I SA/Łd 751/13

Dnia 19 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant asystent sędziego Tomasz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2013 roku na rozprawie sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja 2007 r. do grudnia 2008 r. oddala skargę. I SA/Łd 751/13 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...] r. określającą A. P. zobowiązania w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od maja 2007 r. do grudnia 2008 r. W toku przeprowadzonej u podatniczki kontroli w zakresie prawidłowości wyliczania i wpłacania podatku od towarów i usług, dotyczącej okresów rozliczeniowych od stycznia 2007 r. do grudnia 2008 r. stwierdzono, że dokonywała ona dostaw samochodów stosując metodę opodatkowania VAT-marża, o której mowa w art.120 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz.U. 2011.177.1054 ze zm.), dalej "ustawy VAT". Organy ustaliły, że znaczna ilość sprzedawanych przez podatniczkę pojazdów była sprowadzona z Niemiec i była nabywana od następujących podmiotów: -M. A., [...] Berlin, A 5, -A [...] Berlin, B 23 (podkreślono, że na większości umów pochodzących od tego podmiotu zamieszczono informację, że jest on płatnikiem VAT marża zgodnie z § 25a UstG – niemieckiej ustawy o podatku obrotowym). Organy ustaliły także, na podstawie uzyskanej z administracji niemieckiej informacji, że pomimo podjętych przez tą administrację czynności nie można było odnaleźć podatnika M. A.. Nieruchomość położona między A 5 I C należy do firmy B I została wynajęta panu A. A., który bez wiedzy wynajmującego podnajmował części nieruchomości. Z informacji wynikało również, że plac samochodowy z dojazdem od C został zlikwidowany przed wieloma miesiącami, a umowa najmu zawarta z A. A. została zakończona i nie można było ustalić miejsca jego pobytu. Z administracji niemieckiej uzyskano także informację, że nie można ustalić w Berlinie firmy o nazwie A i nie ma w Berlinie ulicy B. Przesłuchano też podatniczkę. Zeznała ona, że transakcje zakupu samochodów dokonywane były na placu przy A 5 podzielonym na około 150 części, na których pojazdy sprzedawali głównie Turcy. Działali tam przeważnie pośrednicy dysponujący kartą pojazdu, dowodem rejestracyjnym z potwierdzeniem wymeldowania pojazdów i potwierdzeniem zdania tablic rejestracyjnych. Nabywając pojazdy od firmy A podatniczka kontaktowała się z kilkoma osobami, które były, jak przypuszczała, upoważnione do reprezentowania tej firmy. Nie potrafiła podać danych tych osób. Według niej byli to Niemcy. Nie widziała też dowodów rejestracyjnych firmy. Za samochody płacono gotówką w dniu zawarcia transakcji i odbioru pojazdu na wskazanym wyżej placu. Na placu tym były także zawierane transakcje z M. A., rozliczane również w formie gotówkowej w dniu zawarcia transakcji i odbioru pojazdu. W odniesieniu do tego kontrahenta podatniczka również nie potrafiła podać żadnych danych. Zeznała, że dopiski na umowach odnośnie zastosowania procedury VAT marża dokonywano bezpośrednio przy nabyciu pojazdu i sporządzaniu takiej umowy. Wynikiem tych ustaleń była decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z [...] r, którą określono podatniczce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy podatkowe od maja 2007 r. do grudnia 2008 r. Organ wskazał na art.120 ust.10 ustawy VAT i wyjaśnił, że procedurę VAT marża można zastosować tylko wtedy, gdy we wcześniejszej fazie obrotu podmiot sprzedający używany towar był pozbawiony prawa do odliczenia podatku od towarów i usług naliczonego przy jego nabyciu. Na podstawie informacji uzyskanych od niemieckiej administracji podatkowej nie można natomiast stwierdzić, czy podmioty sprzedające podatniczce samochody były pozbawione prawa do odliczenia tego podatku przy ich nabyciu. Organ podniósł także, że podatniczka nie przedstawiła dokumentów potwierdzających jednoznacznie nabycie samochodów na zasadach przewidzianych w art. 120 ust.4 i ust.5 ustawy VAT, do czego była zobowiązana na mocy art.120 ust.10 pkt.5 tej ustawy. W konsekwencji w ocenie organu podatniczka naruszyła art.120 ust.4 i ust.10 wskazanej ustawy, co skutkowało koniecznością opodatkowania sprzedaży pojazdów na zasadach ogólnych. W decyzji organ przedstawił zestawienie pojazdów nabytych od wymienionych wyżej dwu podmiotów w okresie maj 2007 r. – grudzień 2008 r. z zastosowaniem metody opodatkowania VAT marża, oraz wyliczeniem kwot o jakie zostały zaniżone wartości dostaw. Odwołanie podatniczki od tej decyzji uwzględnione zostało przez Dyrektora Izby Skarbowej, który uchylił opisaną wyżej decyzję organu I instancji decyzją z [...] r., zarzucając temu organowi, że nie ustalił czy M. A. i firma A, nabywając samochody, które następnie sprzedali podatniczce, mieli prawo do odliczenia podatku. Organ odwoławczy stwierdził, że rozpatrując sprawę ponownie, organ I instancji powinien dysponować dowodami, które jednoznacznie będą określać status dostawców samochodów dla podatniczki oraz będą wskazywać, że na wcześniejszych etapach obrotu doszło do odliczenia podatku. Dopiero wtedy będzie można wskazać właściwy dla podatniczki sposób opodatkowania dostarczonych przez nią samochodów nabytych wcześniej od tych podmiotów. Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego ponownie określił podatniczce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy podatkowe od maja 2007 r. do grudnia 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrujący sprawę w wyniku odwołania strony, przeanalizował zgromadzony materiał dowodowy uzupełniony w ponownym postępowaniu o dowody w postaci przesłuchań świadków R. P. i I. S. – biorących udział w zakupie pojazdów w Berlinie oraz świadka K. U. – wspólnika firmy transportującej te pojazdy z Niemiec do Polski i zmodyfikował ocenę tego materiału wyrażoną w swojej decyzji z [...] r. W konsekwencji utrzymał jednak w mocy decyzję organu I instancji zaskarżoną w tej sprawie decyzją z dnia [...] r. przyjmując, że podatniczce nie przysługiwało prawo do zastosowania procedury VAT marża. Organ odwoławczy przyznał wprawdzie, że w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego bezpodstawnie wskazano na art.9 ust.1 Dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, na którego podstawie przyjęto, że podmioty sprzedające samochody podatniczce (M. A. i A) prowadziły działalność gospodarczą w sposób ciągły i zorganizowany, co skutkowało uznaniem tych podmiotów za podatników niemieckiego podatku od wartości dodanej, wyłączjącego możliwość zastosowania w analizowanym stanie faktycznym procedury VAT marża. Tym samym organ podzielił stanowisko podatniczki, że przepisy dyrektywy Unii Europejskiej adresowane są do państw członkowskich i służą obywatelowi, który ma prawo powołać się na nie w sytuacji, w której państwo członkowskie nie wykonało lub niewłaściwie wykonało obowiązek implementacji. Organ ten podniósł jednakże, że procedura VAT marża jest procedurą szczególną i jest uprawnieniem, z którego podatnik może skorzystać po spełnieniu określonych przesłanek. Podzielił stanowisko organu I instancji, że zgodnie z art.120 ust.4 w zw. z art.120 ust.10 pkt.5 ustawy VAT, posiadać dokumentację potwierdzającą możliwość skorzystania z tego uprawnienia. Z akt sprawy wynika natomiast, że podatniczka nie wiedziała od kogo kupuje samochody, nie widziała żadnych dokumentów dotyczących podmiotów sprzedających jej samochody, nie potrafiła podać danych osób, które działały w imieniu tych podmiotów, nie pamięta kto podpisywał się na umowach zakupu. Danych takich nie potrafił również podać świadek