I SA/Łd 686/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: sędzia WSA Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi w sprawie ze skargi A Spółki z o.o. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji odmawiającego zarejestrowania i nadania numeru identyfikacji podatkowej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: odmówić przywrócenia terminu. A Spółka z o.o. w Ł. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie uchylenia w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji odmawiającego zarejestrowania i nadania numeru identyfikacji podatkowej i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarga została podpisana przez profesjonalnego pełnomocnika – doradcę podatkowego. Do skargi dołączono dokument pełnomocnictwa, zaś wobec braku dokumentu określającego sposób reprezentacji strony skarżącej, pełnomocnik Spółki zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 9 czerwca 2014 r. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 58 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm./, dalej: P.p.s.a.). Wskazane zarządzenie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w trybie art. 73 P.p.s.a. w dniu 26 czerwca 2014 r. W zakreślonym terminie brak nie został uzupełniony. W dniu 24 lipca 2014 r. pełnomocnik skarżącej wniósł do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że z nieznanych mu przyczyn nie dotarło do niego zawiadomienie o odebraniu przesyłki, ani też zawiadomienie powtórne. Stwierdził, że w okresie od 12 czerwca 2014 r. do 1 lipca 2014 r. odbierał wszystkie dostarczane mu przesyłki pocztowe, w tym na podstawie zawiadomień zostawianych przez listonosza w skrzynce pocztowej. Dalej wskazał, że 17 lipca 2014 r. w Urzędzie Pocztowym pozyskał informację o nieodebranej przesyłce pocztowej awizowanej w dniu 12 czerwca 2014 r. z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W tym samym dniu w kancelarii WSA w Łodzi dowiedział się, że przesyłka ta dotyczyła uzupełnienia skargi o wyciąg z KRS potwierdzający reprezentację spółki z o.o. A i prawidłowe umocowanie pełnomocnika. Do wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik załączył kserokopie odbieranych przez niego zawiadomień o pozostawieniach przesyłek w placówce pocztowej, a także złożył aktualny odpis z Krajowego Rejestru Sądowego oraz umowę spółki z o.o. A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W przypadku takim należy wnieść do sądu pismo, w którym czynność miała być dokonana, z wnioskiem o przywrócenie terminu, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 ustawy). Warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie braku winy w jego uchybieniu. Winę pojmuje się w sposób obiektywny - wymagając od strony staranności. Od strony postępowania można bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu przez skarżącą. Należyta staranność w prowadzeniu swych spraw wymaga, by w warunkach z jakiegokolwiek powodu niekorzystnych zachować szczególną dbałość i ostrożność, zwłaszcza w dokonywaniu istotnych czynności urzędowych. O braku zaś winy można mówić, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W sytuacji, kiedy w imieniu strony działa profesjonalny pełnomocnik - co miało miejsce w niniejszej sprawie – dokonanie bądź zaniechanie przez pełnomocnika czynności procesowych obciąża stronę. Występujący zatem w imieniu skarżącej spółki doradca podatkowy obowiązany był do dołożenia należytej staranności w wywiązaniu się z obowiązku terminowego wykonywania czynności procesowych. Podkreślić przy tym należy, że kryterium szczególnej staranności w działaniu ujmowane winno być jeszcze surowiej w odniesieniu do osób, które z racji wykonywanego zawodu występują jako pełnomocnicy stron. Osoby te zobowiązane są bowiem do zachowania podwyższonej staranności, jakiej należy wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego. Co więcej, miernik owej staranności niejako rozciąga się na osoby, przy pomocy których pełnomocnik w ramach swojej kancelarii wykonuje swoje zadania, bowiem to na nim spoczywa bowiem obowiązek właściwej organizacji obsługi biurowo-administracyjnej jego działalności, jak i starannego doboru personelu podejmującego czynności, od których zależy dochowanie terminu w postępowaniu. Uprawdopodobnienie nie wymaga zachowania przepisów o postępowaniu dowodowym, z reguły nie może ono jednak ograniczać się do samych twierdzeń strony. Twierdzenia te stanowią jedynie uzasadnienie wniosku, tj. przytoczenie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Wymóg uprawdopodobnienia tych okoliczności oznacza obowiązek ich wykazania, w sposób uzasadniający przypuszczenie, że okoliczności te w rzeczywistości zaistniały, a twierdzenia strony polegają na prawdzie. W przeciwnym razie, gdyby uprawdopodobnienie miało ograniczać się do przytoczenia okoliczności stanowiących podstawę wniosku, wprowadzony przez ustawodawcę wymóg uprawdopodobnienia wskazanych okoliczności należałoby uznać za zbędny. