I SA/Łd 725/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda(spr.) Asesor WSA Agnieszka Gortych-Ratajczyk Protokolant: Specjalista Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2026 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z/s w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 19 listopada 2025 r. nr 1001-ICK.800.43.2025.4.MW w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych oddala skargę. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, po rozpatrzeniu zażalenia A sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 24 października 2025 r. w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Z akt sprawy wynika, że w dniu 21 października 2025 r. - na podstawie art. 119zv § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj.: Dz. U. z 2025 r. poz. 111, ze zm.) zwanej o.p., w zw. z § 1 pkt 1 lit. d) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 2 grudnia 2022 r. w sprawie upoważnienia organów Krajowej Administracji Skarbowej do wykonywania zadań Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z zakresu przeciwdziałania wykorzystaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2501), zwanego rozporządzeniem MF - Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi dokonał blokady rachunków bankowych podmiotu kwalifikowanego na okres 72 godzin. Z dokonanej przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi, w oparciu o art. 119zn § 1 o.p. w zw. z § 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 2 grudnia 2022 r., analizy ryzyka oraz z posiadanych informacji wynikało, że A sp. z o.o. może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, o których mowa w art. 119zg pkt 9 lit. a) i b) o.p. Organ ustalił, że istniało uzasadnione podejrzenie popełnienia przez stronę przestępstw spenalizowanych w art. 56 § 1 i art. 62 § 2 k.k.s. polegających na podaniu nieprawdy w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT- 7, poprzez posługiwanie się fakturami VAT wystawionymi w sposób nierzetelny; art. 271a § 2 k.k., poprzez używanie faktur VAT poświadczających nieprawdę co do okoliczności faktycznych mogących mieć znaczenie dla określenia wysokości należności publicznoprawnej lub jej zwrotu albo zwrotu innej należności o charakterze podatkowym, zawierających kwotę należności ogółem, której łączna wartość jest większa niż pięciokrotność kwoty określającej mienie wielkiej wartości. Postanowieniem z dnia 24 października 2025 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi, na podstawie art. 119zw § 1 o.p. w zw. z § 1 pkt 1 lit. e) rozporządzenia MF, przedłużył termin blokady rachunków bankowych A sp. z o.o. na czas oznaczony nie dłuższy niż trzy miesiące, tj. do dnia 23 stycznia 2026 r., do kwoty 464.041 zł, z uwagi na fakt, iż zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania w podatku VAT przekraczającego równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez NBP w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano niniejsze postanowienie. Dlatego postanowieniem z dnia 19 listopada 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, podzielając ustalenia i wywiedzione na ich podstawie oceny, po rozpatrzeniu zażalenia A sp. z o.o., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W ocenie Dyrektora, zarówno żądanie blokady rachunków bankowych strony na 72 godziny z dnia 21 października 2025 r., jak i ustalenia zawarte w postanowieniu z dnia 24 października 2025 r., znajdują podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należy do kompetencji organów podatkowych z mocy art. 191 o.p. Postanowienie to zostało również wydane z zachowaniem zasad biegu terminu określonych w art. 119zl § 1 o.p. Ze zgromadzonego materiału wynika, że podmiot kwalifikowany A sp. z o.o. może uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, za czym przemawiają następujące fakty: - udziałowcy są również wspólnikami w innych podmiotach gospodarczych, wobec których prowadzone są czynności przez organy ścigania i organy skarbowe; - z rachunków spółki dokonywane są przelewy na rachunki indywidualne udziałowców, które następnie są wypłacane w postaci gotówki w bankomatach oraz przelewane na inne rachunki indywidualne osób niezwiązanych ze spółką; - podmiot zwiększył znacznie skalę prowadzonej działalności od lipca 2025 r., tj. po podjęciu czynności kontrolnych i śledczych wobec spółek powiązanych osobowo (N sp. z o.o.) i ich kontrahentów; - w toku czynności prowadzonych w dniu 22 października 2025 r. przez funkcjonariuszy i pracowników ŁUCS w Łodzi, V. A. (prezes A sp. z o.o.) mimo, że zeznała iż w spółce zajmuje się sprawami gospodarczymi i finansowymi, pozyskiwaniem klientów, wystawianiem faktur, to nie pamiętała podstawowych informacji dotyczących swoich dwóch największych dostawców, od których spółka dokonała nabyć w przeciągu 3 miesięcy na kwotę ponad 2,5 mln zł netto (nazwisk osób reprezentujących, nie wiedziała kto w spółkach zajmuje się sprawami związanymi z prowadzoną przez nie działalnością itp.). Co do głównego kontrahenta, czyli V sp. z o.o., NŁUCS w Łodzi ustalił, że: - spółka wykazuje znaczny wzrost obrotów od czerwca 2025 r.; - z zabezpieczonej, w dniu 22 października 2025 r. przez funkcjonariuszy ŁUCS w Łodzi, dokumentacji księgowej spółki wynika, że jej nabycia dotyczą głównie usług magazynowych, części metalowych, części samochodowych oraz pojazdów, artykułów spożywczych (kawa, herbata, słodycze), tymczasem po stronie sprzedaży są głównie usługi związane z utrzymaniem porządku, pakowaniem, usługi załadunkowe itp.; - udziałowcem