R. P., który nie wiedział czy osoby które sprzedawały mu pojazdy to były wskazane wyżej dwa konkretne podmioty, ich pracownicy, czy osoby, które jedynie posługiwały się tego rodzaju danymi. Zeznał on nadto, że z wyjątkiem umów kupna nie było żadnych innych dokumentów dotyczących transakcji nabycia pojazdów. Umowy były natomiast sporządzane przy zakupie pojazdu na prośbę świadka, wyłącznie na potrzeby Urzędu Skarbowego. Bardzo ważną dla organu odwoławczego okolicznością było to, że świadek przyznał, że to on sam umieszczał na umowach składanych w Urzędzie Skarbowym zapis dotyczący art.25 Dyrektywy. Zapis ten był umieszczany na umowach po to aby skorzystać z procedury VAT marża. W ocenie organu odwoławczego powyższe wskazuje na brak dochowania przez podatniczkę należytej staranności przy doborze kontrahentów, a także na to, że skoro zapisy na umowach nie były dokonywane przez sprzedającego, a przez kupującego, to nie musiały odzwierciedlać rzeczywistych sytuacji uprawniających do zastosowania tej procedury. Organ odwoławczy nie podziela zarzutu, że w postępowaniu podatkowym nie podjęto działań zmierzających do ustalenia podmiotów, od których podatniczka nabyła samochody. Wskazują na to wysłane w toku postępowania podatkowego zapytania do administracji podatkowej niemieckiej i uzyskane informacje, na podstawie których nie można było ustalić kontrahentów podatniczki. Z zeznań strony i przesłuchanych świadków wynika , że strona ani kupujący w jej imieniu i na jej rzecz samochody – R. P. w rzeczywistości nie wiedzieli od kogo nabywają samochody. Według organu odmienna ocena materiału dowodowego prezentowana przez stronę nie może sprowadzać się wyłącznie do negacji ustaleń organu. Zakwestionowanie przez podatniczkę ustaleń organu wymagało nie tylko przedstawienia jej stanowiska, ale także dowodów potwierdzających to stanowisko. Organ wyjaśnił także, że strona i świadek R. P. mówili w swoich zeznaniach o zapisach na umowach odnośnie procedury VAT marża, których podstawą był art.25 Dyrektywy, a nie § 25a niemieckiej ustawy o podatku obrotowym. W opinii organu miała tu miejsce pomyłka ze strony przesłuchiwanych. Zdaniem organu chodziło zapewne o § 25 a niemieckiej ustawy o VAT, który reguluje opodatkowanie sprzedaży metodą VAT marża, a nie o art.25 dyrektywy. Nadto organ podkreślił, że strona nie sprecyzowała jaką dyrektywę ma na myśli. Domyślając się, że chodzi o art.25 Dyrektywy 112/2006/WE Rady Unii Europejskiej z 28.11.2006 r. organ wyjaśnił, że z uwagi na swoje brzmienie przepis ten nie odnosi się do sytuacji podatniczki w analizowanym stanie faktycznym. Znaczenia tego przepisu z punktu widzenia rozstrzygnięcia w analizowanej sprawie strona nie wyjaśniła. Organ odwoławczy odniósł się także do zakresu materiałów przesłanych wraz z wnioskiem o udzielenie informacji o kontrahentach podatniczki do niemieckiej administracji podatkowej. Stwierdził, że przesłano wyłącznie płytę CD w jednym egzemplarzu zawierającą zeskanowane dokumenty będące w posiadaniu organów podatkowych. Akta, którymi w ocenie strony dysponuje niemiecki organ podatkowy mogą zawierać dokumenty wytworzone przez tamtejszy organ na potrzeby przygotowania odpowiedzi na zapytanie strony polskiej. Konkludując organ stwierdził, że podatniczka nie ma dowodów potwierdzających prawo do stosowania procedury VAT marża i obowiązana była zastosować zasady ogólne opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Stwierdził także, że w toku postępowania podatkowego nie doszło do naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, podjęto bowiem wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W skardze na powyższą decyzję zarzucono: -Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art.120 ust.4 ustawy VAT, polegającą na