatku VAT, podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2011 i odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za poszczególne miesiące roku 2011. Powyższe postanowienie ma, jako dokument urzędowy, zwiększoną moc dowodową w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. i pozostaje formalną podstawą uznania egzekucji w omawianej części za bezskuteczną w ocenianym przez sąd postępowaniu. Warto w tym miejscu zauważyć, że strona skarżąca nie podjęła nawet próby obalenia mocy dowodowej wskazanego dokumentu urzędowego w niniejszej sprawie, choćby przez przedstawienie mienia, które zaspokoiłoby zaległości choćby w części. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności WSA w Łodzi uznał, że trafnie wywiodły organy podatkowe, iż egzekucja w stosunku do podatnika to jest spółki A okazała się bezskuteczna. W tej sytuacji za niezasadne uznać należy zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. Materiał dowodowy został wyczerpująco zebrany i oceniony, zaś ta ocena, zdaniem WSA w Łodzi nie wykracza poza granice zasad logiki i doświadczenia życiowego, wobec czego pozostaje chroniona zasadą swobodnej oceny dowodów. Równie niezasadny jest zarzut naruszenia art. 116 § 1 O.p., gdyż w istocie zastosowanie tego przepisu prawa materialnego stanowiło prawidłową konsekwencję właściwego zebrania dowodów i dokonania ich należytej oceny przez organy podatkowe. Rozpoznając niniejszą sprawę sąd nie dopatrzył się także naruszenia innych przesłanek zastosowania art. 116 § 1 O.p., wobec czego przeniesienie odpowiedzialności z podatnika na skarżącego, to jest Prezesa Zarządu spółki A uznać należy za uzasadnione. Warto w tym miejscu jedynie zaznaczyć, że poza sporem pozostaje, iż skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu spółki A w czasie gdy powstały przedmiotowe zaległości podatkowe, co wraz z bezskutecznością wobec podatnika stanowi pozytywną przesłankę przeniesienia odpowiedzialności w rozumieniu art. 116 § 1 O.p. Jednocześnie strona skarżąca nie wskazuje, że zaistniały przesłanki uwalniające od odpowiedzialności członka zarządu takie jak, zgłoszenie wniosku o upadłość podatnika we właściwym czasie i, jak wskazano wyżej, wskazanie mienia spółki, z którego można zaspokoić egzekwowane zaległości. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016r., poz. 718) należało orzec jak w sentencji. ms