I SA/Łd 749/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Bartosz Wojciechowski (spr.) Protokolant: Szymon Chrostek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kwotę 5617 (pięć tysięcy sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. zaskarżoną decyzją z [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z [...] Nr [...] w sprawie określenia A. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w deklaracji podatkowej dotyczącej podatku od nieruchomości za 2011 r., ww. spółka wykazała jako zwolnione z podatku od nieruchomości, na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej "u.p.o.l."), budynki o powierzchni 4.813 m2 i grunty o pow. 11.655 m2, położone w B. przy ul. C. Tymczasem z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w B. wynikało, że spółka jest: - użytkownikiem wieczystym działki nr 583, obręb 8, o pow. 1,1655 ha, oznaczonej symbolem Bi - inne tereny zabudowane, - właścicielem budynku biurowego, położonego na działce nr 583, obręb 8, o pow. zabudowy 1.010 m2, - właścicielem działki nr 585, obręb 8, o pow. 363 m2, oznaczonej symbolem Bi – inne tereny zabudowane. Powyższe nieruchomości zostały nabyte 2 kwietnia 2007 r. (akt notarialny Rep. [...]). Z załącznika nr 1 do ww. aktu wynikało, że nabycie obejmowało również budowle. Organ pierwszej instancji wskazał jednocześnie, że w toku postępowań podatkowych w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2007-2010 ustalono, że spółka w ww. budynku prowadzi działalność polegającą na wynajmie lokali. Fakt ten potwierdzała treść pisma spółki z 9 grudnia 2011 r. Organ pierwszej instancji, powołując się na art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) oraz § 65 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454), a także art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej "Ordynacja podatkowa") wskazał, że treść ewidencji budynków przesądza o kategorii budynku jaką organ podatkowy winien przyjąć przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości. W tej sytuacji – w ocenie Prezydenta Miasta – dane wykazane przez spółkę w deklaracji podatkowej były nieprawidłowe, ponieważ nie zgłoszono do opodatkowania działki o nr 585, nie zgłoszono do opodatkowania wartości budowli oraz błędnie podano powierzchnię użytkową budynku. Ponadto spółka błędnie wykazała powierzchnię zwolnioną z podatku na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. w zw. z art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 214, poz. 1407 ze zm.; dalej "u.r.z.s.o.n."). Organ zauważył, że do ww. deklaracji podatkowej strona załączyła decyzję Wojewody Ł. z [...] potwierdzającą spełnienie warunków określonych w art. 28 u.r.z.s.o.n. Z jej treści wynikało m.in., że decyzją z [...] Inspektor Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Ł. stwierdził, że obiekty i pomieszczenia (3 pomieszczenia biurowe) użytkowane przez spółkę w B. odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy oraz uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawnych. Spółka zatrudniała w B. dwóch pracowników, z czego tylko jeden był osobą niepełnosprawną, zatrudnioną na 1/8 etatu. W odpowiedzi na wezwanie organu podatkowego Okręgowy Inspektorat Pracy Państwowej Inspekcji Pracy w Ł. przesłał m.in. protokół kontroli przeprowadzonej 9 listopada 2010 r., z którego wynikało, że spółka w związku z prowadzeniem zakładu pracy chronionej wykorzystuje 3 pomieszczenia biurowe (pok. Nr 428, 429 i 430) na IV piętrze budynku położonego w B. przy ul. C., o łącznej pow. ok. 50 m2. W wyniku przeprowadzonych oględzin organ podatkowy ustalił, że powierzchnia ww. 3 pomieszczeń biurowych wynosiła 55,60 m2. Organ podatkowy pierwszej instancji po ustaleniu powierzchni gruntów – na podstawie ewidencji gruntów i budynków, powierzchni użytkowej całego budynku – na podstawie aktu notarialnego z 2 kwietnia 2007 r., powierzchni budynku zajętej naprowadzenie zakładu pracy chronionej – na podstawie decyzji Wojewody Ł. z [...] i przeprowadzonych oględzin, wartości budowli – na podstawie oświadczenia spółki, określił A. