I SA/Łd 735/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: sędzia WSA Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku I. S. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi I. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości w sprawie uznania za nieuzasadniony zarzutu nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym i orzeczenia o uznaniu za nieuzasadniony zarzutu wykonania obowiązku postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wyrokiem z dnia 24 października 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 735/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. oddalił skargę I. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości w sprawie uznania za nieuzasadniony zarzutu nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym i orzeczenia o uznaniu za nieuzasadniony zarzutu wykonania obowiązku. W piśmie z dnia 4 maja 2015 r. skarżący poinformował Sąd, że nie otrzymał uzasadnienia wyroku, na które oczekuje. Pismem z dnia 8 maja 2015 r. (odebranym w dniu 12 maja 2015 r.), skarżący został poinformowany o treści art. 141 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.". Wnioskiem nadanym w dniu 18 maja 2015 r., skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest głuchy i niedołężny i prosił Sąd o dostarczenie wyroku na piśmie, jednak Sąd tego nie uczynił. Dodatkowo w piśmie z dnia 23 czerwca 2015 r. (nadanym w dniu 25 czerwca 2015 r.) poinformował, że w jego ocenie nie przekroczył terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Przesłanki przywrócenia terminu, które muszą być spełnione, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, określają art. 86 § 2 i art. 87 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a. Są to: a) wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w okresie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; b) uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy strony w uchybieniu terminu; c) powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego; d) równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie czynności, której strona nie dokonała w terminie. Z regulacji tych wynika ponadto, że w stosunku do strony ubiegającej się o przywrócenie terminu powinny być spełnione wszystkie przesłanki w sposób kumulatywny, a zatem niespełnienie choćby jednej z nich, wyklucza możliwość przywrócenia terminu. Dokonując powyższej oceny ziszczenia się przesłanki braku winy Sąd przyjął obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Brak winy w uchybieniu terminu można bowiem przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego nawet wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2001 r., sygn. akt II SA/Wr 1744/00, niepubl.) i że nie można za winę poczytać niedopełnienie jakiegoś nadzwyczajnego wysiłku, np. zagrażającego jej zdrowiu lub życiu, albo narażającego ją na poważne straty (E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. IV Warszawa 1970, s. 136). Przykładem tego można wskazać okoliczności faktyczne takie jak przerwa w komunikacji, powódź, pożar, nagła choroba nie pozwalająca na wyręczenie się inną osobą, które mogą stanowić o niezawinionym uchybieniu terminu. Zarówno w literaturze przedmiotu, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może jedynie nastąpić w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależnie od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, Warszawa 2005, s. 219 wraz ze wskazanym orzecznictwem). W niniejszej sprawie skarżący jako przyczynę uchybienia terminu wskazał na głuchotę i niedołężność. Poinformował również, że w jego ocenie nie uchybił terminowi do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie należy przyjąć, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem siedmiodniowego terminu liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (wniosek nadano drogą pocztową w dniu 18 maja 2015 r.), przy założeniu, że przyczyna uchybienia terminowi ustała w dniu 12 maja 20015 r., kiedy skarżący otrzymał z Sądu pismo informujące o treści art. 141 § 2 P.p.s.a. Dla przywrócenia terminu w świetle art. 86 § 1 P.p.s.a. koniecznym warunkiem jest jednak uprawdopodobnienie przez zainteresowanego, że uchybienie terminu dla dokonania określonej czynności procesowej nastąpiło bez jego winy. Wskazać w tym miejscu należy, że z treści art. 87 § 2 P.p.s.a. wyraźnie wynika, iż obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających wniosek obciąża podmiot, który wnosi o przywrócenie terminu. Niewskazanie takich okoliczności, czy też gołosłowne, niepoparte żadnymi dowodami, powołanie się na przeszkody uniemożliwiające wypełnienie nałożonych przez sąd obowiązków, wiąże się z negatywnymi konsekwencjami procesowymi dla wnioskodawcy. Sąd bowiem nie może domniemywać niezawinionych przez stronę przyczyn uchybienia terminu, ani też poszukiwać potencjalnych okoliczności wyłączających winę strony. Mając na względzie taką wykładnię art. 87 § 2 P.p.s.a., zdaniem sądu, nie sposób w niniejszej sprawie przyjąć, że skarżący uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wskazał wprawdzie na głuchotę i niedołężność, jednak okoliczności te nie zostały przez niego w żaden sposób wykazane. W szczególności nie załączono żadnych dokumentów, które mogłyby uprawdopodobnić, że w dniu ogłoszenia wyroku, kiedy skarżący był obecny na rozprawie, jego stan zdrowia uniemożliwiał powzięcie wiadomości o konieczności złożenia pisemnego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wydanego przez Sąd rozstrzygnięcia. Powyższe twierdzenia sąd uznał zatem za gołosłowne. Wobec powyższego Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. E.J.