niezasadnym przyjęciu, że przepis ten uwalnia organ podatkowy od konieczności prowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia przesłanki określonej w pkt.1 tego przepisu. -Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: .art.122 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm.) dalej O.p. polegające na zaniechaniu podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, .art. 121 § 1 O.p. polegające na prowadzeniu postępowania w sposób, który stoi w opozycji do treści tego przepisu, to jest prezentowania przez organ w zaskarżonej decyzji ocen prawnych diametralnie odmiennych od tych, które ten sam organ wygłosił w tej samej sprawie w decyzji z dnia 29.02. 2011 r, .art.180 § 1 w zw. z art.122 O.p. polegające na zaniechaniu dopuszczenia dowodów na okoliczność ilości oraz statusu kontrahentów podatniczki jak również statusu ich kontrahentów, .art.187 § 1 O.p. polegające na zaniechaniu zebrania i w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, .art. 188 O.p. polegające na zaniechaniu zwrócenia się i przeprowadzenia dowodu z Międzypaństwowej Pomocy Urzędowej w Sprawach Podatku Obrotowego w Bonn o udzielenie informacji: czy na terenie Niemiec w okresie 05.2007 r. – 12.2008 r. zamieszkiwała bądź przebywała osoba fizyczna o imieniu i nazwisku M. A. oraz kto był dostawcą pojazdów tej osobie, sprzedanych następnie podatniczce, czy na gruncie prawa niemieckiego możliwe było odliczenie podatku VAT od transakcji dokonywanych przez M. A. oraz A z podatniczką, kto był sprzedawcą samochodów podatniczce, których numery identyfikacyjne wyszczególniono w decyzji organu I instancji i czy osoby te były podatnikami podatku od wartości dodanej, a także czy z tytułu transakcji przysługiwało im prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej, .art.191 O.p. polegające na zaniechaniu oceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona, .art.210 § 4 O.p. polegające na zaniechaniu wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego dotyczącego okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Wskazać tu należy na poniższe wyjaśnienia strony do przedstawionych szczegółowo zarzutów skargi. Autor skargi wyjaśnił między innymi, że wynikający z art.120 ust.10 pkt.5 ustawy VAT wymóg posiadania przez nabywcę dokumentów potwierdzających nabycie towarów ustawodawca wprowadza jedynie w sytuacji, w której kontrahentem pośrednika jest podatnik podatku od wartości dodanej. Zdaniem autora skargi w postępowaniu nie wykazano, by kontrahenci byli podatnikami tego podatku. W skardze podniesiono, że organ odwoławczy uznał za niezasadne powołanie się na Dyrektywę VAT przez organ I instancji, co oznacza, że kontrahenci podatniczki nie byli podatnikami podatku VAT. Natomiast art.120 ust.10 pkt.1 ustawy VAT nie zawiera żadnych ograniczeń w zakresie możliwości dowodzenia sytuacji w nim określonej. Na marginesie zauważono, że w zaskarżonej decyzji nie wskazano zastosowanie którego punktu art.120 ust.4 ustawy VAT organ rozważał. Według wywodów skargi organ pominął część zeznań R. P., z których wynikało, że transakcji dokonywał z właścicielami pojazdów, którzy posiadali dokumenty pojazdów. Nie mógł żądać dokumentów tożsamości sprzedawców. Umowy sprzedaży sporządzane były na prośbę R. P., ponieważ były wymagane przez Urząd Skarbowy i to on zgodnie z wymogami Urzędu nanosił na umowach zapis "art.25 dyrektywy". Transakcja nie podlegała opodatkowaniu ponieważ "pojazdy kupowane były od osoby fizycznej i nie było VATU". Organ nie odniósł się do zarzutu odwołania, że według prawa niemieckiego dla dokonania sprzedaży pojazdu wymaga się jedynie briefu i dowodu rejestracyjnego z potwierdzeniem wymeldowania, a takie dokumenty były. Organ nie udowodnił, że podatniczka nabywała pojazdy nie