I SA/Łd 77/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk Protokolant: St. asystent sędziego Maciej Dębski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. oddala skargę. I SA/Łd 77/22 UZASADNIENIE Decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. (dalej: "organ II instancji", "organ odwoławczy" lub "DIAS") uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. (dalej: "organ I instancji" lub "NUS") z [...] r., którą określono M. P. (dalej: "strona" lub "skarżąca") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 rok w kwocie 1.225.886,00 zł i określił to zobowiązanie na kwotę 77.321,00 zł. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w styczniu 2016 r. skarżąca złożyła wspólnie z mężem J. P. zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-36 za 2015 r. w którym wykazano wartości wynikające z prowadzonej przez męża skarżącej działalności gospodarczej A J. P. z siedzibą w R.. Jednocześnie w zeznaniu nie wykazano żadnych przychodów skarżącej i dokonano odliczenia ulgi na dwoje dzieci małżonków. W wyniku kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji małżonkowie złożyli 18 sierpnia 2017 r. korektę zeznania, która nie uwzględniała w całości nieprawidłowości wykazanych w toku kontroli. J. P. negował ustalenia kontroli w zakresie nieprawidłowości zaewidencjonowania po stronie kosztów uzyskania przychodów części kwot wynikających z faktur zakupów towarów handlowych na terenie Centrum Handlowego w W. od podmiotów: B sp. z o.o., M. S. C, D sp. z o.o. oraz E sp. z o.o. Postanowieniem z [...] r. wszczęto w stosunku do małżonka skarżącej postępowanie podatkowe. Wobec śmierci J. P. w dniu [...] r. NUS zawiesił postępowanie w tej sprawie. Z dniem 26 czerwca 2020 r. skarżąca została powołana zarządcą sukcesyjnym przedsiębiorstwa w spadku A J. P., wobec czego NUS postanowieniem z [...] r. podjął z urzędu prowadzone postępowanie podatkowe. Skarżącej doręczono to postanowienie w dniu [...] r. Postanowieniem z [...] r. wszczęto postępowanie podatkowe wobec skarżącej. Decyzją z [...] r. NUS określił skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych na kwotę 1.225.886,00 zł. Organ I instancji w decyzji zakwestionował prawo do zaliczenia w poczet kosztów uzyskania przychodów działalności prowadzonej przez J. P. kwot wynikających z faktur wystawionych przez firmy: M. S. C, B sp. z o.o., E sp. z o.o., D sp. z o.o., F Sp. z o.o. oraz G sp. z o.o. W odwołaniu od decyzji strona skarżąca, wnosząc o jej uchylenie, podniosła zarzuty naruszenia: - art. 181 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, dalej - "o.p.") polegające na oparciu decyzji wyłącznie na treści uzasadnień decyzji i protokołów kontroli innych organów podatkowych (ewentualnie informacji udzielanych przez te organy), a nie w oparciu o dowody zgromadzone przez te organy, - art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 122 o.p polegające na przyjęciu, że towary nabywane przez J. P. były towarami "niewiadomego pochodzenia", w sytuacji w której z decyzji wydawanych względem jego dostawców wynika jedynie, że podmioty te nie mogły dysponować legalnie nabytym towarem - co nie wyklucza dostawy towarów "niewiadomego pochodzenia", dodatkowo w decyzjach podatkowych/ protokołach kontroli dot. m.in. E sp. z o.o. i M. S. wprost stwierdzono, że to te podmioty wprowadzały do obrotu właśnie takie towary - co wskazuje na fakt, iż transakcje z J. P. miały charakter rzeczywisty, - art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 24 ust. 2, art. 24a ust. 1, art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 1, art. 27b ust. 1 pkt 1, art. 45 ust. 1, ust. 4 pkt 1, ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, dalej - "p.d.o.f.") polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu poprzez odmowę uznania za koszty uzyskania przychodu należności objętych fakturami VAT uznanymi przez organ za nierzetelne w sytuacji, w której faktury te stwierdzały czynności faktycznie dokonane. Po rozpoznaniu odwołania, DIAS decyzją z [...] r. uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i określił skarżącej zobowiązanie podatkowe na kwotę 77.321,00 zł. Ponowna analiza zgromadzonego materiału dowodowego, przepisów prawa, a także argumentacji podniesionej w odwołaniu doprowadziła do wniosku, że w odniesieniu do niektórych kontrahentów J. P., tj. F Sp. z o.o., G sp. z o.o., B sp. z o.o., E Sp. z o.o. i D Sp. z o.o. nie można uznać, wbrew pierwotnym twierdzeniom NUS, że transakcje z nimi zawarte miały nierzetelny charakter. Tym samym organ odwoławczy przyjął, że podatnik zasadnie zaliczył koszty wynikające z faktur wystawionych przez te podmioty do kosztów uzyskania przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 pdof. Jednocześnie w stosunku do podmiotu zarejestrowanego na dane M. S. C, organ odwoławczy zgodził się z twierdzeniem NUS, że w okresie obejmującym współpracę z J. P. firma ta wystawiała faktury VAT nieodzwierciedlające rzeczywistych transakcji gospodarczych, bowiem postępowania prowadzone wobec jej dostawców (H sp. z o.o. oraz I Sp. z o.o.) jednoznacznie wykazały, że nie prowadziły one autentycznej działalności gospodarczej, a jedynie stwarzały pozory rzeczywistego funkcjonowania (były to tzw. "bufory"). Co istotne, ustalono także, że firma M. S. C nie prowadziła żadnej innej "rzeczywistej działalności", w ramach której mogłaby dysponować towarem jak właściciel i sprzedać go mężowi skarżącej, co pozwoliłoby uznać za zasadne zarzuty