I SA/Łd 755/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2010 r. sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej w likwidacji z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w opłacie targowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 400 zł (czterysta) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza R. z dnia [...] r. odmawiającej Spółce akcyjnej "A" stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłaty targowej za okres od lutego 2004 r. do grudnia 2005 r. w wysokości 12.774,80 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy wymienił art. 74a i art. 72 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie "o.p.", art. 15 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie "u.p.o.l.." W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, że pismem z dnia 10 stycznia 2006 r. Spółka wystąpiła do Burmistrza R. o zwrot opłaty targowej wraz z odsetkami w wysokości 12.774,80 zł. Decyzją z dnia [...] r. organ podatkowy odmówił stwierdzenia nadpłaty, argumentując że Spółka prowadzi sprzedaż na terenie [...]. Teren na którym znajdują się hale uchwałą Rady Gminy R. z dnia 22 lutego 2002 r. został przeznaczony na targowisko. Ponadto hale zostały zbudowane na podstawie pozwolenia budowlanego, z którego wynika, że są to hale hurtowo-wystawiennicze. Powyższe znajduje potwierdzenie w pozwoleniach na użytkowanie poszczególnych obiektów. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. uchyliło decyzję Burmistrza i umorzyło postępowanie w sprawie. Organ odwoławczy ocenił, że obowiązujące przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują normy prawnej, która pozwalałaby na wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłaty targowej pobranej przez inkasenta. Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 maja 2007 r. sygn. akt I SA/Łd 1449/06 Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Ocenił, że przedmiotowe postępowanie nie było bezprzedmiotowe. Przedmiotem postępowania jest zwrot nadpłaty, zatem organ podatkowy uznając, że nadpłata nie przysługuje powinien wydać decyzję o odmowie jej zwrotu. W następstwie powyższego wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. uchyliło decyzję Burmistrza R. wydaną w dniu [...] r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy stwierdził, że konieczne jest ustalenie, czy wobec Spółki zostały wydane ostateczne decyzje określające wysokość zobowiązań z tytułu opłaty targowej. W następstwie powyższego Burmistrz R. wydał w dniu [...] r. kolejną decyzją w sprawie, odmawiając stwierdzenia nadpłaty w opłacie targowej. W uzasadnieniu podano, że Spółka dokonując sprzedaży w okresie od II 2004 r. do XII 2005 r. w [...] wpłacała codziennie do rąk inkasenta opłatę targową. Wobec Spółki nie wydano decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej, ponieważ spółka zasadności jej poboru nigdy nie kwestionowała. Łączną wysokość opłaty targowej uiszczonej w okresie od lutego 2004 r. do grudnia 2005 r. organ ustalił na podstawie dowodów wpłat, z których wynika, że Spółka zapłaciła kwotę 12.774,80 zł. Z treści art. 15 i 16 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, organ wywiódł, że zasadą jest opodatkowanie sprzedaży opłatą targową w każdym miejscu, w którym prowadzony jest handel. Opłaty targowej nie pobiera się tylko od sprzedaży w budynkach lub częściach budynków, chyba że sprzedaż jest dokonywana na targowisku pod dachem lub w hali używanej do targów, aukcji lub wystaw. Zdaniem organu pierwszej instancji, hale [...] są halami używanymi do targów. Ponadto, teren, na którym znajdują się hale A i C uchwałami Rady Gminy R. został przeznaczony pod targowisko. Hale zostały wybudowane na podstawie pozwolenia na budowę i pozwolenia na użytkowanie, z których wynika, że są to hale hurtowo-wystawiennicze. W halach tych dokonywane są transakcje kupna-sprzedaży , a zatem są to hale używane do targów. W odwołaniu od tej decyzji, Spółka zażądała jej zmiany poprzez stwierdzenie nadpłaty za okres objęty wnioskiem. Decyzji zarzucono naruszenie art. 72 o.p. oraz art. 15 u.p.o.l., poprzez zastosowanie niedopuszczalnej wykładni pojęcia "targowisko". Zdaniem Spółki [...] spełnia kryteria przewidziane dla budynku. Nie ma przy tym znaczenia, czy dany teren został mocą uchwały Rady Gminy przeznaczony na targowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło odwołania i wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Uzasadniając przyjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał w pierwszej kolejności rozbieżne orzecznictwo dotyczące obciążenia sprzedaży na terenie hal. Następnie organ podkreślił, że wysokość uiszczonej przez Spółkę opłaty targowej nie wynikała z decyzji podatkowych, bowiem Spółka nigdy nie negowała obowiązku zapłata opłaty targowej i uiszczała ją dobrowolnie na wezwanie inkasenta. W dalszej kolejności organ drugiej instancji przedstawił treść przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących stwierdzenia nadpłaty art. 15 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, zgodnie z którym zasadą, iż opłatę targową pobiera się w każdym miejscu w którym prowadzony jest handel. Stwierdził, że opłaty targowej nie pobiera się tylko od sprzedaży w budynkach lub w częściach budynków, chyba że sprzedaż jest dokonywana na targowisku pod dachem lub w hali używanej do targów, aukcji i wystaw. Kolegium oceniło, że hala A i C [...] w R., w której Spółka dokonywała sprzedaży, jest budynkiem, ale budynkiem będącym halą używaną do targów. O kwalifikacji prawnej budynku jako hali przesądza decyzja Wójta Gminy R. z dnia [...] r., na mocy której ustalono warunki zabudowy dla budowy hal wystawienniczych do sprzedaży hurtowej i detalicznej, decyzja Wójta Gminy R. z dnia [...] r. o udzieleniu pozwolenia na budowę hal hurtowo-wystawienniczych A, B i C oraz decyzja Wójta Gminy R. z dnia [...] r. o pozwoleniu na użytkowanie hali wystawienniczej C. Na terenie, na którym znajduje się [...] w R. ustalono lokalizację targowiska uchwały Rady Gminy R. z dnia 25 listopada 2004 r. w sprawie lokalizacji targowisk, wysokości stawki oraz zasad poboru opłaty targowej na terenie gminy R. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego. Nr 328, poz. 2865) oraz uchwałą z dnia 22 lutego 2002 r. w sprawie przeznaczenia tego terenu pod targowisko. O tym, że hala jest halą używaną do targów przesądza fakt, że handel w tych halach jest prowadzony na stoiskach bez posiadania stałego zaplecza, magazynu towarów, możliwości ich ekspozycji na tzw. wystawie, a także to, że tego rodzaju handel nie musi odbywać się w sposób ciągły, w ustalonym z góry czasie. Wskazując na poglądu wyrażony w wyroku NSA OZ w Łodzi z 5 czerwca 2003 r. I SA/Łd 2136/01, organ odwoławczy stwierdził, że sprzedaż prowadzoną na targowiskach i w placówkach sklepowych charakteryzuje różny poziom zorganizowania infrastruktury handlowej. Działalność handlowa w halach [...] , w odróżnieniu od samodzielnych lokali sklepowych, odbywa się w boksach, których wydzielenie nie ma trwałego charakteru, a stoiska handlowe nie są samodzielnymi lokalami użytkowymi. Reasumując, zdaniem organu odwoławczego ustalenia stanu faktycznego w sprawie prowadzą do wniosku, że opłata targowa za okres objęty wnioskiem była należna, a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty. W skardze na powyższą decyzję Spółka zarzuciła naruszenie art. 15 u.p.o.l. polegające na zastosowanie niedozwolonej wykładni pojęcia "targowisko", a w konsekwencji naruszenie art. 72 o.p., poprzez uznanie, że opłata targowa pobrana przez inkasenta była należna. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu podatkowego kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżąca Spółka stwierdziła, że przyjęte w decyzji poglądy są wadliwe oraz sprzeczne z rzeczywistym stanem rzeczy. Zdaniem strony skarżącej o samodzielności lokali świadczy treść umów najmu określająca przedmiot umowy jako sklep oraz jego powierzchnię. Sklepy w obu halach mają charakter trwały, od pomieszczeń innych najemców oddzielone są ścianami, zaś od powierzchni wspólnych, tj. przejść i holu oddzielone są trwale zamocowanymi szybami. Sklepy posiadają zaplecza wydzielone, przeznaczone dla pracowników do przechowywania rzeczy osobistych i środków czystości. Sklep w hali C posiada wystawy, oddzielone od części sklepowej regałami, a od holu szybami, znajdują się na nich ekspozycje z manekinami. W hali A wystawę sklepową stanowi powierzchnia szyb, na których są eksponowane banery reklamowe, a ponadto ekspozycja towaru dokonywana jest przed sklepem na manekinach. Sprzedaż w obu sklepach prowadzona jest w sposób ciągły