i prezesem spółki jest osoba wcześniej zatrudniona w podmiocie S sp. z o.o., wobec którego prowadzone są czynności przez organy ścigania; - głównymi kontrahentami spółki, od których wykazuje zakupy są podmioty zagraniczne które we wcześniejszych miesiącach wykazywały sprzedaż przede wszystkim na rzecz: Y sp. z o.o., G sp. z o.o., M sp. z o.o., I sp. z o.o. - czyli podmiotów objętych działaniami organów ścigania oraz organów skarbowych, niektóre są wykreślone z rejestru VAT w lipcu 2025 r.; - głównymi kontrahentami spółki do których wykazuje sprzedaż są podmioty, które we wcześniejszych miesiącach wykazywały zakupy przede wszystkim od: Y sp. z o.o., G sp. z o.o., M sp. z o.o., I sp. z o.o., S2 sp. z o.o. - czyli podmiotów objętych działaniami organów ścigania oraz organów skarbowych, a niektóre są wykreślone z rejestru VAT w lipcu 2025 r. W odniesieniu do kolejnego kontrahenta, czyli D, NŁUCS w Łodzi ustalił, że: - udziałowcem jest osoba posiadająca obywatelstwo polskie, która figuruje kilkukrotnie w Krajowym Rejestrze Karnym, kilkukrotnie skazana na karę pozbawienia wolności; - siedziba spółki znajduje się w biurze wirtualnym w L.; - środki finansowe przekazywane na rachunki spółki D jako zapłaty za faktury są następnie transferowane przez ten podmiot bądź jego udziałowca na rachunki prywatne udziałowców spółki A sp. z o.o.; - w toku czynności prowadzonych w dniu 22 października 2025 r. przez funkcjonariuszy i pracowników ŁUCS w Łodzi nie udało się skontaktować z D. B., ustalono jednakże, że przebywa w W.. Ponadto S. K., księgowa w firmie A2 [...] M. S. (obsługującej A), partnerka D. B., nie wiedziała, że jest on dyrektorem zarządzającym w zarejestrowanej w L. firmie D. Okoliczności te dawały, zdaniem NŁUCS w Łodzi, podstawę do stwierdzenia, że łańcuch dostaw pomiędzy wskazanymi podmiotami zostały wykreowany w sposób sztuczny, a celem jego było zoptymalizowanie należności publicznoprawnych. A sp. z o.o. dokonywała zapłaty za faktury VAT wystawione przez podmioty opisane w analizie - kreując w ten sposób podatek naliczony do odliczenia, obniżając sobie w ten sposób podstawę opodatkowania. Biorąc pod uwagę, że A sp. z o.o. działająca w branży usług sprzątających (81.29.Z - Pozostałe sprzątanie) przez cały czas swojej działalności nie zmieniła charakteru wykonywanych usług, jak również najważniejszych kontrahentów (F-T. P. NIP: [...] - 61% sprzedaży), niezrozumiałe i nieuzasadnione ekonomicznie było comiesięczne transferowanie środków sięgających kilkuset tysięcy złotych na rzecz podmiotu V sp. z o.o. działającego zgodnie ze zgłoszonym PKD: 46.13.Z - Działalność agentów zajmujących się sprzedażą drewna i materiałów budowlanych, który jak wynika z analizy przepływów na rachunkach bankowych, wykazuje niewielkie obciążenia z tytułu wynagrodzeń. Analiza obrotów A sp. z.o.o. we wcześniejszych okresach wykazała, że stosunek zakupów do sprzedaży wynosił około 12%, od 06/2025 r., tj. w okresie, w którym spółka zaczęła wykazywać nabycia od V sp. z o.o. oraz D stosunek ten wyniósł prawie 88% (w przeciągu 3 miesięcy), przy czym zmianie nie ulegli kontrahenci po stronie sprzedaży i w dalszym ciągu głównym odbiorcą jest podmiot F-T. P. (66% sprzedaży na jego rzecz w okresie 06/2025-08/2025), działający zgodnie z PKD 81.10.Z Działalność pomocnicza związana z utrzymaniem porządku w budynkach. Zdaniem organu, tego rodzaju sytuacja nie znajduje uzasadnienia i nie ma miejsca w rzeczywistym obrocie gospodarczym. Może to świadczyć o całkowitym oderwaniu rzeczywistych transferów finansowych pomiędzy rachunkami spółek i uzasadniających je dokumentów finansowych od rzeczywistej działalności przedsiębiorstwa i rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Działalność spółki V budzi wątpliwości m.in. z uwagi na stwierdzone powiązania pomiędzy spółką a podmiotami (Y sp. z o.o., M sp. z o.o., E sp. z o.o., G sp. z o.o., S2 sp. z o.o.), które we wcześniejszych okresach występowały jako dostawcy do jej obecnych odbiorców, a które objęte zostały działaniami organów podatkowych. W ocenie NŁUCS w Łodzi, deklarowane przez A sp. z o.o. transakcje z tymi podmiotami, w świetle poczynionych ustaleń budzą uzasadnione wątpliwości co do ich rzetelności i istnieje ryzyko, że podmiot kwalifikowany może uczestniczyć w mechanizmie oszustwa w podatku od towarów i usług, a szacowane zobowiązania podatkowe wynikające z ujęcia przez A sp. z o.o. w ewidencji faktur zakupów od V sp. z o.o. zamykają się łączną wartością netto 2.017.570,28 zł + podatek VAT 464.041,16 zł. Zebrane dane wskazują, że podmiot kwalifikowany A sp. z o.o. może uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, wykazując w złożonych plikach JPK_VAT7M i rozliczeniach podatkowych faktury zakupu, stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, w których jako dostawcę wskazano: V sp. z o.o. Zatem A sp. z o.o. może zostać pozbawiona możliwości odliczenia podatku VAT od transakcji z tym pomiotem i zobowiązana do zapłaty podatku należnego w wysokości co najmniej 464.041 zł Wskazując na przepisy art. 86 ust. 1, ust. 2, art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 361 ze zm.), zwanej ustawą o VAT, organ odwoławczy podkreślił, iż prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie jest uprawnieniem bezwarunkowym. Skorzystanie z tego prawa uzależnione jest od spełnienia szeregu warunków ściśle określonych przez ustawę oraz przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie. Wyjaśnił, że prawo do odliczenia podatku z faktury zakupu nie powstaje dlatego, że podatnik