I SA/Łd 726/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Asesor WSA Tomasz Furmanek (spr.) Protokolant: Specjalista Agnieszka Kerszner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2026 r. sprawy ze skargi R. L. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 października 2025 r. nr 0113-KDIPT2-1.4011.682.2025.3.DJD w przedmiocie przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. I SA/Łd 726/25 UZASADNIENIE Zaskarżoną interpretacją z dnia 17 października 2025 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko R. L. (dalej: skarżący, strona, Wnioskodawca) w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego - w podatku dochodowym od osób fizycznych - jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji wyjaśniono, że do organu wpłynął wniosek skarżącego z 6 sierpnia 2025 r. (uzupełniony pismem z 17 września 2025 r.) o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług dotyczący skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości. Organ poinformował, że przedmiotem interpretacji jest odpowiedź na pytanie dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych (pytanie Nr 1), natomiast w zakresie podatku od towarów i usług (pytanie Nr 2) zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie. Z opisu sprawy wynika, że jest skarżący osobą fizyczną prowadzącą jednoosobową działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach ogólnych. Jako osoba fizyczna, a nie jako przedsiębiorca, nabył: – na podstawie umowy darowizny z 22 czerwca 2007 r. oraz w drodze dziedziczenia potwierdzonego postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku, wydanym przez Sąd Rejonowy w Z. z [...] r., sygn. akt [...], do majątku osobistego, prawo własności nieruchomości stanowiącej dz. ewid. Nr [...],[...] oraz [...], położone w R., gm. A., przy ul.[...], o łącznej powierzchni 0,1692 ha, KW nr [...]; – na podstawie umowy zamiany z 4 grudnia 2002 r. oraz umowy darowizny z 21 lutego 1995 r., do majątku osobistego, prawo własności nieruchomości stanowiącej dz. ewid. Nr [...], [...]oraz [...], położone w R., gm. A. Ł., przy ul. [...], o łącznej powierzchni 2,0369 ha; KW nr [...]; - dalej łącznie zwane "Nieruchomościami". W ramach działalności gospodarczej od 1992 r. wykorzystywał nieruchomości nabyte w drodze zamiany w 2002 r. i w drodze darowizny od rodziców w 2007 r., jako użyczony nieodpłatnie majątek prywatny. Działki [...], [...], [...], zostały przekształcone w 2013 r. jako jedna działka oznaczona numerem [...], która stanowi grunt zabudowany budynkiem socjalno-magazynowym. Działka [...] stanowi grunt zabudowany istniejącym budynkiem gospodarczym od czasów darowizny, dobudowano wiatę gospodarczą. Natomiast działka [...] to grunt niezabudowany. Od lutego 2013 r. nieruchomość była przedmiotem umowy najmu na rzecz Santor Spółki z o.o., która prowadziła na nieruchomości działalność gospodarczą. Umowa najmu nieruchomości została zawarta 6 lutego 2013 r., natomiast przestała obowiązywać w marcu 2025 r. Umowa miała charakter odpłatny, przedmiot najmu stanowił plac i budynki socjalno-biurowe. Przychody z najmu nieruchomości zaliczał do przychodów z działalności gospodarczej ze źródła z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm. – dalej u.p.d.f.). Nieruchomości nigdy nie były i nie są ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Wnioskodawca nie dokonywał odpisów amortyzacyjnych z tego tytułu. Nieruchomości nie stanowią składników majątku wskazanych w art. 14 ust. 2c u.p.d.f. Skarżący zamierza na przestrzeni lat 2026-2030 zbyć wskazane we wniosku nieruchomości, z wyłączeniem dz. ewid. Nr[...], dokonując sprzedaży, jako osoba fizyczna, poza prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą. Działalność gospodarcza Wnioskodawcy podatkowo jest rozliczana na zasadach ogólnych, prowadzona jest podatkowa księga przychodów i rozchodów. Działki wskazane we wniosku były w całości wykorzystywane w działalności gospodarczej. Przychód uzyskany ze sprzedaży działek przez Wnioskodawcę zostanie zaliczony na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.f. W związku z powyższym zadano następujące pytanie (oznaczone we wniosku jaki Nr 1) - Czy sprzedaż Nieruchomości nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.f., jako odpłatne zbycie nienastępujące w wykonaniu działalności gospodarczej, dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie? W ocenie Wnioskodawcy, zgodnie z uchwałą NSA z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. akt II FPS 8/13, w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2004 r., nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej w rozumieniu art. 14 ust. 2 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą, które nie były ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a które nie stanowią składników majątku wskazanych w art. 14 ust. 2c tej ustawy. W ocenie Wnioskodawcy powyższe powoduje, że w niniejszej sprawie ma zastosowanie regulacja zawarta w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. c) u.p.d.f. Zważywszy, że od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie Nieruchomości minęło co najmniej 17 lat (liczone od dnia 31 grudnia 2007 r.), sprzedaż Nieruchomości położonych nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.f., jako odpłatne zbycie nienastępujące w wykonaniu działalności gospodarczej, dokonane po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. Organ wydający interpretację nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem strony wskazał, że art. 14 ust. 2 u.p.d.f. uległ zmianie z dniem 1 stycznia 2015 r. i obecnie sam brak wprowadzenia składnika majątku