I SA/Łd 69/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością IV Spółki Komandytowej z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości oddala skargę. I SA/Łd 69/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta P. T. określił A Spółka z o.o. IV Spółka Komandytowa z/s w P. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 933.897 zł. oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości w kwocie 306.263 zł., według wniosku z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania Spółki, utrzymało w mocy powyższą decyzję. Pismem z dnia [...] r. strona zwróciła się z wnioskiem o zwolnienie z podatku od nieruchomości budynku i budowli na okres trzech lat (2010 – 2012) w związku z realizowaniem nowej inwestycji na gruntach stanowiących jej własność, stosownie do postanowień uchwały Rady Miasta w P. z dnia [...] r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości, zmienionej uchwałą Rady Miasta w P. z dnia [...] r. Organy uznały, iż powyższy wniosek pełni jedynie rolę informacyjną i wynika z niego, że podatnik w przyszłości skorzysta ze zwolnienia, gdyż spełnił warunki powoływanej uchwały. W dniu [...] r. Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2010 r., w której zadeklarowała grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 82.243 m2, budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. Użytkowej 40.498 m2 oraz budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej na wartość 6.981.451,08 zł. W deklaracji uwzględniono zwolnienie dotyczące powierzchni budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie 273.880 zł. Dnia [...] r. Spółka złożyła korektę deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2010 wraz z wyjaśnieniem do korekty i wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości w wysokości 306.263 zł. Podatnik wskazał, iż korekta dotyczy zastosowania zwolnienia z podatku powierzchni budynku, na którym zrealizowano nowe inwestycje zgodnie z uchwałą Rady Miasta P. z dnia [...] r. Postanowieniem z dnia [...] r. wszczęto z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2010 r. W toku prowadzonego postępowania komplemantariusz Spółki, tj. A Spółki z o.o. oraz A Spółki z o.o. IV Spółka Komandytowa poinformował, iż w okresie 3 lat budżetowych, w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą podatnik nie uzyskał pomocy publicznej de minimis, ani innej niż de minimis pomocy w odniesieniu do tych samych kosztów kwalifikowanych, z którymi związana jest wnioskowana pomoc. Organy uznały, że do ustalenia wartości pomocy dla podatnika należy uwzględnić sumę wartości pomocy udzielonej tej Spółce oraz A Spółce z o.o. II Spółce Komandytowej. Ta druga w latach 2008 – 2010 otrzymał pomoc de minimis w wysokości 391.733,19 zł co stanowi równowartość 99.789,09 euro. W dalszej kolejności organ ustalił, iż wnosząc o zwolnienie z podatku od nieruchomości od budynku o pow. 40.498,80 m2 wnioskowana wartość pomocy w 2010 r. wyniosłaby 735.053,22 zł, co w przeliczeniu według kursu euro na dzień [...] r. (4,0339 zł) stanowiłoby kwotę 182.219 euro. Punkt 9 Rozporzadzenia Komisji (WE) z dnia 15 grudnia 2006 r. Nr 1998/2006 w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis, wprowadza zakaz dzielenia środków pomocy, których wartość wykracza poza pułap de minimis, na mniejsze części, tak by mieściły się w tym pułapie. Oznacza to tyle, że gdy pomiędzy pomocą dotychczas uzyskaną, a jej ustawowym limitem w wysokości 200.000 euro wystąpi różnica, to przedsiębiorca w ogóle nie uzyska pomocy, jeśli wystąpi o kwotę przekraczającą tę różnicę. Taka sytuacja wystąpiła w rozpatrywanym przypadku. W latach 2008 – 2010 A Spółka z o.o. II Spółka Komandytowa otrzymała bowiem pomoc de minimis w kwocie 99.789,09 euro, natomiast wnioskowane przez A Spółka z o.o. IV Spółka Komandytowa zwolnienie w podatku od nieruchomości na 2010 r. w kwocie 735.053,22 zł (182.219 euro) przekraca ustawowy limit pomocy i wyklucza jej przyznanie. A Spółka z o.o. IV Spółka Komandytowa zaskarżyła decyzję organu I instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy. Decyzji zarzuciła naruszenie § 3 pkt 5.1 uchwały Rady Miasta w P. z dnia [...] r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości, zmienionej uchwałą Rady Miasta w P. z dnia [...] r. Nr [...] oraz § 7a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowego sposobu obliczania wartości pomocy publicznej udzielanej w różnych formach, poprzez ich błędną interpretację oraz uznanie, iż Spółce nie przysługuje prawo do skorzystania z pomocy de minimis i zwolnienia w podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu odwołania wskazano, iż organ podatkowy pierwszej instancji niezasadnie uznał, że pomoc de minimis (zwolnienie od podatku od nieruchomości) przyznane A Spółka z o.o. IV Spółka Komandytowa z/s w P oraz A Spółka z o.o. II Spółka Komandytowa z/s w P, jest pomocą udzieloną skarżącej Spółce, w związku z prowadzeniem przez nią działalności gospodarczej. Powiązanie powyższych Spółek komandytowych osobą komplementariusza (A