posiada taką fakturę, ale dlatego, że rzeczywiście zakupił towar czy usługę od konkretnego podmiotu/sprzedawcy określonego na fakturze, co potwierdza orzecznictwo sądowe w przedmiotowym zakresie. Faktura jest bowiem dowodem zaistnienia zdarzenia podlegającego opodatkowaniu, a jej treść umożliwia dokonanie odliczenia podatku. Zatem fakt wystawienia faktur przez podmiot, który w rzeczywistości nie dokonał wskazanych w tych fakturach transakcji sprzedaży, nie powoduje u jej wystawcy powstania obowiązku podatkowego w tym podatku, a tym samym nie daje odbiorcy tej faktury prawa do odliczenia podatku w niej wykazanego. DIAS w Łodzi stwierdził następnie, że analiza posiadanych przez NŁUCS w Łodzi informacji w zakresie sytuacji majątkowej podmiotu kwalifikowanego wskazuje, iż istnieje uzasadniona obawa, że A sp.z o.o. nie wykona istniejącego lub mogącego powstać zobowiązania w podatku od towarów i usług. Organ w szczególności zwrócił uwagę, że spółka posiada kapitał zakładowy w wysokości 5.000 zł, nie figuruje jako właściciel pojazdów w rejestrze CEPiK, brak wpisów w CBKW Ministerstwa Sprawiedliwości, w sprawozdaniu finansowym za rok 2024 wykazała stratę w kwocie 42.336,34 zł, w plikach JPK nie wykazała środków trwałych, na dzień 25 października 2025 r. posiada zaległości podatkowe za sierpień 2025 r . w wysokości 98.737,60 zł. Końcowo organ odwoławczy stwierdził, że odnosząc ustalenia stanu faktycznego do poszczególnych kryteriów wskaźnika ryzyka NŁUCS w Łodzi przedstawił szczegółowo: - sytuację majątkową podmiotu kwalifikowanego, - przepływy na rachunkach bankowych podmiotu kwalifikowanego, udziałowców i kontrahentów, - ocenę działalności kontrahentów i wpływu na działalność podmiotu kwalifikowanego, - powiązania podmiotowe i transakcji między podmiotami oraz na czym polegała nierzetelność prowadzonych rozliczeń, które wypełniają przede wszystkim zakres kryterium ekonomicznego, behawioralnego i powiązań. Ponadto, rozpatrując złożone przez spółkę zażalenia, Dyrektor ustalił, że uległy zmianie informacje dotyczące rozliczeń finansowych, do których miał dostęp organ podatkowy I instancji, ponieważ podatnik złożył 24 października 2025 r. o godz. 11:46 z adresu e-mail: A mail deklarację VAT-7 za [...] oraz plik JPK_VAT za [...] . W wyniku analizy Dyrektor ustalił, że w pliku JPK_VAT za wrzesień 2025 r. nie występuje podmiot, od którego NŁUCS w Łodzi zakwestionował zakupy w zaskarżonym postanowieniu. Brak wykazania transakcji z kontrahentem opisanym w postanowieniu NŁUCS w Łodzi może świadczyć o przerwaniu łańcucha. Jednocześnie DIAS w Łodzi podkreśla, że wcześniejsze podmioty w łańcuchu, tj. Y sp. z o.o., S2 sp. z o.o., G sp. z o.o., E sp. z o.o. i M sp. z o.o. zostały w lipcu 2025 r. wykreślone z rejestru czynnych podatników VAT na podstawie art. 96 ust. 9 pkt 5, o czym pisano już powyżej. Na tej samej podstawie 24 października 2025 r. została wykreślana także A sp. z o.o. W skardze na to postanowienie A sp. z o.o. kwestionowanemu postanowieniu organu odwoławczego zarzuciła naruszenie: 1) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 119zv § 1 w zw. z art. 119zw § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 45 Konstytucji RP w zw. z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonego w Paryżu dnia 20 marca 1952 roku, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji i w konsekwencji błędne przyjęcie za Naczelnikiem, że spółka może uczestniczyć w wykorzystywaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać oraz, że zachodzi uzasadniona obawa, iż spółka nie wykona mającego powstać zobowiązania podatkowego, gdyż majątek, który posiada może okazać się niewystarczający na uregulowanie w przyszłości zobowiązań podatkowych, podczas gdy: - mimo pozornie obszernego uzasadnienia postanowienia nie zostało w nim wykazane, aby organ I instancji prawidłowo zastosował powołane przepisy o.p., dotyczące blokady rachunku bankowego, w szczególności z czterdziestu sześciu stron postanowienia pięć stron zajmuje przedstawienie stanu faktycznego, podstawy prawnej i zarzutów skarżącej, natomiast prawie dwadzieścia siedem stron zajmuje niemalże dosłowna kopia uzasadnienia postanowienia organu I instancji, co świadczy jedynie o iluzorycznej dwuinstancyjności postępowania, nie zaś o zasadności i prawidłowości wydanych w sprawie postanowień; - nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania powołanych przepisów o.p. (tj. art. 119zv § 1 w zw. z art. 119zw § 1) szczególności organy podatkowe nie uprawdopodobniły, że w sprawie mogą występować wyłudzenia skarbowe ani że powstanie zobowiązanie podatkowe, którego A nie wykona; - ocena taka nie jest w żaden sposób uzasadniona w świetle zgromadzonych przez organy podatkowe dowodów (a raczej ich braku) oraz przytoczonych twierdzeń, a blokada rachunków w konsekwencji uniemożliwia spółce prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej; należy przy tym podkreślić, że tzw. "blokada długa" de facto paraliżuje działalność gospodarczą na trzy miesiące — jej zastosowanie wymaga więc dokładnego i rzetelnego uzasadnienia; - zastosowanie instytucji blokady rachunków bankowych nastąpiło z naruszeniem konstytucyjnej zasady proporcjonalności, gdyż blokada wszystkich rachunków bankowych spółki jest środkiem nieproporcjonalnie dolegliwym, uniemożliwiającym A prowadzenie jakiejkolwiek działalności gospodarczej, co w konsekwencji będzie prowadzić do niewypłacalności a nawet upadłości spółki; - blokada rachunków bankowych spółki jest środkiem nadmiernie godzącym w prawo własności A, które