do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie przesądza o tym, że nie jest on związany z działalnością gospodarczą. Powołując się na uchwałę NSA z dnia 24 maja 2021 r. sygn. II FPS 1/21 podkreślono, że w latach 2013 - 2025 to skarżący podjął decyzję o zakwalifikowaniu przychodów z najmu do pozarolniczej działalność gospodarczej czym "powiązał" Nieruchomość z wykonywaniem działalności gospodarczej. Organ ocenił, że w przedstawionej we wniosku sytuacji nastąpi odpłatne zbycie składników majątku wykorzystywanych w działalności gospodarczej, tj. działek wskazanych we wniosku wraz ze znajdującymi się na nich naniesieniami, które były w całości wykorzystywane w działalności gospodarczej i na podstawie umowy najmu, i były źródłem przychodów z tej działalności do marca 2025 r., kiedy to została rozwiązana umowa najmu. Podsumowując stwierdzono, że odpłatne zbycie opisanych we wniosku nieruchomości będzie skutkować powstaniem przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.f.. Dochód z tytułu zbycia przedmiotowej nieruchomości będzie podlegał opodatkowaniu zgodnie z wybranym sposobem opodatkowania pozarolniczej działalności gospodarczej. Na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 października 2025 r., wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 14 ust. 2 pkt. 1 lit. a) u.p.d.f. poprzez jego błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że nieruchomości skarżącego, które nigdy nie były i nie są obecnie ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, wobec których Wnioskodawca nie miał nigdy obowiązku ich ujęcia w ww. ewidencji, a zatem nie spełniają definicji środka trwałego, w przypadku ich sprzedaży przychód z tego tytułu należy kwalifikować do przychodu z działalności gospodarczej, b) w art. 10 ust. 1 pkt. 8 lit a) u.p.d.f. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że w opisanym we wniosku złożonym w niniejszej sprawie stanie faktycznym przychód ze sprzedaży nieruchomości skarżącego nie będzie zwolniony z podatku dochodowego od osób fizycznych. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny wniósł o jej oddalenie. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024, poz. 1267 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.– dalej jako p.p.s.a.), mający zastosowanie przy rozpatrywaniu niniejszej skargi, w oparciu o art. 146 § 1 p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie Sąd administracyjny w oparciu o art. 57a p.p.s.a. jest związany zarzutami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W przypadku skarg na interpretacje indywidualne, w oparciu o normę z art. 57a p.p.s.a., związany jest zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Innymi słowy, odnosi się wyłącznie do treści skargi. Ponadto z istoty postępowania dotyczącego udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b i art. 14c ustawy z 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm.) – w skrócie jako O.p., wynika, że Organ interpretujący, a następnie także sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega bowiem przede wszystkim na tym, że organ wydający interpretację "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Elementów stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego zarówno DKIS jak i sąd administracyjny nie mogą pomijać, zmieniać, czy uzupełniać. Płaszczyznę sporu w niniejszej sprawie stanowi odpowiedź na pytanie czy odpłatne zbycie opisanych we wniosku Nieruchomości (na przestrzeni lat 2026 - 2030), wykorzystywanych do marca 2025 r. w całości przez skarżącego w prowadzonej działalności gospodarczej, które nie zostały wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych będzie skutkować powstaniem przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.f.. Mając tak zarysowaną płaszczyznę sporu należy wskazać, że stosownie do przepisów określone w art. 10 ust. 1 u.p.d.f.: Źródłami przychodów są: • pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3), • odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c) prawa wieczystego użytkowania gruntów, d) innych rzeczy, - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany (pkt 8). Zgodnie natomiast z art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.f. przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat. W myśl art. 10 ust. 3 u.p.d.f. przepisy ust. 1 pkt 8 mają zastosowanie do odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie. Zgodnie z przepisem art. 14 ust. 2 pkt 1 a) u.p.d.f. przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących: środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Mając na uwadze treść wniosku o wydanie interpretacji, jak również argumentację skargi, w tym miejscu należy przypomnieć, że w stanie prawnym obowiązującym do dnia 31 grudnia 2014 r. przepis ten wskazywał, że przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących środkami trwałymi - ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit. b), spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio. Od dnia 1 stycznia 2015 r. przepis ten stanowi, że przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych - wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio. Zmiana treści powyższego przepisu wynikała m .in. - z przywoływanej przez stronę jako podstawowy argument zarówno wniosku jak i skargi - uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r., sygn. akt II FPS 8/13. Poprzednie brzmienie art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.f. obejmowało swoim zakresem przychód z odpłatnego zbycia wyłącznie tych składników majątku, które podatnik wprowadził do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a nie wszystkich składników majątku. Tym samym, przychód