w stałych z góry ustalonych godzinach, tj. od poniedziałku do piątku w godzinach od 8.00 do 14.00, w soboty i niedziele od 9.00 do 14.00. Każdorazowe otwarcie sklepu jest odnotowywane przez ochroniarzy zatrudnionych przez [...], a jakiekolwiek opóźnienie w otwarciu sklepu zagrożone jest sankcją w postaci natychmiastowego rozwiązania umowy najmu (pkt 315 regulaminu). W ocenie Spółki brak magazynu nie może być przyczyną uznania sklepu, w którym prowadzona jest sprzedaż, za stoisko na targowisku ponieważ jego powierzchnia w sposób wystarczający umożliwia przechowywanie towarów. W ocenie strony skarżącej pozwolenie budowlane i uchwały Rady Gminy w sprawie przeznaczenia terenu, na którym znajduje się [...], nie mają znaczenia przy określaniu charakteru prawnego hal, w których Spółka sprzedaje towary ponieważ ustawa o podatkach i opłatach lokalnych zawiera własną definicję targowiska, a fakt objęcia, bądź nie danego terenu uchwałą gminy dotyczącą lokalizacji targowiska nie ma znaczenia dla uznania, że dane miejsce prowadzenia sprzedaży, jest targowiskiem w rozumieniu wymienionej ustawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację stanowiącą uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, zaskarżona decyzja narusza bowiem prawo materialne, które miało wpływ na wynik sprawy. Organy naruszyły treść art.15 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz.U z 2006 roku. Nr.121, poz.844 z późniejszymi zmianami; zwanej dalej u.p.o.l ) poprzez niewłaściwa wykładnie i w efekcie zastosowanie. Na wstępie należy wskazać, że stan faktyczny został przez organy podatkowe ustalony prawidłowo i nie jest kwestionowany przez stronę skarżącą. Przedmiotem sporu jest tylko to, czy opłacie targowej podlega sprzedaż dokonywana w halach [...], a tym samym, czy stanowią one "hale używane do targów, aukcji i wystaw". Zgodnie z art.15 ust.1 u.p.o.l opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych mniemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. Targowiskami są wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel, z zastrzeżeniem ust.2a ( art.15 ust.2 u.p.o.l ). Opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub częściach budynków, z wyjątkiem targowisk pod dachem oraz hal używanych do targów, aukcji i wystaw. Należy zauważyć, że Trybunał Konstytucyjny, wyraził w wyroku z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt K 7/08, pogląd że "...przepis art. 15 ust. 2a ustawy jest, w zaskarżonym zakresie normatywnym, w kontekście całego art. 15 ustawy, niejasny. Analiza treści normatywnych tego przepisu oraz jego relacji z innymi przepisami art. 15 ustawy wskazuje, że nie jest możliwa jednoznaczna i jednolita interpretacja w odniesieniu do opłaty targowej dotyczącej «targowisk pod dachem». Analizując art. 15 ust. 2a i dokonując jego wykładni systemowej w kontekście innych przepisów ustawy, w szczególności pozostałych przepisów art. 15 ustawy, Trybunał doszedł do wniosku, że wykładnia zaskarżonego przepisu prowadzi do sprzecznych ustaleń związanych z niemożnością jednoznacznego ustalenia rozumienia pojęcia: «targowisko pod dachem». W związku z tym nie jest także możliwe precyzyjne ustalenie, na gruncie ustawy, norm związanych z obowiązkiem opłaty targowej, w odniesieniu do «targowisk pod dachem»." (publik. w bazie orzecznictwa TK na stronie http://www.trybunal.gov.pl/). Uwzględniając powyższe kontrowersje związane z wykładnią art. 15 u.p.o.l. oraz okoliczność, że niejasność wyżej przytoczonych zwrotów przepisu rzutuje na jego całość, Trybunał Konstytucyjne w w.w. wyroku orzekł o niezgodności art. 15 ust. 2a u.p.o.l. z art. 2 w związku z art. 217 Konstytucji RP. Kontrolowany przepis w ocenie Trybunału Konstytucyjnego, poprzez swoją niejasność, naruszał zasady poprawnej legislacji, stąd orzeczono o jego derogacji z systemu prawa. Biorąc pod uwagę, że opłata targowa jest dostosowywana do dokonującej się ewolucji stosunków ekonomicznych, Trybunał Konstytucyjny postanowił na podstawie art. 190 ust. 3 Konstytucji RP odroczyć utratę mocy obowiązującej uchylonego przepisu o 18 miesięcy, aby dać Sejmowi więcej czasu na uchwalenie nowej regulacji, stwarzającej możliwość nie tylko nowego uregulowania materii określonej w uchylonym art. 15 ust. 2a u.p.o.l., ale także rozważenia potrzeby ewentualnej nowej regulacji