podlega szczególnej ochronie na mocy przepisów nie tylko polskich, lecz także europejskich, w tym w szczególności przepisów konwencyjnych; - w przypadku kwestionowania zgodności z prawem podatkowym transakcji, które miały miejsce kilka miesięcy wcześniej, ochrona interesów Skarbu Państwa powinna być zapewniona w drodze innych instytucji, na przykład w ramach zabezpieczenia zobowiązań podatkowych zgodnie z art. 33 § 4 o.p., nie zaś blokady rachunków bankowych; 2) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 o.p. w zw. z art. 219 o.p. w zw. z art. 1192zb § 4 o.p., poprzez: - dowolną, a nie swobodną, ocenę istotnych okoliczności sprawy oraz wynikające z tego błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i bezzasadne przyjęcie, że w sprawie spełnione są przesłanki z przepisów art. 119zv § 1 art. 119zw § 1 o.p., podczas gdy w sprawie nie zachodzą przesłanki do przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych; - pomijanie zarzutów naruszeń prawa podniesionych w zażaleniu wobec organu I instancji, w tym ich arbitralne bagatelizowanie, podczas gdy wskazane naruszenia oraz zaniechania organu I instancji dotyczyły w szczególności niewykazania przesłanek określonych w art. 119zv § 1 o.p. w zakresie istnienia wyłudzenia skarbowego, jak również braku wykazania konieczności zastosowania w realiach tej sprawy instytucji blokady rachunku bankowego; - naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie, co przejawiało się w dokonaniu dowolnej i wewnętrznie sprzecznej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, poprzez uznanie, że informacje o majątku spółki zostały przedstawione jako fakty stanowiące element oceny majątku spółki w kontekście powstania obawy nie wykonania istniejącego lub mogącego powstać zobowiązania w podatku od towarów i usług. Nie stanowią one przesłanek do dokonania blokady na podstawie art. 119zv o.p. i nie odniesienie się w żaden sposób do faktu, że informacje te stanowią przesłanki do dokonania blokady na podstawie art. 119zw o.p., co może wprowadzać w błąd skarżącą działającą bez profesjonalnego pełnomocnika i jest wprost sprzeczne z zasadami prowadzenia postępowania; - dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego i wywodzenie z faktu, że jeden z kontrahentów skarżącej figuruje w Krajowym Rejestrze Karnym jako osoba skazana za przestępstwo uchylania się od płacenia alimentów może wpływać na ocenę postawy wobec obowiązków wynikających z przepisów prawa zarówno w sferze osobistej jak i gospodarczej, podczas gdy spółka nie ma dostępu do Krajowego Rejestru Karnego i nie może sprawdzać w nich swoich kontrahentów, a przede wszystkim przestępstwo stypizowane w art. 209 k.k. nie jest przestępstwem skarbowym i gospodarczym, nie ma więc wpływu na prowadzenie działalności gospodarczej, z informacji posiadanych przez spółkę nie wynika, aby D.B. posiadał sądowy zakaz prowadzenia działalności gospodarczej a ewentualne oceny moralne jego zachowania pozostają poza ramami niniejszej sprawy; 3) art. 119zzb § 4 w zw. art. 127 o.p. przez pozorne przeprowadzenie postępowania odwoławczego, które w rzeczywistości polegało jedynie na przytoczeniu argumentacji organu I instancji. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wniósł o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z dnia 19 lutego 2026 r. pełnomocnik strony skarżącej przedstawił dodatkową obszerną argumentację wskazującą na nieprawidłowości w wykonanej w tej sprawie analizie ryzyka stwierdzając m.in., że żaden z organów podatkowych nie odniósł się do kryteriów jej ustalania. Podczas rozprawy w dniu 24 lutego 2026 r. pełnomocnik strony skarżącej zakwestionował uprawnienie do wydania postanowienia organu I instancji przez osobę, która złożyła pod nim podpis. W piśmie procesowym z dnia 3 marca 2026 r. pełnomocnik organu ustosunkowała się do dodatkowego zarzutu podniesionego na rozprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych skarżącej spółki – Sąd uznał, iż odpowiada ono prawu, organ nie dopuścił się bowiem naruszenia prawa procesowego i materialnego, skutkującego uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Sporne w tej sprawie zagadnienie zastosowania najpierw blokady rachunków bankowych na okres 72 godzin, a następnie jej przedłużenia na okres nie dłuższy niż trzy miesiące regulują odpowiednio przepisy art. 119zv i art. 119zw o.p. Zgodnie z art. 119zv § 1 o.p., Szef KAS może zażądać blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na okres nie dłuższy niż 72 godziny, jeżeli posiadane informacje, w szczególności wyniki analizy ryzyka, o której mowa w art. 119zn § 1, wskazują, że podmiot kwalifikowany może wykorzystywać działalność banków lub spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzenia skarbowego, a blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest konieczna, aby temu przeciwdziałać. Żądanie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego zawiera (art. 119zv § 2 o.p.) oznaczenie numeru rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt 1) i okres blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego (pkt 2). Stosownie natomiast do art. 119zw § 1 o.p., Szef KAS może przedłużyć, w drodze postanowienia, termin blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że podmiot kwalifikowany nie wykona istniejącego lub mającego powstać zobowiązania podatkowego lub zobowiązania z tytułu odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, przekraczających równowartość 10.