I SA/Łd 690/10

Dnia 23 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartosz Wojciechowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant: Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2010 roku sprawy ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. oddala skargę. I SA/Łd 690/10 UZASADNIENIE Pismem z dnia 19 maja 2010 r. K. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej wydaną w dniu [...] r. o nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w kwocie 3.895 zł. W wyniku postępowania kontrolnego, przeprowadzonego przez organy kontroli skarbowej ustalono, iż skarżący w 2004 r. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą "A." W. ul. A.. Przedmiotem tej działalności były m. in. skup i sprzedaż samochodów, komis samochodowy oraz pośrednictwo kredytowe. W okresie od 1 czerwca 2004 r do 31 grudnia 2004 r. działalność tę opodatkowano na zasadach ogólnych. Podatnik zobowiązany był zatem do prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, na podstawie art. 24a ust. 1 i 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm., dalej u.p.d.o.f.) w sposób określony w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 152, poz. 1475 z późn. zm.). W zeznaniu rocznym PIT-36 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) za rok podatkowy 2004 skarżący wykazał: przychód z prowadzenia działalności gospodarczej w wysokości 72.190,39 zł, koszty uzyskania przychodu 69.314,24 zł, dochód 2.876,15 zł, odliczenie składki na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 16,36 oraz podatek należny w wysokości 0 zł. Przeprowadzone postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. zakończyło się wydaniem w dniu 22 stycznia 2010 r. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzji określającej K. G. wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok w kwocie 3.895 zł od dochodu 25.747,09 zł. W terminie i trybie określonym w Ordynacji podatkowej skarżący reprezentowany przez pełnomocnika – adw. B. W. złożył odwołanie, w którym zaskarżył decyzję w całości i zarzucił organowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania: - art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania pełnego materiału dowodowego i rozpatrzenia go w wyczerpujący sposób, zwłaszcza przez pominięcie treści wyjaśnień strony złożonych w trakcie przesłuchania, - art. 188 O.p. poprzez oddalenie wniosku dowodowego strony w sytuacji, w której przedmiotem dowodu były okoliczności istotne dla sprawy, nie stwierdzone wystarczająco za pomocą innych dowodów oraz oddalenie wniosku strony o przetłumaczenie przez biegłego tłumacza dokumentów sporządzonych w języku obcym, - art. 197 § 1 w związku z art. 122 O.p. poprzez oddalenie wniosku strony o powołanie biegłego w celu określenia stanu technicznego sprzedawanych samochodów oraz ich wartości w sytuacji, gdy w sprawie wymagane są specjalne wiadomości w tym zakresie, - art. 191 O.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego w szczególności odnośnie postawy świadków – kontrahentów, którzy nie informowali strony o nieprawidłowościach w treści faktur oraz w zakresie porównywania wartości rynkowej samochodów. Po rozpatrzeniu odwołania i analizie akt sprawy Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał przede wszystkim, że podstawowym dowodem, w oparciu o który rozstrzygał sprawę organ pierwszej instancji są okazane dowody zakupu samochodów, wystawione przez skarżącego faktury oraz protokoły z przesłuchań świadków – nabywców samochodów. Zeznania świadków, zgromadzone w toku postępowania karnego skarbowego postanowieniem z dnia 8 stycznia 2009 r. zostały włączone do postępowania kontrolnego w niniejszej sprawie. Przesłuchania świadków: H. K., T. A., D. K., S. G., A. G., A. P., M. P. i A. P., D. G. i A. W. zakończyły się w siedmiu przypadkach potwierdzeniem złożonych wcześniej, w toku postępowania przygotowawczego zeznań, w jednym zaś przypadku świadek je zmienił, podając wyższą cenę samochodu, niż ta, którą wskazał wcześniej. Organ I instancji porównał również ceny sprzedanych samochodów wg zeznań kupujących ze średnimi cenami rynkowymi, ustalonymi na podstawie danych zawartych w Komputerowym Systemie