I SA/Łd 707/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Asesor WSA Grzegorz Potiopa, po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. oddala skargę. Decyzją z [...] 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...] 2021 r., którą określono A. O. (dalej: "skarżąca") wysokość dochodu niepowodującego powstania zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. w kwocie 3.960,81 zł oraz wysokość nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 rok w kwocie 1.149,45 zł. Z przedstawionego przez organ odwoławczy stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżąca w dniu 27 kwietnia 2017 r. złożyła zeznanie podatkowe PIT-37 (z preferencyjnym sposobem opodatkowania dla osób samotnie wychowujących dzieci), w którym wykazała łączny przychód w wysokości 4.618.99 zł, koszty uzyskania przychody w wysokości 457,94 zł, dochód w wysokości 3.461,06 zł, dochód po odliczeniach w wysokości 4.055,- zł i nadpłatę podatkową w kwocie 1.928,- zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. – wobec odmowy przez skarżącą skorygowania zeznania podatkowego - wszczął postępowanie podatkowe, a następnie określił skarżącej wysokość dochodu niepowodującego powstania zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. i nadpłatę w tym podatku. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. uznał za prawidłowe rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji. Po przytoczeniu treści art. 9 ust. 2, art. 31, art. 32 ust. 2, art. 22 ust. 2 i ust. 9 pkt 4, art. 41, art. 26 ust. 1 pkt 2, art. 27f ust. 1, 2 i 8 oraz art. 6 ust. 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm. - dalej jako: "updof") organ odwoławczy stwierdził, iż z uwagi na kwestionowanie przez skarżącą poprawności deklaracji PIT-11 wystawionej przez pracodawcę "A" Sp. z o.o. oraz braku zaakceptowania sporządzonej dwukrotnie korekty z urzędu, organ podatkowy pierwszej instancji zasadnie wszczął postępowanie podatkowe mające na celu prawidłowe rozliczenie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 rok. Zgodnie z dyspozycją art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa, organ podatkowy pierwszej instancji wystąpił do płatników, przez których skarżąca była zatrudniona w 2016 roku, w celu pozyskania niezbędnych dokumentów (umów o pracę, list płac, kart wynagrodzeń, dowodów potwierdzających wypłatę wynagrodzenia, pisemnych wyjaśnień). Z dokumentów przesłanych przez płatników wynika, że skarżąca była zatrudniona w 2016 r. (od 6 czerwca do 29 sierpnia) w dwóch firmach: "A" Sp. z o.o. oraz "B", na stanowisku sprzedawca. Z tego tytułu osiągnęła przychód (ze stosunku pracy i umowy zlecenia) w łącznej kwocie 4.618,99 zł (2.790,99 zł + 1.828,00 zł), po odjęciu kosztów uzyskania przychodów w łącznej kwocie 658,18 zł (333,75 zł + 324,43 zł). Dochód skarżącej wyniósł zatem 3.960,81 zł. Tak ustalony dochód pomniejszony o składki na ubezpieczenie społeczne wyniósł 588,48 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego uwzględnił preferencyjny sposobu opodatkowania dochodów dla matki samotnie wychowującej dziecko i dochód ten podzielił przez dwa. Tak ustalona podstawa obliczenia podatku (po zaokrągleniu do pełnych złotych) wyniosła 1.686,00 zł. Podatek, obliczony zgodnie z art. 27 ust. 1 updof, nie wystąpił i nie było możliwe odliczenie od podatku składek na ubezpieczenie zdrowotne. Skoro podatek należny nie wystąpił, całość zaliczek (253,00 zł) pobranych przez płatników w ciągu roku stanowi należną nadpłatę podatku. Również z uwagi na to, iż przy rozliczaniu dochodu za 2016 r. nie wystąpił podatek, od którego można było odliczyć ulgę na dzieci, ulgę tę skarżąca miała prawo odliczyć w łącznej kwocie 896,55 zł, tj. do wysokości składek: na ubezpieczenie społeczne w kwocie 588.48 zł oraz na ubezpieczenie zdrowotne w kwocie 307,97 zł. Łączna kwota przysługującego zwrotu wyniosła zatem 1.149.45 zł. Nadpłata ta obejmuje zaliczki pobrane przez płatników w wysokości 253 zł oraz różnicę między kwotą odliczenia przysługującego podatnikowi z tytułu wychowywania dzieci a kwotą odliczoną w zeznaniu podatkowym, o której mowa w art. 27f ust. 8 updof, w wysokości nie przekraczającej kwoty składek na ubezpieczenia społeczne oraz kwoty składek na ubezpieczenie zdrowotne, tj. łącznie 896,55 zł. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał zatem, że dokonując rozstrzygnięcia w sprawie, organ podatkowy pierwszej instancji działał w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, w tym przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W sposób prawidłowy dokonano wyliczenia dochodu niepowodującego powstania obowiązku podatkowego oraz wysokości przysługującej nadpłaty. Przy obliczaniu należnej nadpłaty uwzględniono różnicę pomiędzy sumą zaliczek pobranych przez płatników a należnym podatkiem (w analizowanej sprawie podatek nie wystąpił), uwzględniono również możliwość skorzystania przez skarżącą z preferencyjnego sposobu opodatkowania, tj. w sposób przewidziany dla osób samotnie wychowujących dzieci oraz z ulgi prorodzinnej do wysokości składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne. Skarżąca nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem organu odwoławczego i skierowała do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej pismo z 14 września 2021 r., w którym stwierdziła, iż wyliczenia organu podatkowego są błędne, a decyzja zawiera nieprawidłowości zarówno jeżeli chodzi o PIT-11, jak i informacje dotyczące rozwiązania umowy o pracę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej potraktował to pismo jako skargę na ww. decyzję i przesłał je do Wojewódzkiego Sądu Administracji Skarbowej w Łodzi z wnioskiem o oddalenie skargi. Z kolej A. O. pismem z 10 października 2021 r. uzupełniła braki formalne tej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że skarga nie jest zasadna. Rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, gdyż ocena przeprowadzonego postępowania podatkowego oraz stanowisko organów podatkowych nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Uchylenie decyzji może nastąpić tylko w razie stwierdzenia istotnych wad przeprowadzonego postępowania lub naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, a takie wady i uchybienia nie występują w niniejszej sprawie. W skardze nie wskazano żadnych konkretnych zarzutów wobec wydanej przez Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. decyzji z [...] 2021 r. Strona skarżąca ograniczyła się tylko do ogólnego wskazania, że nie zgadza się z wyliczeniami organu podatkowego i danymi z deklaracji PIT-11, nie wskazując na czym owe błędy polegają. Jedną z podstawowych zasad ogólnych obowiązujących w postępowaniu podatkowym jest zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm. – dalej: "O.p."). Zgodnie z tą zasadą organy podatkowe w toku postępowania podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Realizacji tej zasady służą gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe. Jedna z nich wynika z art. 187 § 1 O.p. i wyraża zasadę zupełności postępowania dowodowego. Jej treścią jest obowiązek organu podatkowego zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Obowiązek ten jest niezależny od tego, czy niezbędny materiał dowodowy potwierdza stanowisko podatnika, czy też je podważa. Celem każdego postępowania podatkowego jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w ten sposób aby jej załatwienie opierało się na udowodnionych faktach, do których zastosowano właściwe normy prawne. Realizacja zasady prawdy obiektywnej wymaga przy tym, by dopuścić jako dowód w sprawie podatkowej wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem. Oceniając prawidłowość przeprowadzonego postępowania podatkowego Sąd stwierdził, że organy podatkowe szczegółowo przeanalizowały sprawę, po uprzednim dokonaniu niezbędnych ustaleń, a wynikające z tych ustaleń wnioski nie nasuwają zastrzeżeń. Omówienie zgromadzonych dowodów jest wyczerpujące i logiczne. Organ odwoławczy wnikliwie zaprezentował swe stanowisko w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazując jak skarżąca powinna rozliczyć się z dochodów uzyskanych w 2016 r., uwzględniając przy tym dane z dokumentów wystawionych przez płatników. To potwierdza zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i jej zgodność z art. 210 § 1 i 4 O.p. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał fakty, które uznał za udowodnione i dowody, na podstawie których dokonał rozstrzygnięcia – chodziło tu w szczególności o dane pozyskane od płatników, tj. firm, które zatrudniały skarżącą. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw aby stwierdzić, że dane przekazane przez planików – "A" Sp. z o.o. oraz "B", były nieprawdziwe. Wskazać należy, że skarżąca - kwestionując rozstrzygnięcie organów podatkowych - nie dokonuje żadnej konstruktywnej polemiki z argumentacją zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w szczególności nie odnosi się do szczegółowo w niej opisanych ustaleń i wskazanych okoliczności sprawy. Skarżą w żadnym miejscu skargi nie odnosi się do stanu faktycznego sprawy. Całość argumentacji sprowadza do ogólnego stwierdzenia – "wyliczenia są błędne", bez wskazania w oparciu o jakie wiarygodne i weryfikowalne dowody i okoliczności skarżąca wywodzi powyższą tezę oraz w czym upatruje błędu w tych wyliczeniach. Podsumowując Sąd uznał, że postępowanie przeprowadzone w niniejszej sprawie spełniało wymogi określone wskazanymi wyżej przepisami. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, na który składały się informacje przekazane przez firmy: "A" Sp. z o.o. oraz "B", w tym umowy zatrudnienia i deklaracje PIT-11, były wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia jakie zapadło w sprawie. Także ocena tego materiału dokonana przez organy podatkowe nie przekraczała granic swobodnej oceny dowodów, do której zastosowania uprawniał je art. 191 O.p. W ocenie Sądu także przepisy prawa materialnego – ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu z 2016 r. - zostały prawidłowo zastosowane. Z tych względów Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). A.Rz.