Sp. z o.o. z/s w P.) nie przesądza bowiem o automatycznym sumowaniu pomocy udzielonej tym Spółkom. Opierając się na § 7a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. nie można bowiem uznać, iż pomoc przyznana wcześniej dwóm Spółkom komandytowym jest pomocą udzieloną A Sp. z o.o. z/s w P., w związku z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie skarżącej Spółki w dyspozycji wyżej wskazanego przepisu mieściłaby się np. pomoc de minimis polegająca na zwolnieniu A Sp. z o.o. z/s w P. od podatku dochodowego w zakresie dochodów osiąganych z tytułu udziałów w A Spółka z o.o. IV Spółka Komandytowa z/s w P.. Dodano również, że opierając się na tym przykładzie zwolnienie A Sp. z o.o. z/s w P. od podatku dochodowego z tytułu dochodów osiąganych przez A Spółka z o.o. Spółka Komandytowa z/s w P. oraz A Spółka z o.o. II Spółka Komandytowa z/s w P. nie byłoby pomocą, o której mowa w § 7a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r., tj. pomocą udzieloną w związku z prowadzeniem działalności przez skarżącą Spółkę. Ponadto w odwołaniu podniesiono, iż rzekome udzielenie Spółce pomocy poprzez przyznanie zwolnień w podatku od nieruchomości wyżej wskazanym dwóm Spółkom komandytowym nie zostało udokumentowane stosownymi zaświadczeniami, o których mowa w art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (tj. Dz. U. z 2004 r., Nr 59, poz. 404 ze zm.). Skoro zatem skarżąca Spółka, A Sp. z o.o. z/s w P. ani A. B. (komandytariusz w skarżącej Spółce) nie otrzymali wspomnianych zaświadczeń to oznacza to, iż podmioty te nie otrzymały dotychczas pomocy publicznej. Zauważono również, iż pośrednio z § 7a ust. 3 wyżej wymienionego rozporządzenia Rady Ministrów wynika, iż pomoc udzielona wyżej wymienionym Spółkom komandytowym nie jest pomocą udzieloną jej wspólnikom. A zatem tym bardziej nie powinna być uznana za pomoc udzieloną innym Spółkom, w których wspólnicy tych Spółek są wspólnikami. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż kwestia przyznania Spółce wnioskowanej pomocy de minimis winna być rozpatrywana nie tylko w oparciu o wykładnię językową uchwały Rady Miasta w P. z dnia [...] r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości, lecz winna również uwzględniać wykładnię funkcjonalną i celowościową obowiązujących przepisów, regulujących przyznawanie przedsiębiorcom pomocy de minimis. Organ podkreślił, iż pkt 9 wskazanego wyżej Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie zastosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis, wprowadza bezwzględny zakaz dzielenia środków pomocy, których wartość wykracza poza pułap de minimis, na kilka mniejszych części, w celu sprowadzenia ich do poziomu mieszczącego się w zakresie de minimis. Tak więc, aby funkcja (cel) pomocy publicznej w postaci przyznania wsparcia dla konkretnego przedsiębiorcy (które nie zakłóca konkurencji na rynku wspólnotowym) została osiągnięta - musi być jednocześnie właściwie liczony limit jej udzielenia. W dalszej części uzasadnienia organ podzielił argumentację organu I instancji. Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł.. W uzasadnieniu skargi strona powieliła argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, wskazując w szczególności, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. dokonało błędnej wykładni § 7a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. oraz § 3 pkt 5.1 uchwały Rady Miasta w P. z dnia 24 stycznia 2007 r., niezasadnie biorąc pod uwagę przy ustalaniu wysokości zwolnień przysługujących skarżącej Spółce, wysokość zwolnień podatkowych udzielonych obu wymienionym spółkom. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Punktem wyjścia niniejszych rozważań jest stwierdzenie, że przedmiotem oceny ze strony sądu administracyjnego nie jest ocena spełnienia, przez spółkę skarżącą, przesłanek uchwały Rady Miasta w P., w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości, lecz legalności decyzji organów podatkowych w przedmiocie określenia wysokości podatku od nieruchomości za rok 2010 r. oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w tym podatku. Taki przedmiot rozpoznania został zakreślony treścią wniosku spółki skarżącej o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2010, złożony wraz z korektą deklaracji podatkowej na podatek od nieruchomości za ten rok oraz treścią decyzji wydanych w tym przedmiocie przez organy podatkowe. Sąd dostrzega, że spółka skarżąca, składając tak sformułowany wniosek zamierzała wykazać, iż spełnia przesłanki zwolnienia w podatku od nieruchomości przewidziane w cytowanej uchwale Rady Miasta z dnia 24 stycznia 2007 r. Sąd stoi jednak na stanowisku, że tryb wybrany przez spółkę skarżącą – złożenie korekty deklaracji w podatku od nieruchomości wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty – nie był właściwy dla osiągnięcia tego celu. Nie ma sporu między stronami co do tego, że zwolnienia podatkowe przewidziane w cytowanej uchwale Rady Miasta z dnia 24 stycznia 2007 r. mają charakter pomocy de minimis. Zwolnienia te uchwalane