I SA/Łd 748/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] UNP [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za drugi kwartał 2012 r., określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych za pierwszy, drugi i trzeci kwartał 2012 r. oraz orzeczenia o obowiązku zapłaty podatku na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług, za okresy od lutego do maja, lipiec oraz od września do listopada 2012 r. postanawia: odrzucić skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wydał [...] r. decyzję w przedmiocie określenia G. K. zobowiązania w podatku od towarów i usług za drugi kwartał 2012 r., określenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych za pierwszy, drugi i trzeci kwartał 2012 r. oraz orzeczenia o obowiązku zapłaty podatku na podstawie art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług, za okresy od lutego do maja, lipiec oraz od września do listopada 2012 r. Powyższe rozstrzygnięcie zostało doręczone 10 kwietnia 2017 r. na adres pełnomocnika strony. Skargę na powyższą decyzję pełnomocnik strony złożył za pośrednictwem organu podatkowego w dniu 17 czerwca 2017 r. W skardze pełnomocnik wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł przede wszystkim o odrzucenie skargi z uwagi na uchybienie terminu do jej złożenia. Postanowieniem z 15 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Rozstrzygnięcie to zostało doręczone pełnomocnikowi w trybie awiza w dniu 5 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona po upływie terminu, o którym mowa w cytowanym art. 53 § 1 p.p.s.a. Decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej została doręczona pełnomocnikowi podatnika w sposób prawidłowy, w trybie awiza, w dniu 10 kwietnia 2017 r. Z akt sprawy wynika bowiem, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wysłał decyzję na adres pełnomocnika strony (adres kancelarii doradcy podatkowego). Przesyłka była prawidłowo (dwukrotnie) awizowana i pozostawała we wskazanym Urzędzie Pocztowym przez wymagany prawem okres 14 dni. Po tym czasie, zgodnie z art. 150 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), należało uznać ją za doręczoną przyjmując, że dniem doręczenia jest ostatni dzień wspomnianego czternastodniowego terminu. Przyjmując zatem, że decyzję skutecznie doręczono 10 kwietnia 2017 r., trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., upłynął 10 maja 2017 r. W tym czasie skarga nie została wniesiona. Pełnomocnik wniósł ją za pośrednictwem Poczty Polskiej dopiero 17 czerwca 2017 r., a zatem miesiąc po terminie. Ponadto nie zachodzą w niniejszej sprawie podstawy do przywrócenia uchybionego terminu w trybie art. 86 § 1 p.p.s.a. Prawomocnym postanowieniem z 15 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przesądził bowiem, że wniosek pełnomocnika skarżącej o przywrócenie tego terminu był spóźniony i nie mógł być poddany merytorycznej kontroli. W myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga wniesiona po upływie terminu podlega odrzuceniu. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Ponieważ w niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi nie został zachowany sąd, na podstawie wskazanego wyżej art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a, odrzucił skargę. Ake.