I SA/Łd 757/07

Dnia 13 grudnia 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2007 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług wynikającego z deklaracji VAT-7 złożonych przez spółkę cywilną oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług byłego wspólnika spółki cywilnej p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W dniu [...] M. W. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.–Ś. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług wynikającego z deklaracji VAT – 7 złożonych przez spółkę cywilną A. za okres czerwiec – listopad 2004r. oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności M.W. za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług zlikwidowanej spółki cywilnej A. za ww. miesiące 2004 roku. Wraz ze skargą skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W treści pisma przyznała, iż w miesiącu lutym odebrała zaskarżoną decyzję wraz z pouczeniem o terminie jej zaskarżenia. Wskazała jednak, iż z powodu gwałtownego zaostrzenia przewlekłej choroby kręgosłupa, choroby wieńcowej, nieżytu jelita grubego, a także nasilonego stanu depresyjnego, z uwagi na trudności w poruszaniu musiała podjąć leczenie w warunkach domowych i nie była w stanie zaskarżyć wskazanej decyzji w ustawowym terminie. Do wniosku o przywrócenie terminu skarżąca załączyła sporządzone przez lekarza pismo, potwierdzające wskazane przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi oraz fakt pozostawania w domu od dnia 7 marca 2007r. do dnia 16 maja 2007r. Mając na uwadze powyższe okoliczności, skarżąca uznała, iż bez swojej winy uchybiła terminowi do wniesienia skargi i wniosła o uwzględnienie przedmiotowego wniosku. Zarządzeniem z dnia 19 lipca 2006r. strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków wniosku o przywrócenie terminu poprzez uiszczenie wpisu sądowego od skargi, złożenie odpisu wniosku o przywrócenie terminu, wskazanie, czy w dniach 7.03.-16.05.2007r. podejmowała pracę, czy zamieszkuje sama, czy też z inną osobą, a także wskazanie od jak dawna leczy się na choroby wymienione we wniosku o przywrócenie terminu oraz przedłożenia dokumentów potwierdzających jej twierdzenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku o przywrócenie terminu bez rozpoznania. W odpowiedzi, skarżąca w piśmie z dnia 31 lipca 2007r. wskazała, iż w okresie między 7.03.2007r. a 16.05.2007r. nie podejmowała pracy. Oświadczyła także, iż pod wskazanym jako jej miejsce zamieszkania adresem zamieszkuje wraz z synem M. W. Postanowieniem z dnia 9 października 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przyznał skarżącej – M. W. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kwestię przywrócenia terminu reguluje art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z powołanymi przepisami dla oceny zasadności wniosku o przywrócenie terminu mają znaczenie trzy przesłanki: zachowanie 7 - dniowego terminu do jego wniesienia, jednoczesne dokonanie czynności, której dotyczy wniosek o przywrócenie terminu oraz uprawdopodobnienie braku winy w jego uchybieniu. Przesłankami negatywnymi, które wykluczają możliwość przywrócenia uchybionego terminu może być brak uprawdopodobnienia obiektywnej przeszkody uniemożliwiającej dokonanie czynności procesowej w terminie bądź uchybienie 7-dniowemu terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 1998 roku, III SA 1700/97, niepubl.). Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowego wniosku ma przesłanka braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Odnosząc się do tej kwestii Sąd podziela pogląd wyrażony i utrwalony w orzecznictwie (por. wyroki NSA: z dnia 8 grudnia 1999 roku, sygn. akt I SA/Lu 1246/98, Lex nr 40367, z dnia 18 lipca 2001 roku, sygn. akt I SA 431/00, Lex nr 54736), zgodnie z którym o braku winy strony w niedopełnieniu w ustawowym terminie określonej czynności procesowej można mówić tylko w przypadku uprawdopodobnienia przez nią, że dopełnienie czynności było niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, przy czym jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej o swoje interesy (por. np.: wyroki NSA: z dnia 30 października 2001r., I SA/Gd 178/2000, niepub.; z dnia 2 lutego 2000r., SA/Sz 2125/98, niepubl.; z dnia 13 sierpnia 1999r., III SA 7432/98, niepubl.; z dnia 28 maja 1999r., I SA/Ka 2039/96, niepubl.). Zatem o braku winy strony w niedopełnieniu w ustawowym terminie określonej czynności procesowej można mówić tylko w przypadku uprawdopodobnienia przez nią, że dopełnienie czynności było niemożliwe z powodu przeszkody nagłej i nie do przezwyciężenia (por. np.: wyrok NSA z dnia 8 grudnia 1999 r., I SA/Lu 1247/98, niepubl.), którą może być np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, powódź, pożar itp., która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (por. np.: wyrok NSA z dnia 19 lutego 2000 r., I SA 1072/2000, Gazeta Prawna 2004 nr 220 str. 6). Sam fakt choroby lub nawet pozostawania na zwolnieniu lekarskim, nie przesądza zatem sam w sobie o braku winy w uchybieniu terminu (por. np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 1998 r., I SA/Lu 727/97, niepubl., postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 stycznia 2002 r., II UZ 90/2001, OSNP 2003, nr 24 poz. 602). Jedynie choroba obłożna, a więc taka, która uniemożliwia podjęcie działań koniecznych do złożenia skargi osobiście lub za pośrednictwem innych osób może być uznana za okoliczność uzasadniającą brak winy przy uchybieniu terminu (por. np.: wyrok NSA z dnia 10 stycznia 1997 r., I SA/Lu 352/96, niepubl.). Rozpatrując powyższą kwestię w analizowanej sprawie trzeba uznać, iż skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Jak sama stwierdziła we wniosku o przywrócenie terminu przyczyną jego uchybienia nie była przyczyna nagła i nie do przezwyciężenia, lecz nasilenie chorób, na które choruje od dawna. W tym świetle jako nieprawdziwe jawi się zawarte we wniosku o przywrócenie terminu twierdzenie skarżącej jakoby w dniach niedyspozycji, między 7 marca 2007r., a 16 maja 2007r. nie mogła podjąć żadnych czynności związanych ze złożeniem skargi osobiście lub za pośrednictwem osób trzecich. Szczególnie, iż z treści jej pisma z dnia 31 lipca 2007r. oraz wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych z dnia 1 sierpnia 2007r. wynika, iż pod adresem wskazanym jako jej miejsce zamieszkania, zamieszkuje wraz z pełnoletnim synem. Mogła zatem, pomimo nasilenia swoich dolegliwości, sporządzić skargę i złożyć ją w przepisanym terminie wyręczając się dorosłym domownikiem. Odnosząc się uzupełniająco do załączonego do wniosku o przywrócenie terminu pisma, wystawionego przez lekarza na prośbę skarżącej, należy stwierdzić, iż w żadnym razie nie stanowi ono zaświadczenia lekarskiego, a co za tym idzie nie uprawdopodobnia braku winy skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. W tej sytuacji należało uznać, iż strona skarżąca nie dochowała choćby należytej, a już z pewnością wymaganej, największej staranności aby zapobiec uchybieniu terminu, a tym samym nie uprawdopodobniła w wystarczający sposób braku winy w jego niezachowaniu. Z tych względów, stosownie do art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02 Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia. M.St.