I SA/Łd 752/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 10 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Sz. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2005 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 26 maja 2010 r. K. spółka z o.o. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2005 r. Następnie 18 czerwca 2010 r. złożyła wniosek o wstrzymanie ww. decyzji. W uzasadnieniu wniosku powołała się przede wszystkim na wady postępowania toczącego się przed organami celnymi, a także na ewentualną niekonstytucyjność przepisów, na podstawie których wydano kwestionowane rozstrzygnięcie. Ponadto wskazała, że z uwagi na rozmiary zobowiązania podatkowego (zobowiązanie to nie licząc odsetek przekracza 0,5 mln zł) jego wykonanie przy obecnej sytuacji finansowej spółki spowoduje jej likwidację. Tymczasem od stycznia 2010 r. spółka odnotowuje straty, co spowodowane jest m.in. utratą zaufania wielu klientów, dla których obowiązek uczestniczenia w przesłuchaniach, przeprowadzonych w toku postępowania podatkowego, był uciążliwy. Do wniosku załączono wstępne bilanse oraz rachunki zysków i strat za 2009 r. oraz za okres od stycznia do maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Prawną podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez sąd stanowi przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako p.p.s.a.). Sąd zatem może wydać, na wniosek skarżącego, postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania powyższego postanowienia jest wykazanie przez stronę, już we wniosku o wstrzymanie, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Istnienie tego obowiązku jest konsekwentnie podkreślane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. w szczególności postanowienie NSA z dnia 13.12.2004 r. FZ 496/2004, publ. system LexPolonica). Ponadto podkreślić należy, że obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku łączy się z obniżeniem dochodu podatnika. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo takie nie może stanowić czysto hipotetycznej ewentualności, lecz musi stanowić realne i wymierne zagrożenie. Konieczność zapłaty określonej sumy pieniężnej nie prowadzi co do zasady, do nieodwracalnych skutków. W przypadku należności pieniężnych nie mamy bowiem do czynienia z niemożnością ich wypłaty w przyszłości, w przypadku pozytywnego dla strony zakończenia sporu sądowego organ podatkowy będzie wszak zobowiązany do zwrotu wyegzekwowanych kwot, jako nienależnych. A więc skutki ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji w postaci utraty określonej ewentualnej kwoty pieniężnej zostaną odwrócone poprzez jej zwrot. W niniejszej sprawie, zdaniem organów celnych, skarżąca spółka zaniżyła własne zobowiązanie w podatku akcyzowym za 2005 r. o ponad 600 tys. zł. Tymczasem z przedstawionych przez nią danych wynika, że w latach 2008-2009 osiągała zysk (odpowiednio ponad 300 tys. zł i ok. 200 tys. zł), natomiast w pierwszej połowie 2010 r. odnotowała stratę w wysokości ok. 40 tys. zł. Z kolei z bilansu sporządzonego na koniec maja 2010 r. wynika, że dysponuje majątkiem trwałym przekraczającym 1 mln zł oraz kapitałem zapasowym w wysokości ok. 760 tys. zł. Przedstawiona przez skarżącą spółkę sytuacja majątkowa i finansowa nie uzasadnia rozpatrywanego wniosku. Strona nie wykazała bowiem przesłanek zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wykazała chociażby tego, że realizacja zobowiązania podatkowego nieuchronnie doprowadzi do zakończenia działalności firmy. Zauważyć należy, że spółka posiada zabezpieczone środki w postaci kapitału zapasowego, które może przeznaczyć na spłatę zobowiązania bez szkody dla bieżącej działalności. Po drugie, mimo że odnotowuje obecnie stratę w prowadzonej działalności nie oznacza to jeszcze, że nie osiągnie zysku w bieżącym roku. Prognoza taka nie ma przede wszystkim uzasadnienia w dotychczasowej działalności spółki i osiąganych przez nią regularnych zyskach, a także w sezonowym charakterze jej przychodów, który powoduje, że wynik ekonomiczny osiągnięty w pierwszych miesiącach nie przesądza jeszcze o wyniku całego roku. Okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji nie może stanowić również hipotetyczna możliwość uwzględnienia skargi, wynikająca w szczególności z ewentualnej niekonstytucyjności podstawy prawnej kwestionowanego rozstrzygnięcia. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd bowiem nie dokonuje oceny zawartości skargi (por. postanowienie NSA z dnia 28.4.2005 r., II OZ 184/05, Lex nr 302251), a zajmuje się wyłącznie potencjalnym wpływem wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację (przede wszystkim ekonomiczną) podatnika. W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. P.Pij.