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu euro ogłaszanego przez NBP w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok, w którym wydano postanowienie. W myśl art. 119zw § 4 o.p. żądanie przedłużenia terminu blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego jest skuteczne, jeżeli zostanie przekazane do banku lub spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej w okresie blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, o którym mowa w art. 119zv § 2 pkt 2. Ustawodawca zgodnie z art. 119zzb § 1 o.p., przyznał prawo wniesienia zażalenia na postanowienie o przedłużeniu blokady, o którym mowa w art. 119zw § 1 tej ustawy. Natomiast w wypadku zastosowania blokady na okres nie dłuższy niż 72 godziny, obecnie przepisy nie przewidują środka zaskarżenia. Wedle art. 119zzb § 4 o.p., w zakresie nieuregulowanym, do postępowań dotyczących blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego, stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej - czyli działu Postępowanie podatkowe. Na gruncie tych przepisów, Sąd w pełni podziela stanowisko WSA w Łodzi wyrażone w prawomocnym wyroku z dnia 21 lipca 2021 r., I SA/Łd 474/21. Zgodnie z nim celem ustawy STIR, która wprowadziła powyższe regulacje, jest uszczelnienie systemu podatkowego, a w szczególności ograniczenie luki w podatku VAT spowodowanej wyłudzeniami, eliminacja z obrotu gospodarczego podstawionych firm oszukujących uczciwych przedsiębiorców oraz poprawa warunków prowadzenia działalności gospodarczej dla wszystkich podatników poprzez przywrócenie uczciwej konkurencji na rynku. System STIR umożliwia przekazywanie informacji bankowych i ich analizy w celu zapobiegania wyłudzeniom skarbowym. Szef KAS otrzymuje codziennie informacje o rachunkach podmiotów kwalifikowanych w rozumieniu ustawy STIR (tj. innych niż rachunki osób fizycznych służące do celów prywatnych), a także o transakcjach tych podmiotów dokonywanych za pośrednictwem objętych tym systemem rachunków bankowych i rachunków w spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych. Wszystkie informacje są przesyłane automatycznie i elektronicznie za pośrednictwem izby rozliczeniowej. Analiza ryzyka wystąpienia wyłudzeń skarbowych przeprowadzana na podstawie przekazanych informacji jest dwutorowa. Izba rozliczeniowa analizuje ryzyko przy pomocy algorytmów opartych na praktyce bankowej wykorzystującej doświadczenia w przeciwdziałaniu praniu pieniędzy. Rezultat tej analizy w postaci wskaźnika ryzyka jest przesyłany do Szefa KAS. W oparciu o informacje bankowe, wskaźnik ryzyka oraz inne posiadane dane (podatkowe, z Krajowego Rejestru Sądowego, z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej) Szef KAS dokonuje analizy ryzyka wystąpienia wyłudzenia skarbowego, która może stać się podstawą do podjęcia różnego rodzaju działań ze strony aparatu państwowego (odmowa rejestracji jako podatnika podatku VAT, wykreślenie podatnika VAT z rejestru czy wszczęcie postępowania karnego). Blokada rachunku podmiotu kwalifikowanego jest jednym z nich. W postępowaniu dotyczącym przedłużenia terminu blokady rachunku bankowego podmiotu kwalifikowanego organ jest zobowiązany także zbadać, czy rachunek (rachunki) tego podmiotu jest wykorzystywany do celów mających związek z wyłudzeniami lub zmierzających do wyłudzenia podatku. Zatem przedmiotem oceny zaskarżonego postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunków bankowych, nie jest tylko i wyłącznie istnienie obawy niewykonania przez ten podmiot zobowiązania podatkowego i czy to zobowiązanie przekracza równowartość 10.000 euro. Organ drugiej instancji rozpatrując zażalenie skarżącej nie tylko ma uprawnienie, ale też powinność oceny materiału dowodowego zebranego na etapie stosowania tzw. krótkiej blokady, w tym odniesienia się do stanu faktycznego w zakresie koniecznym dla oceny możliwości zastosowania instytucji blokady rachunku bankowego. Także Sąd w ramach sądowoadministracyjnej kontroli zgodności z prawem postanowienia w przedmiocie przedłużenia terminu blokady rachunku bankowego (na czas oznaczony, nie dłuższy jednak niż 3 miesiące), o której mowa w art. 119zw § 1 o.p., jest uprawniony do badania przesłanek ustanowienia tzw. krótkiej blokady rachunku bankowego (na 72 godziny), a to zgodnie z art. 119zv § 1 o.p. Dla oceny postanowienia przedłużającego termin blokady rachunków skarżącej na okres 3 miesięcy należy dokonać ustaleń co do skuteczności i prawidłowości blokady dokonanej na okres 72 godzin, bezpośrednio poprzedzającej zaskarżone postanowienia. Obie blokady, krótka (na 72 godziny) i ta przedłużająca na czas określony (maksymalnie 3 miesiące) są ze sobą powiązane. NSA w wyrokach z dnia 3 marca 2020 r., I FSK 1888/19, oraz z dnia 27 kwietnia 2020 r., I FSK 491/20, wyjaśnił, że zgodna z konstytucyjnymi zasadami wykładnia i analiza treści art. 119zv § 1 i art. 119zw § 1 o.p. prowadzi do wniosku, że przesłanki tzw. krótkiej blokady rachunku podlegają kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a., w przypadku zaskarżenia postanowienia organu drugiej instancji w przedmiocie przedłużenia tejże blokady na czas oznaczony. Stanowisko NSA wyrażone w tych wyrokach, Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Przyjęcie stanowiska "o ograniczeniu sądowej kontroli tylko i wyłącznie do istnienia obawy niewykonania zobowiązania podatkowego i czy to zobowiązanie przekracza równowartość 10.000 euro, prowadziłoby do istotnego naruszenia zasad konstytucyjnych" (por. motywy orzeczenia w sprawie o sygn. akt I FSK 491/20). Ustanowienie bowiem tzw. pierwszej blokady w obecnym stanie prawnym nie jest