Bazy Danych Info-Ekspert i publikacji Wycena Wartości Pojazdów Samochodowych (Wyd. 2004 r.). Analizując powyższe dowody Dyrektor Izby Skarbowej uznał, ze w ośmiu przypadkach bezsprzecznie mają miejsce rozbieżności między kwotami wynikającymi z faktur wystawionych przez sprzedającego, a kwotami zapłaconymi przez nabywców samochodów, co potwierdza w ocenie organu, że faktury VAT o nr: 6/07/2004, 7/07/2004, 01/08/2004, 02/10/2004, 07/10/2004, 02/12/2004, 04/12/2004 i 07/12/2004 były nierzetelne, gdyż nie odzwierciedlały rzeczywistych cen dokonanych transakcji. Za wiarygodne uznano zeznania nabywców, którzy zdaniem organu nie mieli żadnego powodu, aby zawyżać wartość zakupionych samochodów. Przy tym zaniżenia wartości sprzedanych samochodów w fakturach było znaczne, a nabywcy płacili cenę od kilku do kilkunastu razy wyższą niż ta uwidoczniona na fakturze. Skarżący zaś, w ocenie organu odwoławczego posiadał dokładną wiedzę o rzeczywistych cenach za jakie zbywał samochody. Faktury sprzedaży były podpisywane przez K. G. i opatrzone pieczątką firmy. Z większości zeznań świadków wynikało, ze nie przywiązywali oni wagi do wartości samochodów wykazywanej na fakturach sprzedaży, gdyż faktury te nie były im potrzebne. Dalej organ odwoławczy wywodził, iż oceny wskazanych wyżej faktów, mających znaczenie dla sprawy dokonano w oparciu o przepisy prawa materialnego, będące podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Zastosowanie znalazł tu przepis art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f., zgodnie z którym przychodem z działalności gospodarczej są kwoty należne, choćby faktycznie nie zostały otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód ze sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek VAT. Organ odwoławczy, mając na uwadze e przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stwierdził, iż błędne było twierdzenie strony, że do ustalenia jej dochodu i podstawy opodatkowania istotna jest marża, a tę należy określić przez ustalenie różnicy pomiędzy ceną nabycia przez stronę danego pojazdu i ceną sprzedaży. Organ w skazał w tym miejscu generalną zasadę zawartą w art. 9 ust. 1 i 2 u.p.d.o.f., zgodnie z która opodatkowaniu podlega dochód uzyskany przez osobę fizyczną, czyli nadwyżka sumy przychodów z danego ich źródła nad kosztami uzyskania tychże przychodów. Wysokość dochodu ma z kolei bezpośredni wpływ na wysokość podatku dochodowego. Organ podniósł nadto, iż zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f., kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodu, z wyjątkiem wymienionych w art. 23 w/w ustawy. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. zauważył przy tym, że w niniejszej sprawie koszty uzyskania przychodów nie były kwestionowane przez organy podatkowe i zostały przyjęte w wysokości wykazanej przez podatnika w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. Dodatkowo w trakcie przesłuchania w dniu 15 września 2009 r. skarżący oświadczył, iż na cenę nabycia poszczególnych samochodów składała się również: marża pośrednika w wysokości 300 euro, wartość zakupionych części oraz koszty dokonywanych przez niego napraw. Skarżący przyznał jednak, że nie posiada jakichkolwiek dokumentów potwierdzających poniesienie takich wydatków. W ocenie organu, skoro skarżący nie przedstawił żadnych dowodów dokumentujących zakup części czy usług naprawy samochodów, dokumentów potwierdzających uiszczenie pieniędzy pośrednikowi, brak jest podstaw, aby zarzucać organowi I instancji nieuwzględnienie wyjaśnień strony w tym zakresie. Organ przypomniał również, że to na podatniku spoczywa ciężar wykazania, że poniósł koszty w celu osiągnięcia przychodu, a konsekwencje nie przedstawienia dowodów na poniesienie wydatków, które mogą być zaliczone do kosztów podatkowych obciążają wyłącznie podatnika. W ocenie organu odwoławczego zeznania strony w omawianym zakresie nie mogły zostać uwzględnione, ponieważ nie stanowiły podstawy do podjęcia innego, korzystniejszego dla niej rozstrzygnięcia. Za bezpodstawny uznał również organ zarzut pełnomocnika naruszenia art. 188 O.p. poprzez oddalenie wniosku o przetłumaczenie przez biegłego tłumacza dokumentów sprzedaży