I SA/Łd 697/13

Dnia 14 sierpnia 2013 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]roku Nr [...] w przedmiocie: wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013 rok. p o s t a n a w i a: odmówić skarżącemu S. P. prawa pomocy w zakresie całkowitym. W dniu [...] S.P. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. T. z dnia [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł podatnik wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. W nadesłanym na wezwanie sądu na urzędowym formularzu PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym majątku i dochodach oraz akt sprawy wynika, że S. P. wskazał, iż na prawie się nie zna, ukończył zasadniczą szkołę zawodową i jest tokarzem, z powodu stanu zdrowia nie pracuje, pozostaje pod opieką lekarza. Skarżący pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną jest właścicielem łąki o powierzchni 0,34 ha, oraz współwłaścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 6,2 ha nie posiada innego majątku ani oszczędności. Zarządzeniem z dnia 9 lipca 2013 roku skarżący został zobowiązany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez:, wskazanie dochodu osiąganego przez jego żonę, bądź wyjaśnienie przyczyn braku osiągania przez nią dochodu, wskazanie wielkości wydatków przeznaczanych na utrzymanie i leczenie oraz nadesłanie wyciągów z ewentualnych rachunków bankowych skarżącego i jego żony za ostanie 3 miesiące, w terminie 7 dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. Do chwili obecnej skarżący nie udzielił żądanych informacji. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata (punkt 4 formularza wniosku), czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stosownie do regulacji zawartej w art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. Należy jeszcze podkreślić, iż udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Przechodząc do oceny przedmiotowego wniosku o przyznanie prawa pomocy należy wskazać, że S.P. w złożonym na urzędowym formularzu PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym majątku i dochodach nie udzielił w zasadzie żadnych informacji dotyczących jego oraz żony dochodów, nie wskazał też kosztów niezbędnego utrzymania. Oświadczył jedynie, że nie zna się na prawie ponieważ ukończył zasadniczą szkołę zawodową, z powodu stanu zdrowia nie pracuje, pozostaje pod opieką lekarza. Skarżący jest właścicielem łąki o powierzchni 0,34 ha oraz w 23/32 części współwłaścicielem gospodarstwa rolnego, nie posiada innego majątku ani oszczędności. W tym miejscu wskazać należy, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu jest niezbędnym warunkiem formalnym umożliwiającym merytoryczne, a nie formalne rozstrzygnięcie w zakresie złożonego żądania, jednak nie przesądza o obowiązku bezkrytycznego przyjęcia podanych w nim informacji. Jeśli bowiem zawiera dane zbyt ogólne i niewystarczające do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy lub budzące wątpliwości sąd uprawniony jest na podstawie art. 255 p.p.s.a do zażądania dodatkowych informacji i wyjaśnień. W swoim wniosku o prawo pomocy wnioskodawca w ogóle nie wskazał źródeł swojego utrzymania ani dochodu posiadanego na utrzymanie pozostającej z nim we wspólnym gospodarstwie domowym żony jak również wysokości wydatków ponoszonych na konieczne utrzymanie rodziny. Informacji tych nie udzielił także mimo wystosowanego do niego w tym zakresie zarządzeniem z dnia 9 lipca 2013 roku wezwania. Powyższe w zestawieniu z lakonicznością informacji zawartych w formularzu PPF nie pozwala na ustalenie kondycji finansowej jego gospodarstwa domowego. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoich orzeczeniach podkreślał, iż o ile nie przeprowadzenie postępowania uzupełniającego, co do rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych strony, w przypadku, gdy okoliczności przedstawione we wniosku budzą jakiekolwiek wątpliwości, jest istotną wadą postępowania, o tyle uchylenie się strony od obowiązków nałożonych w toku takiego postępowania należy uznać za przeszkodę wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku okoliczności, a tym samym przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie (por. postanowienie NSA z 18 września 2009 roku sygn. akt II FZ 346/09, postanowienie NSA z 6 lipca 2005 I FZ 33/05 dostępne na www.orzecznictwo.nsa.gov.pl). . Wobec tego, że skarżący nie udzielił w zasadzie żadnych informacji pozwalających ustalić koszty jego utrzymania i nie wskazał źródeł pokrycia tych wydatków, uczynił niemożliwym weryfikację swoich twierdzeń o trudnej sytuacji materialnej i braku jakichkolwiek środków finansowych, z których mogłyby zostać pokryte koszty postępowania, dlatego stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało uznać, że S.P. nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.