zaskarżalne. Zgodnie z wolą ustawodawcy specyfika postępowania w przedmiocie blokady rachunku i jego przedłużenia, gdzie organ musi w terminie trzech dni wydać postanowienie o przedłużeniu blokady, nie wyklucza stosowania przepisów zawartych w dziale IV Ordynacji podatkowej regulujących postępowanie dowodowe. W świetle art. 119zzb § 4 o.p. w zakresie nieuregulowanym do postępowań dotyczących blokady rachunku podmiotu kwalifikowanego stosuje się odpowiednio przepisy działu IV. Wprawdzie szybkość tego postępowania determinowana jest jego skutecznością, nie zwalnia to jednak organu z obowiązku odpowiedniego stosowania reguł prowadzenia postępowania i przepisów, które te zasady precyzują. Organy obowiązane są zatem, zgodnie z art. 120 o.p. działać na podstawie przepisów prawa. Stosownie zaś do art. 122 o.p., w toku postępowania organ podejmuje wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w prowadzonym postępowaniu. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej, a jej realizacji służą przepisy Ordynacji podatkowej regulujące postępowanie dowodowe, m.in. art. 187 § 1 o.p., nakładający na organy podatkowe obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. To czy dana okoliczność została udowodniona można bowiem stwierdzić w oparciu o cały zebrany materiał dowodowy (art. 191 o.p.). Z przywołanych przepisów prawa wynika, że zadaniem organu jest takie ustalenie stanu faktycznego, aby odpowiadał on rzeczywistości. Właściwe zastosowanie odpowiednich norm prawa materialnego jest bowiem uzależnione od uprzedniego, dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Dopiero po spełnieniu tych warunków, tj. prawidłowej subsumpcji okoliczności faktycznych sprawy do prawidłowo ustalonej normy prawa materialnego, można mówić o prawidłowym rozstrzygnięciu sprawy. Kolejną zasadę prowadzenia postępowania podatkowego statuuje art. 121 § 1 o.p., zgodnie z którym postępowanie powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie strony do organów podatkowych. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że postępowanie budzące zaufanie to przede wszystkim postępowanie staranne, prowadzone dokładnie i rzetelnie, to jest z należytą dbałością o każdy istotny w sprawie szczegół oraz wyjaśniające wszystkie kwestie faktyczne i prawne. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie postępowanie organu odpowiadało przywołanym powyżej przepisom postępowania. Organ działał na podstawie przepisów prawa i w granicach prawa, zebrał i rozpatrzył kompletny materiał dowodowy, który pozwalał na ustalenie stanu faktycznego w zakresie koniecznym dla oceny możliwości zastosowania instytucji blokady rachunku bankowego, jak i jej przedłużenia. Skarżąca nie przedstawiła materiału dowodowego, który mógłby się przyczynić do odmiennych ustaleń stanu faktycznego czy też zdyskredytowałby ocenę dokonaną przez organ, ale też nie kwestionuje co do zasady istnienia określonych faktów, lecz ich ocenę przez organ. Nie da się też postawić organowi odwoławczemu, jak to czyni spółka, zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania tylko w oparciu o ten fakt, iż organ ten podzielił argumenty organu pierwszej instancji i je powtórzył. Istotnym jest natomiast to, aby organ odwoławczy rozpoznał sprawę w całokształcie materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania pierwszoinstancyjnego i ewentualnie uzupełniającego – co miało miejsce w tej sprawie. Dyrektor, co pomija skarżąca spółka, włączył do akt sprawy dodatkowy materiał dowodowy, co pozwoliło mu na podtrzymanie dotychczasowego stanowiska co do zasadności blokady rachunku bankowego. Spółka nie zdołała podważyć ustaleń organów co do zasadności zastosowania blokad. Oznacza to, iż ustalenia organów są wiążące w procesie subsumpcji normy materialno-prawnej. Co najwyżej badać można prawidłowość tej subsumpcji. Również ocena materiału dowodowego nie narusza granic swobodnej oceny dowodów, określonej w art. 191 o.p. Jest ona logiczna, zgodna z doświadczeniem życiowym i wiedzą, a co więcej jest oparta na całokształcie materiału dowodowego zgromadzonego w tej sprawie, w tym uzupełnionego w postępowaniu zażaleniowym. Sama odmienna ocena organu, wyprowadzona z tego samego materiału sprawy, nie świadczy o jej wadliwości. Strona ma prawo do własnej subiektywnej oceny okoliczności sprawy, ale póki nie znajdzie ona oparcia na gruncie obowiązującego prawa nie będzie ona zasługiwała na uwzględnienie. Organ przekonująco wykazał, że w tej sprawie do wyłudzeń skarbowych mogło dochodzić lub może dojść w przyszłości (czynności zmierzające do wyłudzenia). A ocena ta znalazła swoje odzwierciedlenie tak w zakresie okoliczności faktycznych, jak i prawnych sprawy, w wyczerpującym uzasadnieniu zaskarżonego aktu. Sąd zauważa ponadto, że w zaskarżonym postanowieniu Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wywiązał się z obowiązku dokonania oceny zasadności ustanowienia blokady (tzw. krótkiej). W uzasadnieniu zaskarżonego aktu wskazał bowiem, iż żądaniem z dnia 21 października 2025 r. wydanym w trybie art. 119zv § 1 o.p. w zw. z § 1 pkt 1 lit. d) rozporządzenia MF, Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi dokonał blokady na okres 72 godzin sześciu rachunków bankowych strony. Przedłużenie tej blokady nastąpiło dnia 24 października 2025 r. Podstawą zastosowania w tej sprawie tzw. krótkiej blokady było powzięcie informacji przez organ, że strona mogła wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi, o których mowa w art. 119zg pkt 9 lit. a) i b) o.p., a blokada była