od osób fizycznych będących właścicielami pojazdów, a wnioski dowodowe mające potwierdzić, że sprzedawcami były właśnie osoby fizyczne będące właścicielami pominięto. W skardze podkreślono także, że właściwa interpretacja art.120 ust.4 i ust.10 ustawy VAT powinna uwzględniać fakt, że przepis ten stanowi efekt implementacji przepisów Szóstej dyrektywy Rady z 17.05.1977 r. (77/388/EWG), obecnie Dyrektywy 2006/112/WE z 28.11.2006 r. Oznacza to, że dokonując interpretacji organ powinien kierować się celem jaki przyświecał normodawcy wspólnotowemu. Autor skargi wskazał na poglądy judykatury oraz orzecznictwa przyjmujące, że warunkiem sine qua non zastosowania procedury VAT marża jest by na wcześniejszym etapie obrotu nie doszło do odliczenia podatku. W takim też kierunku powinno zmierzać postępowanie podatkowe, to jest w kierunku ustalenia, czy kontrahentom podatniczki przysługiwało prawo odliczenia podatku VAT od dokonanej z nią transakcji. Organ nie odniósł się do zarzutu, że kontrahenci podatniczki nie wystawiali faktur, a zatem nie spełniali warunków do uznania ich za podatników. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą sporu w analizowanej sprawie jest rozstrzygnięcie czy skarżąca sprzedająca na terenie Polski samochody używane, kupowane na terenie Niemiec w okresie maj 2007r. – grudzień 2008 r, może dokonać opodatkowania tej czynności w procedurze VAT marża zgodnie z art.120 ust.4 ustawy VAT. Przepis ten upoważnia podatników wykonujących czynności polegające na dostawie między innymi towarów używanych, nabytych uprzednio przez tych podatników dla celów prowadzonej działalności lub importowanych w celu odprzedaży, do przyjęcia za podstawę opodatkowania podatkiem marży stanowiącej różnicę między całkowitą kwotą, którą ma zapłacić nabywca towaru, a kwotą nabycia, pomniejszona o kwotę podatku. Zgodnie z art.120 ust.10 ustawy VAT przywołany art.120 ust.4 tej ustawy dotyczy między innymi dostaw towarów używanych, które podatnik nabył od: 1) osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, niebędącej podatnikiem, o którym mowa w art. 15, lub niebędącej podatnikiem podatku od wartości dodanej; 2) podatników, o których mowa w art. 15, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113; 3) podatników, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana zgodnie z ust. 4 i 5; 4) podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była zwolniona od podatku na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w art. 43 ust. 1 pkt 2 lub art. 113; 5) podatników podatku od wartości dodanej, jeżeli dostawa tych towarów była opodatkowana podatkiem od wartości dodanej na zasadach odpowiadających regulacjom zawartym w ust. 4 i 5, a nabywca posiada dokumenty jednoznacznie potwierdzające nabycie towarów na tych zasadach. Zdaniem skarżącej ma ona prawo do opodatkowania dokonanych czynności w procedurze VAT marża na mocy art.120 ust.10 pkt.1 ustawy, jako że nabywała samochody od osób fizycznych. Według organów podatkowych skarżąca nie wykazała, że nabyła samochody od osób fizycznych. Prawo skarżącej do opodatkowania dokonanych czynności w procedurze VAT marża organy oceniły zatem na podstawie art.120 ust.10 pkt.5 ustawy, który ma zastosowanie w przypadku nabycia towaru w celu odprzedaży, od podatników podatku od wartości dodanej. Ponieważ skarżąca nie przedstawiła, zgodnie z art.120 ust.10 pkkt.5 ustawy, dokumentów jednoznacznie potwierdzających nabycie samochodów na zasadach odpowiadających regulacji wynikającej z ust.4 art.120 ustawy, organy stanęły na stanowisku, że powinna do dokonanych czynności podlegających opodatkowaniu zastosować zasady ogólne opodatkowania podatkiem VAT. Dowody zgromadzone w postępowaniu podatkowym uzasadniają stanowisko organów co do braku podstaw