samochodów, które były sporządzone w języku obcym. Organ zwrócił przy tym uwagę, ze pełnomocnik w odwołaniu zupełnie pominął fakt, że podczas przesłuchania w dniu 9 października 2009 r. skarżący zobowiązał się do dostarczenia tych dokumentów. Odnosząc się natomiast do zawartego w odwołaniu zarzutu dotyczącego wydania postanowienia o odmowie powołania biegłego organ stwierdził, iż wniosek ten nie mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, ponieważ transakcje sprzedaży zawarte w 2004 r. dotyczyły samochodów o rocznikach: 1989, 1991, 1993 i 1994. Powoływanie zatem biegłego w 2010 r. po ponad 5 latach w celu ustalenia stanu technicznego tych pojazdów było nieuzasadnione. Samochody te podlegały cały czas eksploatacji, okresowym wymianom części, z tego względu ustalenie ich stanu technicznego na dzień sprzedaży, która miała miejsce w 2004 r jest w ocenie organu niemożliwe. Podsumowując organ odwoławczy uznał, że całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego ustalono bezspornie, iż w okresie od 1 czerwca 2004 r. do 31 grudnia 2004 r. K. G. zaniżył przychód o kwotę 22.870,94 zł, a organ pierwszej instancji zasadnie nie uznał księgi przychodów i rozchodów jako dowodu w sprawie, ponieważ prowadzona ona była nierzetelnie. Zgodnie zaś z art. 193 § 6 O.p. nierzetelność księgi w zakresie przychodów stwierdzona została w protokole kontroli z dnia 23 stycznia 2009 r., przy czym mając na uwadze art. 23 § 2 O.p. odstąpiono od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, gdyż dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania pozwoliły na określenie podstawy opodatkowania. Korygując stwierdzone nieprawidłowości organ określił przychód z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w łącznej kwocie 95.061,33 zł, koszty uzyskania przychodu ( w wysokości wskazanej przez skarżącego) 69.314.24 zł oraz dochód w kwocie 25.747,09 zł. Obliczając zaś podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, prawidłowo w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji uwzględnił w odliczeniach od dochodu wpłacone składki na ubezpieczenie społeczne za miesiące X-XI 2004 r. w łącznej wysokości 987,68 zł, a w odliczeniach od podatku składkę na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 287,92 zł. Konsekwencją dokonania powyższych obliczeń stało się określenie skarżącemu należnego podatku za 2004 r. w wysokości 3.895 zł. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził, iż kwestionowana decyzja jest zgodna z obowiązującym stanem prawnym, a postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone zgodnie z regułami zawartymi w art. 122, 187 § 1, art. 188, art. 197 § 1 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik K. G. - adw. B. W. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Skarga została oparta o zarzuty procesowe podnoszone już w treści odwołania, a także naruszenie art. 210 O.p. przez niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, w którym organ nie wykazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, którym dął wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, a wreszcie naruszenie art. 121 O.p., a więc naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podtrzymał argumenty powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a nadto stwierdził, że wbrew zarzutom pełnomocnika strony skarżącej organ uznał, iż podstawa prawna zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie przepisy w oparciu o które dokonano rozstrzygnięcia sprawy, wraz z podaniem miejsca ich publikacji. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. stwierdził także, że organy podatkowe obu instancji zebrały w niniejszej sprawie obszerny materiał dowodowy i w sposób wyczerpujący go rozpatrzyły, podjęły także wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, dlatego za bezzasadne należy uznać powołane w skardze zarzuty naruszenia Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie bądź stwierdzenie nieważności. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Wyjaśnić również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "ppsa.", sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy; rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, iż skarżący oparł swoje zarzuty na naruszeniu przepisów o charakterze proceduralnym. W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 121; art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, a zwłaszcza zarzut polegający na braku wyjaśnienia powodów, dla których organ uznał zeznania świadków za wiarygodne. Chybiony jest również zarzut naruszenia cytowanych przepisów w związku z odmową przetłumaczenia przez organ na język polski dokumentów związanych z zakupem przedmiotowych samochodów za granicą czy też oddaleniem wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego w celu określenia stanu technicznego sprzedawanych samochodów oraz ich wartości. Organ zgromadził cały dostępny materiał dowodowy, a ponadto dokonał wszechstronnej i wnikliwej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, która nie przekraczała granic wyznaczonych przez stosowne przepisy Ordynacji podatkowej, a w szczególności art. 191 O. p. W ramach postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia wysokości uzyskanego przez Skarżącego przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie skupu i sprzedaży samochodów osobowych oraz komisu samochodowego organy stwierdziły, że przychód ten został przez K. G. zaniżony w roku 2004 o kwotę 22870,94 złotych. Organ trafnie uznał, że podstawowymi dowodami dla poczynienia prawidłowych ustaleń w omawianym zakresie są wystawione przez Skarżącego faktury sprzedaży samochodów oraz zeznania świadków, to jest nabywców przedmiotowych pojazdów: H. K., T. A., D. K., S. G., A. G., A. P., M. P. i A. P., D. G. oraz A. W.. Wszystkie dowody zostały poddane analizie i ocenie pod względem wiarygodności. Nie budzi wątpliwości fakt, że Skarżącemu umożliwiono udział w przesłuchaniu tychże świadków. Z zeznań niniejszych świadków wynika, że ceny podane przez Skarżącego w zakwestionowanych fakturach znacząco odbiegały od kwot faktycznie uiszczonych przez nabywców przedmiotowych samochodów (karta 4 - 6 decyzji organu II instancji). Dodatkowo z zebranego materiału dowodowego wynika, że ceny faktycznie uiszczone za przedmiotowe pojazdy są i tak niższe od średnich cen rynkowych samochodów, co zostało ustalone na podstawie danych wynikających z Komputerowego Systemu Baza Danych Info-Ekspert i publikacji Wycena Wartości Pojazdów Samochodowych (Wyd. Info-Ekspert 2004). Podkreślić należy, że ocena wiarygodności zeznań świadków - nabywców została dokonana w sposób przekonywujący i w pełni odpowiadający rygorom dowodowym. Warto również zauważyć, że Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które mogłyby służyć obaleniu ich wiarygodności. Kuriozalne i nie do przyjęcia jest w tym kontekście stanowisko pełnomocnika Skarżącego, że być może nie był on świadomy, iż sumy uwidocznione na fakturach nie odzwierciedlały sum faktycznie otrzymanych od kupujących samochody, opierając w tym zakresie swoje twierdzenia na okoliczności, że to żona Skarżącego wystawiała faktury. Nawet gdyby było to prawdą, to i tak Skarżący jako podatnik ponosi odpowiedzialność za nierzetelnie wystawione faktury. Trafnie nadto podnosi organ, iż nawet gdyby kupujący nie wpłacili stosownych sum, to w razie sprzedaży przedmiotowych samochodów, transakcja ta powinna zostać wykazana w przychodach. Stosownie bowiem do treści art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodem są kwoty należne, chociażby ich faktycznie nie uzyskano. W zakresie zarzutu dotyczącego nie powołania w sprawie biegłego tłumacza, który to miałby dokonać przełożenia na język polski dokumentów związanych z zakupem przedmiotowych samochodów za granicą, zważyć należy, że pomimo obowiązywania w postępowaniu podatkowym zasady prawdy obiektywnej i dążeniu do jej ustalenia przez organy podatkowe ex officio, nie oznacza to, iż podatnik zwolniony jest od przedstawiania dowodów na poparcie swojego stanowiska. Zdaniem Sądu, jeżeli strona chciała poprzez przetłumaczenie niniejszych dokumentów uwiarygodnić jakieś okoliczności, to powinna sama przedstawić organowi tłumaczenie owych dokumentów. Negatywnie ocenić należy również z tych samych względów zarzut nie uwzględnienia twierdzenia Skarżącego (podniesionego podczas