prawnej opłaty targowej, dostosowanej do zmieniających się stosunków ekonomicznych. Sentencja wyroku TK z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt K 7/08, został opublikowana w Dzienniku Ustaw w dniu 18 grudnia 2009 r. (Dz. U. Nr 215, poz. 1674), zatem przepis będzie obowiązywał do 19 czerwca 2011 r. Tym samym w dniu orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w analizowanej sprawie (tj. w dniu 10 września 2010 r.) art. 15 ust. 2a. u.p.o.l. nadal obowiązywał, a zawarta w nim norma prawna, jako część systemu prawa, domagała się swojego zastosowania. Jak bowiem stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 2 lipca 2003 r., sygn. akt K 25/01: "Możliwość określenia przez Trybunał Konstytucyjny późniejszego niż dzień ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego w Dzienniku Ustaw terminu utraty mocy obowiązującej niezgodnego z konstytucją przepisu ustawy znajduje wyraźną i niewątpliwą podstawę w art. 190 ust. 3 Konstytucji. W razie skorzystania przez Trybunał Konstytucyjny z tej możliwości do nadejścia wskazanego przez Trybunał terminu uznany za niezgodny z konstytucją przepis zachowuje moc obowiązującą, a zatem musi być przestrzegany i stosowany przez wszystkich jego adresatów. Zgodnie bowiem z art. 190 ust. 1 Konstytucji także to rozstrzygnięcie zamieszczone w tekście orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego jest nie tylko ostateczne, ale i ma moc powszechnie obowiązującą. Zakresem tej mocy objęte są również wszystkie sądy, Konstytucja nie przewiduje bowiem żadnego wyjątku w stosunku do zasady wyrażonej w jej art. 190 ust. 1. Wyjątku takiego nie stanowi w szczególności art. 178 ust. 1 Konstytucji, wskazujący akty normatywne, którym podlegają sędziowie sądów wyliczonych w art. 175 Konstytucji. Podleganie sędziów tych sądów Konstytucji oraz ustawom jest zagadnieniem leżącym na innej płaszczyźnie niż oparta na art. 190 ust. 1 Konstytucji RP powszechnie obowiązująca moc orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, wydanych w zakresie określonym przepisami konstytucyjnymi" (publik. w bazie orzecznictwa TK na stronie http://www.trybunal.gov.pl/). Pogląd ten – jak stwierdzono w doktrynie - został zaakceptowany przez judykaturę (por. R. Hauser, J. Trzciński, Prawotwórcze znaczenie orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2008, s. 79 i n.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonej między innymi w wyroku z dnia 2 marca 2010 roku w sprawie II FSK 35/10 "wykładnia językowa art. 15 u.p.o.l. prowadzi do konkluzji, że (1) wszystkie budynki, w których jest prowadzony handel są targowiskami, (2) sprzedaż dokonywana w budynkach (generalnie "wyłączona" z tego obowiązku) podlega opłacie targowej, gdy: (a) budynek jest targowiskiem pod dachem, (b) budynek jest halą używana do targów, aukcji i wystaw. Dla ponownego ("wyjątek od wyjątku") objęcia sprzedaży dokonywanej w niektórych budynkach opłatą targowa ustawodawca posłużył się dwoma kryteriami: techniczno-konstrukcyjnym (dach nad targowiskiem) i funkcjonalnym (sposób wykorzystania w przypadku hali)." Opisując okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy SKO w Ł. podało w decyzji z dnia 14 maja 2008 r., że Podatnik prowadził w hali "A" i "C" na terenie [...] sprzedaż towarów na stoiskach handlowych. Tym samym dla rozstrzygnięcia analizowanej sprawy istotne jest właściwe rozumienie drugiego z kryteriów zwolnienia od opłaty targowej, zwartego w art. 15 ust. 2a u.p.o.l.: "używanie do targów, aukcji i wystaw". Okoliczność, że przedmiotowa hala jest budynkiem jest bowiem niesporna. Wyjaśnienia natomiast wymagają pojęcia "używana" oraz "targi". Żadne z nich nie ma swoistego znaczenia prawnego (nie jest określony przez język prawny), wobec czego należy się nimi posługiwać w znaczeniu, jakie mają one w języku potocznym (por. Z. Ziembiński, Logiczne podstawy prawoznawstwa, Warszawa 1966, s. 213 i nast.), zgodnie z dyrektywą wykładni określaną jako dyrektywa języka potocznego (por. L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2006, s. 89). "Używać" to znaczy robić z czegoś użytek, spożytkować (por. Mały słownik języka polskiego, pod. red. E. Sobol, PWN, Warszawa 1998), także wykorzystywać, posługiwać się czymś. Sformułowanie "używanych", a nie np. "przeznaczonych" wskazuje, że nie