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik strony skarżącej jako przyczynę uchybienia terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi wskazuje, że nie mógł w terminie wyznaczonym przez sąd dokonać żądanej czynności, bowiem nie otrzymał wezwania w tym zakresie. Innymi słowy wskazuje na wadliwość doręczenia dokonanego w trybie art. 73 P.p.s.a. W związku z tym wyjaśnić należy, iż przewidziane w art. 73 P.p.s.a. zawiadomienie dla adresata (awizo) listonosz sporządza na odrębnym formularzu, po czym dokonuje adnotacji o niedoręczeniu przesyłki na potwierdzeniu odbioru oraz adnotacji "awizowano dnia" na adresowej stronie niedoręczonej przesyłki i składa swój podpis. Następnie niezwłocznie oddaje przesyłkę do właściwej pocztowej placówki oddawczej, która przechowuje przesyłkę przez siedem kolejnych dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia u adresata. W wypadku powtórnego awizowania procedura wygląda tak samo. Analiza przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków skargi (k. 18 akt sądowych) wskazuje, że przesyłka była awizowana zgodnie z przywołanymi wymogami. Na kopercie widnieją adnotacje o pierwszym awizowaniu w dniu 12 czerwca 2014 r. i powtórnym awizowaniu 23 czerwca 2014 r. Zwrot przesyłki nastąpił w dniu 1 lipca 2014 r. Adnotacje te zawierają podpisy doręczyciela oraz opatrzone są pieczęciami urzędu pocztowego z datami. Ponadto na zwrotnym potwierdzeniu odbioru umieszczona jest informacja, że listonosz nie zastał adresata pod wskazanym adresem oraz, że z powodu niemożności doręczenia informację o możliwości jej odbioru w Urzędzie Pocztowym Ł. [...] umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. W tych okolicznościach w ocenie Sądu brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości doręczenia zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2014 r. Należy też wyjaśnić, że domniemanie faktyczne doręczenia pisma w trybie art. 73 P.p.s.a. może być obalone między innymi, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Jedną z możliwości służących obaleniu tego domniemania jest przeprowadzenie procedury reklamacyjnej. Istotne jest, aby w przypadku niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej, reklamacja - zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1529 ze zm.) oraz § 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie reklamacji usługi pocztowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1468) - była zgłoszona w formie pisemnej, ustnej do protokołu lub innej, która ujawnia wolę reklamującego w sposób dostateczny, w tym również w formie elektronicznej. W ocenie Sądu można założyć, że co do zasady brak woli przeprowadzenia procedury reklamacyjnej uniemożliwia skuteczne obalenie domniemania doręczenia pisma w trybie awizowania. W przedmiotowym wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącej ograniczył się jedynie do kwestionowania prawidłowości doręczenia, jednak w ocenie Sądu nie uprawdopodobnił swoich twierdzeń, lecz oparł je na subiektywnym przekonaniu, że przesyłka nie była awizowana przez pocztę. W szczególności fakt posiadania przez pełnomocnika zawiadomień o pozostawieniach innych przesyłek w placówce pocztowej nie stanowi o tym, że zostały one podjęte w terminie, a tym bardziej nie uprawdopodabnia niepozostawienia kluczowego dla sprawy awiza przez doręczyciela. Tymczasem przesłanką przywrócenia terminu jest właśnie uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło z powodu okoliczności, za które strona nie ponosi winy. Uwzględniając powyższe ustalenia uznać należało, iż wbrew wymogowi wynikającemu z art. 87 § 2 P.p.s.a., skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Dlatego też Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. P.C.