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie 106.456,00 zł. Organ przyjął, że budynki zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, związane z prowadzeniem zakładu pracy chronionej o pow. 55,60 m2, w okresie od lutego do grudnia 2011 r. korzystały ze zwolnienia od podatku od nieruchomości. W odwołaniu spółka wniosła o uchylenie decyzji pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając organowi naruszenie 1) przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez: - całkowicie dowolne uznanie, że z decyzji z [...] Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowy Inspektorat Pracy w Ł. oraz z protokołu z kontroli przeprowadzonej przez tenże organ 9 listopada 2010 r. wynikało, że spółka na prowadzenie zakładu pracy chronionej wykorzystuje jedynie 3 pomieszczenia o łącznej powierzchni ok. 55 m2, - nieuprawnione dokonanie wykładni treści decyzji innych organów administracji publicznej, - naruszenie zasady prawdy materialnej i całkowite pominiecie, że poza 3 ww. pomieszczeniami Spółka na potrzeby zakładu pracy chronionej zajmowała także inne pomieszczenia własne (w tym służące składowaniu pozostałych aktywów, niezbędnych sprzętów, wyposażenia i przedmiotów służących do prowadzenia tego zakładu), które nie stanowiły w świetle przepisów prawa miejsc przeznaczonych na stały pobyt, a zatem i miejsc pracy osób niepełnosprawnych, - naruszenie zasady prawdy materialnej przez pominiecie, że cały sporny obiekt w B. był obiektem spółki, a zatem stosownie do § 3 pkt 3 załącznika Nr 1 do zarządzenia Głównego Inspektora Pracy z dnia 5 czerwca 2009 r. w zw. z art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz.U. Nr 89, poz. 589, ze zm.) i § 2 ust. 2 statutu Państwowej Inspekcji Pracy, stanowiącego załącznik do zarządzenia Marszałka Sejmu z dnia 27 sierpnia 2007 r. w sprawie nadania statusu Państwowej Inspekcji Pracy (M.P. Nr 58, poz. 657 ze zm.), był obiektem bezspornie i niewątpliwie w użytkowaniu zakładu pracy chronionej, 2) naruszenie prawa materialnego, a w szczególności przepisów: - art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że spółka na potrzeby zakładu pracy chronionej zajmowała wyłącznie 3 ww. pomieszczenia, - art. 28 ust. 1 pkt 2 lit. b u.r.z.s.o.n. poprzez jego błędne zastosowanie i pominięcie, że warunkiem przyznania statusu zakładu pracy chronionej jest zapewnienie przez pracodawcę obiektów i pomieszczeń uwzględniających potrzeby osób niepełnosprawnych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniających wymagania dostępności do nich, - § 3 pkt 3 załącznika Nr 1 do zarządzenia Głównego Inspektora Pracy z dnia 5 czerwca 2009 r. Nr 42/09 w zw. z art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy i § 2 ust. 2 statutu Państwowej Inspekcji Pracy, stanowiącego załącznik do zarządzenia Marszałka Sejmu z dnia 27 sierpnia 2007 r. w sprawie nadania statusu Państwowej Inspekcji Pracy – poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że w użytkowaniu spółki były tylko 3 ww. pomieszczenia w sytuacji, gdy pomieszczenia te były jedynie pomieszczeniami pracy, tj. pomieszczeniami, w których osoby niepełnosprawne przebywają dłużej niż 2 godziny dziennie, zaś w świetle tych przepisów pomieszczeniami i obiektami znajdującymi się w użytkowaniu zakładu pracy chronionej były m.in. obiekty i pomieszczenia własne, - § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm.) – poprzez jego niezastosowanie. W toku postępowania odwoławczego skarżąca spółka wskazała, że w związku z rodzącymi się wątpliwościami na tle treści decyzji Państwowej Inspekcji Pracy z [...], dotyczącymi w szczególności pomieszczeń, które faktycznie zajmowane są na prowadzenie zakładu pracy chronionej, wystąpiła ponownie do Państwowej Inspekcji Pracy o zmianę tejże decyzji, co nastąpiło na mocy decyzji z [...]. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wskazało, że istotą sporu w sprawie był zakres zwolnienia podatkowego przysługującego spółce na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. Z analizy tego unormowania wynikało, jego zdaniem, że skorzystanie ze zwolnienia wymagało od podatnika zgłoszenia wojewodzie budynków, budowli i gruntów wykorzystywanych do prowadzenia zakładu pracy chronionej, a podstawowym dokumentem wskazującym na przedmioty zwolnione była stosowna decyzja wojewody. Jednocześnie w sprzeczności z celami tego zwolnienia stało objęcie nim składników majątkowych, które nie służyły do prowadzenia zakładu pracy chronionej, bowiem w tej części posiadane przez podatnika budynki wykorzystywane były w prowadzeniu działalności, w której nie realizowano celów określonych w art. 28 u.r.z.s.o.n. Udostępnienie budynków innemu podmiotowi (nieposiadającemu statusu zakładu pracy chronionej) prowadziło do zerwania faktycznego związku pomiędzy działalnością zakładu pracy chronionej i nieruchomością. W niniejszej sprawie – jak przyjął organ drugiej instancji – z decyzji Inspektora Pracy Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Ł. z [...] oraz z protokołu kontroli z [...] wynikało, że w obiekcie spółki położonym w B. przy ul. C. podatnik użytkuje 3 pomieszczenia, o łącznej powierzchni około 50 m2. Powierzchnia użytkowa ww. pomieszczeń biurowych została zweryfikowana w toku oględzin przeprowadzonych w 10 listopada 2011 r. Z tak przedstawionych okoliczności faktycznych organ odwoławczy, podobnie jak organ pierwszej instancji, wysnuł wniosek, że ze zwolnienia z podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l., mogły korzystać jedynie wspomniane 3 pomieszczenia biurowe spółki, zgłoszone jako zajęte na prowadzenie zakładu pracy chronionej Państwowej Inspekcji Pracy i Wojewodzie Ł. W konsekwencji, pozostałe nieruchomości spółki – jako niezgłoszone – podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W ocenie organu odwoławczego na treść rozstrzygnięcia nie miała wpływu kolejna decyzja Państwowej Inspekcji Pracy z [...], ponieważ została wydana w 2012 r. i nie można było wiązać jej z opodatkowaniem i zwolnieniami dotyczącymi 2011 r. Organ drugiej instancji podkreślił, że sam fakt prowadzenia zakładu pracy chronionej nie uzasadniał jeszcze zastosowania zwolnienia w stosunku do wszystkich nieruchomości podatnika, będących jego własnością. Ze zwolnienia można było skorzystać jedynie w odniesieniu do tych nieruchomości, które służyły prowadzeniu takiego zakładu. Na poparcie tego poglądu powołano wyrok WSA z 16 września 2008 r. sygn. akt I SA/Gl 352/08 (Lex nr 488109). Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez pełnomocnika spółki, który wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając – podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji – naruszenie następujących przepisów art. 122, art. 187 § 1 oraz 191 Ordynacji podatkowej, art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l., art. 28 ust. 1 pkt 2 lit. b u.r.z.s.o.n. § 3 pkt 3 załącznika Nr 1 do zarządzenia Głównego Inspektora Pracy z dnia 5 czerwca 2009 r. Nr 42/09 w zw. z art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy i § 2 ust. 2 statutu Państwowej Inspekcji Pracy, a także § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że cały należący do niej obiekt (budynek) został zgłoszony Wojewodzie Ł. i zgłoszenie to zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej dotyczącej całego obiektu. Strona przyznała dalej, że zwolnienie, z którego chciała skorzystać, opisane w art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l., przysługiwało wyłącznie w zakresie nieruchomości zajętych na prowadzenie tego zakładu, jednak jej zdaniem, na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach niniejszej sprawy, a w szczególności decyzji Państwowej Inspekcji Pracy, nie sposób było dojść do przekonania jakoby strona skarżąca na potrzeby prowadzenia zakładu pracy chronionej zajmowała wyłącznie trzy pomieszczenia o łącznej powierzchni około 55 m2 i to zlokalizowane na IV piętrze budynku. Wniosek taki nie znajdował potwierdzenia w treści decyzji Państwowej Inspekcji Pracy z [...] W decyzji tej PIP stwierdził jedynie, że "obiekt i pomieszczenia użytkowane przez firmę A. Spółka z o.o. (...) a/odpowiadają przepisom i zasadom bezpieczeństwa i higieny pracy, b/ uwzględniają potrzeby osób niepełnosprawych w zakresie przystosowania stanowisk pracy, pomieszczeń higieniczno-sanitarnych i ciągów komunikacyjnych oraz spełniają wymagania dostępności do nich." Z powyższego wprost wynikało, że strona skarżąca użytkuje na potrzeby zakładu, nie jak twierdzi organ podatkowy jedynie trzy pomieszczenia na IV piętrze budynku, lecz cały obiekt, w tym poszczególne znajdujące się w nim pomieszczenia, ciągi komunikacyjne, wejścia, dojścia do pomieszczeń czy pomieszczenia higieniczno-sanitarne. Przeciwna wykładnia powyższej decyzji PIP prowadziłaby zresztą do wniosku, że Inspekcja Pracy przeprowadziła kontrolę i wydała decyzję w sprzeczności z obowiązującymi ją przepisami. Ponadto – jak zauważyła strona skarżąca – we wspomnianej decyzji PIP, trzy pomieszczenia umiejscowione w budynku spółki pojawiają się wyłącznie w kontekście oceny czy są przystosowane do tego by służyły jako stałe pomieszczenia pracy dla osób niepełnosprawnych. Nie oznaczało to jednak, że strona skarżąca jako zakład pracy chronionej, prowadząc działalność w zakresie zarządzania, obsługi, dozorowania, sprzątania, administrowania i wynajmowania nieruchomości na własny rachunek, nie mogła zajmować, (użytkować, administrować, sprzątać oraz konserwować) wszystkich, niewynajmowanych osobom trzecim pomieszczeń własnych. Tymczasem w rzeczywistości w pomieszczeniach tych przechowywała swoje środki trwałe, wyposażenie, majątek oraz pozostałe aktywa (rzeczy) służące do prowadzenia zakładu pracy chronionej. W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Wyjaśnić również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm), powoływanej dalej jako "ppsa.", sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy; rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona w oparciu o zacytowane przepisy kontrola zaskarżonej decyzji przesądziła o uznaniu, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić należy, iż skarżący w zasadniczej mierze oparł swoje zarzuty na naruszeniu przepisów o charakterze proceduralnym, które w doniosły sposób powiązane są ze wskazanymi zarzutami o charakterze materialnoprawnym. Z tego też względu Sąd w pierwszej kolejności odniesie się do zarzutów naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej. Na samym początku podnieść należy, że spór w niniejszej sprawie dotyczy w istocie prawidłowości ustalenia, czy przedmiot opodatkowania (nieruchomość) jest wykorzystywany jako obiekt zakładu pracy chronionej. W polskiej procedurze podatkowej obowiązuje wobec uregulowania wynikającego z art. 122 i art. 191 O. p. zasada swobodnej oceny dowodów polegająca na pozostawieniu organom prowadzącym postępowanie swobody w ocenie materiału dowodowego i samodzielności w ocenie wagi i mocy poszczególnych dowodów. Ocena przydatności danego dowodu dla