konieczna, aby temu przeciwdziałać. W wyniku analizy ryzyka przeprowadzonej przez NŁUCS w Łodzi ustalono bowiem, że istniało uzasadnione podejrzenie popełnienia przez skarżącą przestępstw spenalizowanych w art. 56 § 1 i art. 62 § 2 k.k.s. polegających na podaniu nieprawdy w deklaracjach dla podatku od towarów i usług VAT - 7, poprzez posługiwanie się fakturami VAT wystawionymi w sposób nierzetelny i w art. 271a § 2 k.k., poprzez używanie faktur VAT poświadczających nieprawdę co do okoliczności faktycznych mogących mieć znaczenie dla określenia wysokości należności publicznoprawnej lub jej zwrotu albo zwrotu innej należności o charakterze podatkowym, zawierających kwotę należności ogółem, której wartość lub łączna wartość jest większa niż pięciokrotność kwoty określającej mienie wielkiej wartości. Organ stwierdził zatem, iż skarżąca może wykorzystywać działalność banków do celów mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub do czynności zmierzających do wyłudzeń skarbowych, o których mowa w art. 119zg pkt 9 lit. a) i b) o.p., a blokada była konieczna, aby temu przeciwdziałać. U podstaw zastosowania blokady legły ustalenia organu, w tym fakt, że udziałowcy podmiotu kwalifikowanego są wspólnikami w innych podmiotach gospodarczych, wobec których organy podatkowe i organy ścigania prowadzą odpowiednie postępowania, a podmiot kwalifikowany zwiększył skalę prowadzonej działalności od momentu podjęcia czynności kontrolnych i śledczych wobec spółek powiązanych osobowo z podmiotem kwalifikowanym, tj. N sp. z o.o., i ich kontrahentów. Adres skarżącej spółki jest wirtualnym biurem, a spółka zawarła z A3 E. R. - J. umowę o najem tego biura. Pod tym adresem spółka nie przechowuje żadnych dokumentów księgowych i finansowych spółki. Zgodnie z umową usługi wirtualnego biura pod tym adresem była odbierana korespondencja kierowana do spółki, następnie skanowana i przesyłana na adres mailowy A mail, należący do innego podmiotu, z którym skarżąca spółka jest powiązana. V. A., prezes skarżącej spółki - pomimo zajmowania się sprawami spółki, w tym pozyskiwaniem klientów i wystawianiem faktur oraz dokonywania (na zasadzie wyłączności) transakcji na rachunkach spółki - nie potrafiła podać podstawowych informacji dotyczących swoich dostawców z okresu 3 ostatnich miesięcy na niebagatelną kwotę 2,5 min zł, nie znała nazwisk osób reprezentujących te podmioty, nazwisk osób zajmujących się w tych spółkach sprawami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej. Poza tym z rachunków spółki były dokonywane przelewy na rachunki indywidualne udziałowców skarżącej spółki, a następnie były one wypłacane w postaci gotówki w bankomatach oraz przelewane na inne rachunki indywidualne osób niezwiązanych ze spółką. Sposób nawiązania współpracy przez skarżącą spółkę z V i D budzi poważne wątpliwości co do charakteru zakwestionowanych przez organy transakcji. Z pierwszą z nich spółka nawiązała współpracę z polecenia znajomego prezesa skarżącej spółki, z którym pracowała ona w G2 sp. z o.o., ale nie była ona w stanie wskazać nazwiska osób reprezentujących ten podmiot, ani osób zajmujących się sprawami gospodarczymi, nie przedłożyła umowy z tym podmiotem i nie była pewna czy ja posiada. Z drugą spółką prezes skarżącej spółki współpracę zainicjowała poprzez kontakt z osobą o imieniu D., którego nazwiska, jak czasu i sposobu nawiązania kontaktu nie znała. Istotnym dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia są również okoliczności funkcjonowania kontrahentów skarżącej spółki, nie występujące w rzeczywistym obrocie gospodarczym. Prezes V sp. z o.o. – R. P. zeznał, że kupił tę spółkę od znajomego, którego nazwiska nie pamiętał; sam zajmował się wszystkimi sprawami spółki, nikogo nie zatrudniał, poza jedną osobą przez ok. roku do wystawiania faktur; nie znał nazwiska osoby prowadzącej A sp. z o.o., choć twierdził że się z nią kontaktował; nie przechowywał żadnej dokumentacji pod adresem siedziby spółki; miał tylko zawartą umowę wynajmu wirtualnego biura, bo tak mu polecił pewien prawnik i biznesmen; on też wskazał mu adres biura wirtualnego w Warszawie; faktury przechowywał w mieszkaniu w formie elektronicznej, ale nie pamiętał nazw firm, z którymi prowadził transakcje od czerwca 2025 r. Zeznał on w innym miejscu, że rekrutacji pracowników dokonywał "na mieście w W." – np. w kawiarni. Z kolei przesłuchany świadek – pracownik biura rachunkowego K, prowadzącego księgowość dla V, zeznał, że nie widziała nigdy osoby R. P., prezesa V, a faktury otrzymywała elektronicznie, nie miała wiedzy na temat magazynów i dokumentów związanych z działalnością tej spółki. V sp. z o.o. od czerwca 2025 r. wykazuje znaczny wzrost obrotów. Przedmiotem jej działalności było świadczenie usług magazynowania towarów, części metalowych, części samochodowych oraz pojazdów, artykułów spożywczych. Ten przedmiot działalności nie koresponduje z przedmiotem skarżącej spółki, co oznacza, iż spółka ta nie mogła być dostawcą towaru wskazanego w spornych fakturach. Kontrahenci V sp. z o.o. powiązani z nią podmioty, jak Y sp. z o.o., G3 sp. z o.o., M sp. z o.o., E sp. z o.o., G3 sp. z o.o., S2 sp. z o.o., we wcześniejszych okresach występowali jako dostawcy do jej odbiorców, a co do których organy ścigania i organy skarbowe prowadzą postępowania. Niektóre z nich zostały wykreślone z rejestru czynnych podatników podatku VAT. Z kolei D posiada wirtualne biuro w L., a jej udziałowiec – D. B. figuruje kilkakrotnie w KRS, i był kilkakrotnie skazany na karę pozbawienia wolności. Środki finansowe