ze sprzedaży składników majątku spełniających ustawową definicję środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, których podatnik nie ujął w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nie stanowił przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, mimo że zbyciu podlegały składniki majątku w rzeczywistości służące tej działalności, a nie celom prywatnym podatnika. Jednakże po zmianie treści omawianego przepisu uchwała ta od 1 stycznia 2015 r. zaczęła mieć znacznie historyczne w tym kontekście, że powoływanie się na jej treść do stanów faktycznych zaistniałych po tej dacie, w reżimie nowego brzmienia omawianej regulacji, nie może odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku. Wynika to z faktu, w obecnie obowiązującym brzmieniu art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.f. mowa jest o środkach trwałych albo wartościach niematerialnych i prawnych, podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, co nie jest tożsame z samym faktycznym wprowadzeniem takiego środka trwałego do przedmiotowej ewidencji. Tym samym podatnik prowadzący działalność gospodarczą, poprzez samo niewprowadzenie środka trwałego do ewidencji nie może kwalifikować swojego przychodu ze sprzedaży takiego środka trwałego - przykładowo jak ma to miejsce we wniosku skarżącego o wydanie interpretacji - jako niezwiązanego z działalnością gospodarczą. Chodzi bowiem w tym przepisie o odpłatne zbycie tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka trwałego, podlegającego ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik faktycznie wprowadził, bądź nie, taki składnik do tejże ewidencji: "Regulacją art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a u.p.d.f. objęty został przychód z odpłatnego zbycia tych składników majątku, które spełniają ustawową definicję środka trwałego, podlegającego ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, niezależnie od tego, czy podatnik wprowadził, bądź nie, te składniki do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych." (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 grudnia 2019 r. o sygn. akt II FSK 523/18). Tym samym nie może spotkać się z akceptacja Sądu argumentacja skargi, zgodnie z którą, "stanowisko zaprezentowane przez organ podatkowy ma zastosowanie do wypadku gdyby skarżący miał obowiązek ujęcia Nieruchomości w ewidencji środków trwałych, a tego nie zrobił, natomiast w tym wypadku takie obowiązku nigdy nie było". Przechodząc dalej należy podkreślić, że analizując na gruncie przepisu art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.d.f. sprzedaż składnika majątkowego, pod kątem sprzedaży w ramach działalności gospodarczej wskazać należy, że ów zbywany składnik musiałby być wykorzystywany na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. Z wniosku o wydanie interpretacji wynika, że ramach prowadzonej działalności gospodarczej skarżący osiągał w latach 2013-2025 przychody z najmu nieruchomości i zakwalifikował osiągane przychody z najmu do przychodów ze źródła "pozarolnicza działalność gospodarcza. Rację ma organ wskazując na treść uchwały NSA z dnia 24 maja 2021 r. sygn. II FPS 1/21, w której podkreślono, że to podatnik kwalifikuje osiągane przychody z najmu nieruchomości do jednego ze źródeł. W rozpatrywanej sprawie skarżący podjął decyzję o kwalifikacji (pozarolnicza działalność gospodarcza) w momencie, gdy zaczął osiągać przychody z najmu i zdecydował, że są to przychody uzyskiwane z działalności gospodarczej opodatkowując je łącznie z pozostałymi przychodami z prowadzonej działalności gospodarczej. W związku z tym - konsekwentnie - przychód ze sprzedaży składnika majątku, który był wykorzystywany w działalności gospodarczej i spełniał warunki do zakwalifikowania go do środków trwałych, skarżący winien również zaliczyć do źródła pozarolnicza działalność gospodarcza. W świetle powyższej uchwały skarżący "powiązał" Nieruchomość z wykonywaniem działalności gospodarczej. Konsekwencje tej decyzji mają zatem odniesienie do skutków sprzedaży nieruchomości w przyszłości. Tym samym w ocenie Sądu zasadnie organ uznał, że – w realiach opisanych we wniosku - nastąpi odpłatne zbycie składników majątku wykorzystywanych w jego działalności gospodarczej, tj. działek wskazanych we wniosku wraz ze znajdującymi się na nich naniesieniami, które były w całości wykorzystywane w działalności gospodarczej i na podstawie umowy najmu, były źródłem przychodów z tej działalności do marca 2025 r., kiedy to została rozwiązana umowa najmu. Wobec powyższego prawidłowe jest stanowisko organu, zgodnie z którym odpłatne zbycie opisanych we wniosku nieruchomości (na przestrzeni lat 2026-2030), wykorzystywanych do marca 2025 r. w całości przez skarżącego w prowadzonej działalności gospodarczej, które wprawdzie nie zostały wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a jednak spełniają ustawową definicję środków trwałych, będzie skutkować powstaniem przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.f.. Dochód z tytułu zbycia przedmiotowej nieruchomości będzie podlegał opodatkowaniu zgodnie z wybranym przez skarżącego sposobem opodatkowania pozarolniczej działalności gospodarczej. W konsekwencji odpłatne zbycie nieruchomości nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.f. bowiem będzie stanowić przychód ze źródła przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 3 u.p.d.f. Mając na uwadze dokonanie przez organ właściwej wykładni art. 14 ust. 2 pkt. 1 lit. a) i art. 10 ust. 1 pkt. 8 lit a) u.p.d.f., zarzuty skargi należało uznać za nieuzasadnionej, a w konsekwencji w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. skargę oddalić P.C.