uzasadniających wybór metody opodatkowania w procedurze VAT marża. Skarżąca przedstawiła dokumenty w postaci karty pojazdu, dowodu rejestracyjnego z potwierdzeniem wymeldowania pojazdów i potwierdzeniem zdania tablic rejestracyjnych. Przedstawiła także umowy kupna/sprzedaży. Na umowach wskazujących jako kontrahenta skarżącej firmę A zamieszczono adnotację "płatnik VAT-marża (USTG § 25A)". Wskazywało to na status tej firmy jako podatnika podatku od wartości dodanej, a w konsekwencji na możliwość wyboru metody opodatkowania w procedurze VAT marża przy zachowaniu warunków wynikających z art.120 ust.4 i ust.10 pkt.5 ustawy VAT. Pomimo to skarżąca stwierdziła, że kupowała samochody od osób fizycznych. Skarżąca ani przesłuchani świadkowie nie potrafili jednak wskazać danych tych osób. Z zeznań świadka R. P. wynika, że to on umieszczał adnotacje na umowach "płatnik VAT-marża (USTG § 25A)" wyłącznie na potrzeby Urzędu Skarbowego, po to aby skorzystać z procedury VAT marża. Organy podatkowe podjęły działania w celu ustalenia statusu podmiotu A, zwracając się o wyjaśnienia do niemieckiej administracji podatkowej. Ustalono, że podmiot taki nie istnieje, a co więcej nie istnieje ulica, którą wskazano w umowie jako adres tego podmiotu. Organy słusznie zatem przyjęły, że nie ma podstaw do stwierdzenia, że sprzedawcą samochodów nabytych od podmiotu o nazwie A była (bądź były) osoby fizyczne. Skarżąca nie mogła wybrać metody opodatkowania w procedurze VAT marża w oparciu o art.120 ust.4 w zw. z art.120 ust.10 pkt.1 w sytuacji, kiedy nie ustalono, że dostawcą samochodów dla skarżącej była osoba fizyczna. Skarżąca nie spełniła również warunku do określenia podstawy opodatkowania zgodnie z art.120 ust.4 i ust.10 pkt.5, gdyż nie przedstawiła dokumentów jednoznacznie potwierdzających nabycie samochodów na zasadach określonych w tych przepisach. Organy administracji niemieckiej nie odnalazły także podatnika M. A., który był wskazany w umowach jako kontrahent skarżącej. Z zeznań skarżącej wynika, że nabywając samochody od tego podmiotu kontaktowała się z wieloma osobami, które w danym momencie znajdowały się na jego części placu i dysponowały dokumentacją pojazdów i kluczami do nich. Świadek R. P. zeznał, że dokonywał transakcji z właścicielami pojazdów. Nie wie jaki był związek tych osób z podmiotami M. A. i A. Mogły to być nazwiska tych osób. Dysponowali oni dokumentami pojazdów i pieczątkami tych podmiotów. Ilość nabywanych od tego podmiotu samochodów uzasadniała wynikające z zaskarżonej decyzji stanowisko, że M. A. nie sprzedawał samochodów jako ich właściciel. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, że brak możliwości identyfikacji podmiotów, od których skarżąca nabyła samochody, wyłącza w świetle treści art.120 ust.4 w zw. z art.120 ust.10 pkt.1 i pkt.5 ustawy VAT możliwość opodatkowania dokonanych czynności w procedurze VAT marża. Organy nie naruszyły zatem zaskarżoną decyzją prawa materialnego. Nie naruszyły także przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sporu. Podjęły działania w celu zidentyfikowania podmiotów wskazanych przez skarżącą jako jej dostawców, przedstawiając w tym celu organom administracji niemieckiej treść zgromadzonych w sprawie dokumentów na płycie CD. Dokonały też oceny zgromadzonych dowodów zgodnie z art.191 O.p. Modyfikacja dokonanej oceny materiału dowodowego w stosunku do oceny tego materiału dokonanej w decyzji z [...] r. nie wpłynęła na zmianę kierunku orzeczenia w świetle dodatkowych dowodów w postaci zeznań świadków. Biorąc pod uwagę powyższe, sąd nie znalazł podstaw do uznania argumentów zawartych w skardze i z tych względów, zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2013 r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę. D.B.