ustalenia stanu faktycznego sprawy jest weryfikowana wyłącznie wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Ustawodawca nie wyłączył zasady swobodnej oceny dowodów w przypadku ustalania istnienia przesłanek z art. 7 ust.2 punkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie Sądu zaprezentowana przez organ II instancji ocena materiału dowodowego narusza zasadę swobodnej oceny dowodów, albowiem nosi w sobie znamiona dowolności czy wręcz arbitralności oceny. Podnieść bowiem należy, że organ nie wyjaśnił przekonywująco, dlaczego – w jego ocenie – "Spółka na prowadzenie zakładu pracy chronionej wykorzystuje 3 pomieszczenia biurowe (pok. Nr 428, 429 i 430) na IV piętrze budynku położonego w B. przy ul. C., o łącznej pow. ok. 50 m". Zdaniem Sądu takie stanowisko organu odwoławczego jest nieuzasadnione. Organ w tym zakresie oparł się w zasadzie wyłącznie na treści decyzji nr [...] oraz z treści protokołu z kontroli przeprowadzonej w dniu 09.11.2010 przez Państwową Inspekcję Pracy Okręgowy Inspektorat Pracy w Ł. wynika, iż Spółka z o.o. A. z siedzibą w Ł. na prowadzenie Zakładu Pracy Chronionej wykorzystuje jedynie 3 pomieszczenia biurowe (pok. Nr 428, 429 i 430) na IV piętrze budynku położonego w B. przy ul. C. o łącznej pow. około 55m2 i tylko te pomieszczenia były przedmiotem oceny Państwowej Inspekcji Pracy jako w użytkowaniu zakładu pracy chronionej. Zgodzić się należy ze stroną skarżącą, że z faktu potwierdzenia przez Państwową Inspekcję Pracy okoliczności, iż dane pomieszczenia biurowe w określonym momencie wykorzystywane są do prowadzenia zakładu pracy chronionej nie wynika, iż pozostałe pomieszczenia nie pełnią takiej roli. W szczególności nie zostało zaprzeczone, aby funkcji takiej nie pełniły ciągi komunikacyjne i pomieszczenia higieniczno - sanitarne, bez których to zapewnienia prowadzący zakład pracy chronionej stosownie do zapisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, nie mógłby w danym obiekcie prowadzić zakładu pracy chronionej choćby w świetle treści art. 28 ust. l pkt 2) ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. W tym kontekście należy się również zastanowić nad rolą i funkcją pozostałych pomieszczeń znajdujących się w przedmiotowym budynku, a mianowicie pomieszczeń magazynowych i technicznych. Konieczne jest bowiem ustalenie, czy prowadzenie zakładu pracy chronionej powiązane jest z ich wykorzystaniem i w jakim zakresie. Nie można bowiem a priori zakładać, że skoro nie są to pomieszczenia biurowe, to nie jest w nich prowadzony zakład pracy chronionej. Rozumowanie takie jest nielogiczne i co najmniej paraempiryczne, a jako takie nie zasługuje na aprobatę. Bez prawidłowego ustalenia stanu faktycznego (wyjaśnienia wszelkich związanych z nim wątpliwości) nie jest bowiem możliwe poprawne zakwalifikowanie go pod znajdującą zastosowanie normę prawną. Zapewnieniu takiego stanu służyć ma zasada prawdy obiektywnej uregulowana w art. 122 O. p. oraz inne wymogi procesowe przewidziane prawem (m. in. art. 187; 191; 197 O. p.). W ocenie Sądu dla uznania, czy zachodzą określone w art. 7 ust. 2 pkt. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przesłanki umożliwiające zwolnienie strony skarżącej od podatku od nieruchomości w związku z prowadzonym na przedmiotowej nieruchomości zakładu pracy chronionej niezbędne jest poczynienie stosownych ustaleń w zakresie charakteru prowadzonej działalności i wykorzystania poszczególnych pomieszczeń do jej prowadzenia (wzajemnej użyteczności bądź ścisłego powiązania), a dodatkowo wykorzystania tych elementów budynku, jakie stanowią ciągi komunikacyjne i pomieszczenia higieniczno – sanitarne, bez których to przecież świadczenie pracy nie jest możliwe. Wymaga to adekwatnej analizy poczynionych ustaleń powiązanych z