są na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (w dacie wydawania decyzji tekst jednolity Dz. U. nr 121 z 2006r., poz. 844) z uwzględnieniem wymogów wynikających z rozporządzenia Komisji WE Nr 1998/2006 z 15.12.2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 TWE do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 379 z 28.12.2006 r.). Zgodnie z art. 5 ust. 3 i 3c ustawy z dnia 31 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. nr 123, poz. 1291) regulującej zasady i tryb udzielania pomocy publicznej podmioty udzielające pomocy wydają z urzędu beneficjentowi pomocy zaświadczenie stwierdzające, że udzielona pomoc publiczna jest pomocą de minimis albo pomocą de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Zatem wydanie zaświadczenia nie jest jedynie potwierdzeniem uzyskania ulgi podatkowej, lecz ma charakter normatywny, uprawniający beneficjenta pomocy do wykazania się tym, że udzielona pomoc ma charakter de minimis. Ma to uzasadnienie w tym, że funkcjonowanie pomocy de minimis w postaci zwolnień od podatku od nieruchomości wiąże się z koniecznością wydawania zaświadczeń o pomocy de minimis, obowiązkiem badania dopuszczalności tego rodzaju pomocy oraz obowiązkami sprawozdawczymi (L. Etel, w Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, Komentarz, Warszawa, 2009. Wydawnictwo C.H. Beck). Zatem zapis § 1 cytowanej uchwały Rady Miasta z 24 stycznia 2007 r., zgodnie z którym zwalnia się z podatku od nieruchomości grunty, budynki, budowle lub ich części związane z działalnością gospodarczą produkcyjną i usługową, na których podatnik zrealizuje nowe inwestycje lub na których tworzy nowe miejsca pracy bynajmniej nie oznacza, że skorzystanie ze zwolnienia jest pozostawione uznaniu podatnika. Wbrew temu poglądowi, któremu zdaje się hołdować strona skarżąca, warunkiem uzyskania pomocy jest nie tylko spełnienie wymaganych przesłanek z § 3 cytowanej uchwały, lecz także pozytywna weryfikacja ziszczenia się tych przesłanek, dokonywana przez organ administracji. Odmienny pogląd, bazujący na stanowisku, że podatnik korzysta ze zwolnienia automatycznie, z mocy uchwały pozostaje w sprzeczności z art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r. w sprawie zastosowania art. 87 i art. 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis (Dz.U. WE L 10 z 13 stycznia 2001 r.), zgodnie z którym państwo członkowskie jest zobligowane do informowania zainteresowanego przedsiębiorcę, iż udzielone wsparcie ma charakter pomocy de minimis. Powołany wyżej przepis art. 5 ust. 3 cytowanej ustawy z dnia 31 kwietnia 2004 r. nakłada na podmioty wskazane w art. 2 pkt 12 tej ustawy obowiązek określonego działania polegającego na podejmowaniu czynności materialno-technicznych sprowadzających się do wydawania zaświadczeń, w których następuje urzędowe potwierdzenie stanu faktycznego lub prawnego (vide B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2000, s. 733). Zaświadczenie takie jest, stosownie do § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej, podstawą do zakwalifikowania udzielonej pomocy jako pomocy de minimis – wyrok NSA z dnia 6 marca 2008r. sygn. akt II GSK 177/08. Tak więc spółka skarżąca w niniejszej sprawie pominęła wskazaną wyżej drogę polegającą na konieczności uzyskania potwierdzenia (zaświadczenia) tego, że pomoc, której domaga się spółka ma charakter pomocy de minimis. Dopóki zaś tryb ten nie będzie zrealizowany, z przyczyn wskazanych wyżej, wysokość podatku od nieruchomości zgodna z pierwotną deklaracją musi być uznana za prawidłową, zaś wniosek o stwierdzenie nadpłaty nie będzie miał uzasadnionych podstaw prawnych. Zgodnie bowiem z art. 72 §1 punkt 1 Ordynacji podatkowej za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Nie może zaś być uznany za nadpłacony ani nienależnie zapłacony podatek, który wynika z prawidłowej deklaracji podatkowej. Próba wzruszenia tej deklaracji zainicjowana przez spółkę skarżącą złożonym wnioskiem okazała się bezskuteczna, z uwagi na niezachowanie trybu postępowania potwierdzającego, że pomoc ma charakter pomocy de minimis. Dopiero pozytywny wynik weryfikacji stanowiska spółki skarżącej co do zaistnienia przesłanek skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, stwierdzony w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami, o których mowa wyżej, może okazać się skuteczny przy ewentualnym kolejnym wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2010. Właśnie dlatego przyjąć należy, że zaskarżona decyzja, mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. W tej sytuacji jedynie na marginesie podnieść wypada, że w ramach sprawy zakreślonej żądaniem strony skarżącej zawartym w cytowanym wniosku nie mieści się odnoszenie się sądu do argumentów każdej ze stron w przedmiocie spełnienia przez spółkę skarżącą warunków uprawniających do skorzystania ze zwolnienia przewidzianego w uchwale Rady Miasta z dnia 24 stycznia 2007r. Mając na uwadze powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 ze zmianami) należało orzec jak w sentencji.