chodzi tu o przewidywany (w tym celu go wzniesiono) sposób używania obiektu, lecz o faktyczne - i to niejednorazowe - jego wykorzystywanie na wskazane w ust. 2a cele (por. powoływany wyżej wyrok NSA z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 1508/06 oraz wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2007 r., sygn. akt II FSK 1402/06, publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Jeśli chodzi o pojęcie "targów" to, nie można uznać je za tożsame ze sprzedażą i handlem. Handel - w znaczeniu zarówno słownikowym jak i potocznym, to zorganizowana wymiana dóbr, obrót towarów polegający na kupnie-sprzedaży. Sprzedaż, w rozumieniu omawianej ustawy, to czynności dokonywane w ramach tego obrotu przez samego sprzedającego. Nie są to więc pojęcia tożsame, pomiędzy pierwszym z nich, a drugim zachodzi stosunek nadrzędności. Nie sposób zgodzić się z poglądem, że ustawodawca, wbrew podstawowym zasadom poprawnej legislacji, wprowadził trzecie pojęcie "targów" (pochodzące od czasownika targować się), by wyrazić to samo co uprzednio zawarł w słowach sprzedaż czy handel. Utożsamienie znaczeniowe tych pojęć byłoby naruszeniem zakazu wykładni synonimicznej, w myśl którego różnym zwrotom nie należy nadawać tego samego znaczenia (por. L. Morawski, op. cit., s. 103). Ponadto, jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w powoływanym już wyroku z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 1508/06, jeżeli w analizowanym art. 15 ust. 2a u.p.o.l. pojęcie "targów" miałaby być liczbą mnogą od rzeczownika "targ", rozumianego jako miejsce, w którym dokonuje się sprzedaży i kupna towarów, to taki zabieg byłby pozbawiony sensu, skoro byłby to synonim targowiska. Nie jest to też z pewnością targ, jaki organizuje się zwyczajowo, w danej miejscowości w określony dzień tygodnia. Stąd też należy w całej rozciągłości podzielić pogląd, że użyte w ust. 2a pojęcie "targów" oznacza imprezy służące pokazaniu, zaprezentowaniu oferty handlowej, prowadzeniu negocjacji, a przy okazji dokonywaniu sprzedaży (por. powoływane wyroki NSA z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 1508/06 oraz z dnia 14 grudnia 2007 r., sygn. akt II FSK 1402/06). Za tym poglądem - poza dyrektywami językowymi - przemawiają argumenty wynikające z wykładni systemowej wewnętrznej. Wymienione "jednym tchem", obok targów, aukcje i wystawy mają również charakter zorganizowanych imprez. Oznacza to, że ta część ust. 2 (po słowie "oraz") tego rodzaju imprezom jest poświęcona. Takie rozumienie pojęcie targi, jak w decyzji SKO w Ł., oznaczałaby, że sprzedaż w każdej hali, w której prowadzony jest handel, podlegałaby opłacie targowej, a organizowanie tam aukcji i wystaw nie miałoby na to żadnego wpływu. Należy zatem uznać, że pojęcie "hala używana do targów" nie może być utożsamiona z halą do handlowania, a pojęcie "tragi" użyte w ust. 2a art. 15 u.p.o.l. należy rozumieć jako rodzaj imprez odbywających się w danej hali. W konsekwencji należy przyjąć , że sprzedaż dokonywana w hali, w której nie są organizowane imprezy w postaci targów, aukcji i wystaw, o których mowa w art. 15 ust. 2a in fine u.p.o.l. nie podlega opłacie targowej, co jest poglądem utrwalonym w orzecznictwie (por. wyroki NSA: z dnia 1 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 1508/06, z dnia 14 grudnia 2007 r., sygn. akt II FSK 1402/06, z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1669/06, publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy nie podnosił, że Podatnik dokonywał sprzedaży w ramach targów, aukcji lub wystawy, zatem jego działanie nie mogło być objęte wyłączeniem od wyłączenia obowiązku uiszczania opłaty targowej (takim "wyłączeniem od wyłączenia" jest właśnie art. 15 ust. 2a in fine). Innymi słowy sprzedaż dokonywana w hali, w której nie są organizowane imprezy w postaci targów, aukcji i wystaw, o których mowa w art.15 ust.2a u.p.o.l nie podlega opłacie targowej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze będzie zobowiązane do uwzględnienia powyższych uwag dotyczących wykładni i stosowania art. 15 ust.2 i ust.2a u.p.o.l Zatem na podstawie art.145 par.1 pkt.1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U 153 poz.1270 z późniejszymi zmianami ) należało uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 tej ustawy. t.n.