przesłuchania go w charakterze strony), według którego kwoty widniejące na umowach zakupu samochodów zawartych z podmiotem zagranicznym stanowią tylko część całkowitej ceny kupna. To Skarżący powinien przedstawić dowody, iż koszty uzyskania przychodu w związku z tym były wyższe, a więc przedstawić dowód uwiarygodniający marżę pośrednika, koszty dojazdów do miejsca zakupu samochodu, wartość zakupionych części oraz koszty dokonanych napraw. Chybiony jest także zarzut dotyczący oddalenia wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego w celu określenia stanu technicznego sprzedawanych samochodów oraz ich wartości. Słusznie podnosi organ podatkowy, iż dopuszczenie takiego dowodu na obecnym etapie (ponad 5 lat po sprzedaży) jest nieracjonalne. Należy się bowiem zgodzić z oceną, iż nie jest możliwe sprawdzenie stanu technicznego pojazdu na dzień sprzedaży, a w szczególności ustalenie, jakie zostały dokonane w nim naprawy przez Skarżącego, skoro nie przedstawił on na tę okoliczność żadnych dowodów (rachunków dotyczących zakupu części czy kosztów naprawy, czy dokładnie opisujących te okoliczności osobowych źródeł dowodowych). Nie można zatem zasadnie wywodzić w powyższym zakresie naruszenia art. 197 O. p., tym bardziej, że wartość rynkowa przedmiotowych samochodów znacząco przekraczała faktycznie uiszczoną przez nabywców cenę. Niewątpliwie w przypadku rozliczania kosztów uzyskania przychodów zasada prawdy materialnej określona w art. 122 O. p. w związku z art. 187 O. p. podlega ograniczeniom, albowiem to na podatniku spoczywa obowiązek uczestniczenia w gromadzeniu materiału dowodowego mającego służyć potwierdzeniu jego twierdzeń w tym zakresie (art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Nie jest bowiem możliwe samodzielne ustalenie tych kosztów przez organ bez udziału podatnika. Najistotniejsze znaczenie w przedmiocie powyższych okoliczności ma fakt, iż Skarżący, dokonując samoobliczenia podatku za wskazany okres, nie wskazał jako koszty wydatków, które podnosi na obecnym etapie, a więc podaje je dopiero w momencie, gdy okazało się, iż zaniżył uzyskane przychody, podając nieprawdziwą cenę sprzedaży przedmiotowych samochodów. Tymczasem organ przyjął w całości koszty wskazane przez Skarżącego w księdze przychodów i rozchodów oraz zeznaniu rocznym za 2004 rok. Natomiast innych kosztów Skarżący w żaden sposób nie udowodnił pomimo, iż posiadał na to wystarczający czas. W ocenie Sądu uzasadnienie sposobu ustalenia przychodów strony, zawarte w szczegółowym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest logiczne i spójne oraz mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 Ordynacji podatkowej. Swobodna ocena dowodów oznacza, że organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Rozpatrzeniu podlegają więc nie tylko poszczególne dowody odrębnie, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. Istotny staje się zatem tzw. punkt widzenia, który w rozpatrywanej sprawie jest przejrzysty i klarowny. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, zaś uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Spełnia zatem wymogi wynikające z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W niniejszej sprawie nie doszło też do naruszenia art. 120 i 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Organy działały bowiem na podstawie obowiązujących przepisów prawa – nie naruszyły zatem zasady legalizmu (art. 120). Nie uchybiły również zasadzie zaufania wynikającej z art. 121 Ordynacji podatkowej, gdyż nie stanowi o tym przyjęcie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika, w sytuacji gdy organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy oraz wskazał i wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną, jak również art. 123 § 1 i art. 200 § 1 O. p., ponieważ strona skarżąca została powiadomiona o możliwości zapoznania się z aktami rozpoznawanej sprawy i przysługującym prawie wypowiedzenia się w przedmiocie zebranego materiału dowodowego. Skarżący w wyznaczonym terminie nie złożył żadnych wyjaśnień i nie przedstawił żadnych nowych dowodów. W konsekwencji, mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozstrzygnął jak w sentencji. Sz.Ch.