przekazywane na rachunki tej spółki jako zapłaty za faktury były następnie transferowane na rachunki prywatne udziałowców skarżącej spółki. Partnerka D. B. – M. S., obsługującą także rachunkowość skarżącej spółki, nie miała wiedzy, jak zeznała, że jest dyrektorem zarządzającym w D. D dokonała zwrotu części środków pieniężnych otrzymanych od skarżącej spółki na indywidualne rachunki bankowe V. A., prezes skarżącej spółki. D. B. nie zgłosił rachunków bankowych spółki do urzędu skarbowego, a w toku czynności organom udało się ustalić jeden jego prywatny rachunek bankowy. Podobnie jak w przypadku V sp. z o.o., przedmiot działalności D nie koresponduje z przedmiotem działalności skarżącej spółki, spółka ta głównie zajmuje się robotami budowlanymi wykończeniowymi, transportem drogowym towarów. Sąd zauważa nadto, że analiza obrotów skarżącej spółki we wcześniejszych okresach wykazuje, że stosunek zakupów do sprzedaży wynosił 12%, a od momentu wykazywania przez skarżącą spółkę nabyć od V sp. z o.o. i D stosunek ten wyniósł prawie 88% (przez 3 miesiące), przy czym nie ulegli zmianie kontrahenci po stronie sprzedaży i w dalszym ciągu głównym odbiorcą był F-T. P. (66% sprzedaży). Zarazem skarżąca spółka za rok obrotowy 2024 r. wykazała stratę, która zgodnie z uchwałą Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki nr 3 z dnia 24 czerwca 2025 r. miała być pokryta z zysków w latach następnych. Spółka nie posiada zarejestrowanych na siebie pojazdów i nieruchomości. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca spółka dokonywała obciążeń na rachunki indywidualne, wskazujące na wypłatę wynagrodzeń pracowników. Przelew taki został dokonany na rachunki prywatne V. A. zatytułowane "na wynagrodzenia dla pracowników za 05/2025" na kwotę 15.244,00zł. Wobec tych okoliczności skarżąca spółka dokonała obniżenia podatku należnego na podstawie faktur VAT nieuprawniających do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku w fakturach tych naliczonego. Istnieje zatem uzasadnione podejrzenie, że księgi podatkowe skarżącej spółki nie są prowadzone rzetelnie. Zarazem w przypadku tej spółki istnieją przesłanki przedłużenia terminu blokady rachunku bankowego zgodnie z art. 119zw § 1 o.p. - występuje uzasadniona obawa niewykonania przez podmiot kwalifikowany istniejącego lub mającego powstać zobowiązania wymienionego w tym przepisie. Wysokość spornego w sprawie zobowiązania przekroczy kwotę stanowiącą równowartość kwoty 10.000 euro. Kwota zobowiązania jest niewspółmiernie wysoka w stosunku do możliwości płatniczych i dochodowych skarżącej spółki. Spółka posiada niski kapitał zakładowy w wysokości 5.000 zł, nie figuruje jako właściciel pojazdów w rejestrze CEPiK, nie ma wpisu dotyczącego spółki w CBKW Ministerstwa Sprawiedliwości, a w sprawozdaniu finansowym za rok 2024 spółka wykazała stratę w kwocie 42.336,34 zł, w plikach JPK nie wykazała środków trwałych, na dzień 25 października 2025 r. posiada zaległości podatkowe za sierpień 2025 r. w wysokości 98.737,60 zł. Za 2022 r. spółka wykazała zaś jako podstawę opodatkowania kwotę 23.483 zł, za 2023 r. – 91.828,05 zł. Łączna kwota zysków spółki za lata 2022 – 2024 wyniosła 115.505 zł przy szacowanej kwocie zobowiązania 464.041 zł. Zyski spółki za 2022 i 2023 r. zgodnie z uchwałami spółki zostały przeznaczone na kapitał zapasowy, który służyć może pokryciu ewentualnych strat finansowych, stabilizację firmy oraz inne cele, takie jak wyplata dywidendy, podwyższenie kapitału zakładowego czy umorzenie udziałów. Mimo istnienia kapitału zapasowego wspólnicy skarżącej spółki w 2025 r. nie zdecydowali się na pokrycie straty za 2024 r. Kwota kapitału zakładowego nie stanowi gwarancji wykonania przez spółkę istniejącego czy mogącego powstać zobowiązania podatkowego. Na dzień 17 listopada 2025 r. spółka posiada zaległość w VAT za 9/2025 w kwocie głównej 262.897 zł. Zgodzić należy się zatem z organami, że w przypadku spółki zaistniały trzy z pięciu kryteriów oceny wykorzystywania systemu bankowego do wyłudzeń podatkowych – kryterium ekonomiczne (cel prowadzonej działalności gospodarczej lub dokonywanych transakcji nieuzasadnionych charakterem prowadzonej działalności), behawioralne (nietypowe, w danej sytuacji, zachowania podmiotu kwalifikowanego) i powiązań (powiązania podmiotu kwalifikowanego z podmiotami, co do których występuje ryzyko udziału ich w działaniach mających związek z wyłudzeniami skarbowymi lub organizacja takich działań). Nie zasługuje na uwzględnienie również zgłoszony w toku rozprawy zarzut podpisania postanowienia pierwszoinstancyjnego przez niewłaściwą osobę, tj. zastępcę Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w osobie P.S. zamiast przez Naczelnika tego Urzędu. Z przedłożonych przez organ w okresie publikacyjnym dokumentów, w tym wyciągu z regulaminu organizacyjnego organu czy upoważnienia z dnia 7 lutego 2023 r., wynika, że P.S. nie tylko pełnił służbę w charakterze zastępcy Naczelnika Urzędu, ale też posiadał upoważnienie do podpisywania aktów indywidualnych w zastępstwie Naczelnika Urzędu. Istotnym jest również to, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 2 grudnia 2022 r. w sprawie upoważnienia organów Krajowej Administracji Skarbowej do wykonywania zadań Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z zakresu przeciwdziałania wykorzystaniu sektora finansowego do wyłudzeń skarbowych Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego był właściwy do rozpoznania tej kategorii spraw. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. P.C.