oględzinami z konkretnie świadczonymi przez skarżącą usługami lub prowadzoną działalnością. Tymczasem w skarżonej decyzji taka analiza nie została przeprowadzona. W tym kontekście - jako co do zasady - trafne jest spostrzeżenie organu, zgodnie z którym objęcie zwolnieniem składników majątkowych, które nie służą do prowadzenia zakładu pracy chronionej, z uwagi na fakt, że nieruchomość częściowo została oddana w posiadanie zależne w celu prowadzenia działalności, w której nie są realizowane cele określone w art. 28 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych jest niezasadne, ponieważ w ten sposób został zerwany faktyczny związek pomiędzy działalnością zakładu pracy chronionej i tą nieruchomością, gdyż została ona udostępniona innemu podmiotowi - nieposiadającemu statusu zakładu pracy chronionej. Należy jednak jeszcze raz podkreślić, iż w tym zakresie decyzja organu jest enigmatyczna, a wyprowadzona konkluzja nie znajduje swojego oparcia w zebranym materiale dowodowym, a tym samym została również naruszona dyspozycja art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Reasumując, podkreślić należy, że zastosowanie przez organy podatkowe w stosunku do przedmiotowej nieruchomości stawki podatku należnej od nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej okazało się co najmniej przedwczesne. Warunkiem zastosowania jakiejkolwiek stawki podatku od nieruchomości jest uprzednie bezbłędne ustalenie stanu faktycznego. W sytuacji, gdy strona skarżąca w toku postępowania podatkowego eksponuje dane, które jej zdaniem świadczą o tym, że przedmiot opodatkowania jest zwolniony z opodatkowania, organ podatkowy nie może uchylić się od wyjaśnienia tej istotnej okoliczności. Ma w tym celu do dyspozycji cały szereg dowodów wymienionych w rozdziale 11 Działu IV Ordynacji Podatkowej, w tym m. in. ponowne przeprowadzenie oględzin z uwzględnieniem wskazanych dyrektyw dowodowych, ewentualne dopuszczenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych (art. 197 § 1 o. p.). Wydanie opinii ma służyć należytemu ustaleniu stanu faktycznego w tym znaczeniu, że ma na celu wyjaśnienie okoliczności dotyczących faktów istotnych dla potrzeb rozstrzygnięcia. W efekcie pozwala to na prawidłową subsumcję adekwatnego stanu rzeczy pod znajdujący zastosowanie normatywny opis stanu faktycznego, a więc odnalezienie odpowiedniej normy indywidualnej. Bez prawidłowego ustalenia stanu faktycznego (wyjaśnienia wszelkich związanych z nim wątpliwości) nie jest bowiem możliwe poprawne zakwalifikowanie go pod znajdującą zastosowanie normę prawną. Zapewnieniu takiego stanu służyć ma zasada prawdy obiektywnej uregulowana w art. 122 O. p. oraz inne wymogi procesowe przewidziane prawem (m. in. art. 187; 191; 197 O. p.). Dlatego niewykorzystanie tej możliwości w toku dotychczasowego postępowania podatkowego oznacza, że naruszono wymieniony przepis procesowy i to w stopniu mającym bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie. Nie jest bowiem wystarczające i rozstrzygające powoływanie się w tym zakresie na ustalenia innego organu (w szczególności Państwowej Inspekcji Pracy), ponieważ dokonywane były one w innym kontekście i służyły ustaleniu innych okoliczności aniżeli te, które mają doniosłe znaczenie dla orzeczenia prawnopodatkowego. Mogę one zatem stanowić tylko pewien aspekt rozważań w tym postępowaniu, a nie główny argument przemawiający za określonym rozstrzygnięciem. W konsekwencji Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję, a w zakresie wstrzymania jej wykonalności rozstrzygnął w oparciu o treść art. 152. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 niniejszej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt. 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349). P.Pij.