podniesione przez stronę o prawie zaliczenia kosztów wynikających z faktury wystawionych przez tego kontrahenta do kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej przez J. P. działalności. Powyższe, odmiennie od przyjętych przez NUS, ustalenia DIAS dot. możliwości ujęcia po stronie kosztów kwot wynikających z zaewidencjonowanych nabyć towarów od spółek F, G, B, E oraz D znaleźć musiały odzwierciedlenie w zmienionej przez organ II instancji wartości końcowej remanentu (na dzień 31.12.2015 r.). W pozostałym zakresie DIAS uznał ustalenia organu I instancji dot. remanentu końcowego za prawidłowe. Organ odwoławczy zauważył również, że zeznanie wspólne PIT-36 za 2015 r., złożone w formie elektronicznej przez małżonka skarżącej, wysłane zostało przy użyciu jego danych autoryzujących, co stało w zgodzie z ówcześnie brzmiącym art. 6 ust. 2a p.d.o.f. Zgodnie z tym przepisem, wniosek o wspólne opodatkowanie małżonków mógł zostać wyrażony przez jednego z nich i traktowany był na równi ze złożeniem przez niego oświadczenia o upoważnieniu go przez jego współmałżonka do złożenia wniosku o łączne opodatkowanie dochodów. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze pełnomocnik strony skarżącej, wnosząc o uchylenie decyzji w części w jakiej określa ona zobowiązanie podatkowe oraz o zasądzenie kosztów postępowania, podniósł zarzuty naruszenia: - art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 122 o.p. polegające na przyjęciu, iż w sprawie zachodziły podstawy do wspólnego opodatkowania skarżącej wraz z małżonkiem, tj. doszło do złożenia wspólnego wniosku skarżącej oraz J. P. o takie opodatkowanie, a brak jest podstaw do przyjęcia, iż skarżąca taką zgodę wyraziła, bądź miała wiedzę o złożeniu wspólnego zeznania, a jego złożenie przez męża mogło stanowić przestępstwo; - art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 122 o.p. poprzez przyjęcie, że towary nabywane od M. S. były towarami "niewiadomego pochodzenia", w sytuacji w której z decyzji wydawanych względem jego dostawców wynika jedynie, że podmioty te nie mogły dysponować legalnie nabytym towarem - co nie wyklucza jednak dostawy towarów przez M. S. J. P. i to w szczególności w sytuacji, kiedy to wszelkie kwoty zapłacone za te towary uregulowane były przelewami bankowymi, a w decyzjach podatkowych dot. M. S. wprost stwierdzono, iż wprowadzał on do obrotu właśnie towary nieznanego pochodzenia, co ma świadczyć o rzeczywistym charakterze transakcji z mężem skarżącej; - art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 122 o.p. polegające na nieprawidłowym przyjęciu, iż w remanencie końcowym za rok 2015 powinno znaleźć się dodatkowe 5.200 kg dzianiny, a rozbieżność wyjaśniona została przez J. P. w zastrzeżeniach do protokołu kontroli z 10 sierpnia 2018 roku, przy czym rozbieżności wynikają jedynie ze wskazania nieprawidłowej jednostki miary na fakturach VAT, a żaden z organów rozpoznających sprawę nie odniósł się w jakikolwiek sposób do wyjaśnienia ww. rozbieżności; - art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1, art. 24 ust. 2, art. 24a ust. 1, art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 1, art. 27b ust. 1 pkt 1, art. 45 ust. 1, ust. 4 pkt 1, ust. 6 p.d.o.f. polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu poprzez odmowę uznania za koszty uzyskania przychodu należności objętych fakturami VAT uznanymi przez organ za nierzetelne w sytuacji, w której faktury te stwierdzały czynności faktycznie dokonane; - art. 92 § 3 o.p. w zw. z art. 6 ust 2a p.d.o.f. polegające na przyjęciu solidarnej odpowiedzialności małżonków za zobowiązania podatkowe w sytuacji, w której wniosek o wspólne opodatkowanie złożony został przez małżonka skarżącej bez jej wiedzy i zgody. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia, bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). Zdaniem sądu, z akt niniejszej sprawy wynika, że organy podatkowe, uwzględniając wynikający z art. 122 o.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w art. 122 o.p., zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy. Oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 o.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 o.p. W następstwie tak prowadzonych czynności, ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny, przywołany dla potrzeb niniejszego uzasadnienia w formie argumentów organu odwoławczego, stał się stanem faktycznym przyjętym przez sąd. Rozpoznając sprawę sąd doszedł do przekonania, że skarga okazała się nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a zarzuty skargi są chybione. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozpatrzenia dwóch grup zarzutów strony: - podniesionych w skardze do sądu, dotyczących spełnienia warunków pozwalających na złożenie przez jednego z małżonków wspólnego zeznania o wysokości osiągniętego dochodu/poniesionej straty, - podnoszonych zarówno na etapie odwołania od decyzji organu I instancji, jak i skargi do Sądu, koncentrujących się wokół reguł, według których podatnik uzyskuje prawo do zaliczenia określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, co w konsekwencji wpływa na wartość remanentu końcowego. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych określają podstawową zasadę, że małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu (art. 6 ust. 1 p.d.o.f). Jednocześnie ustawodawca, wychodząc naprzeciw interesom podatników pozostających w związku małżeńskim, umożliwił im, przy spełnieniu określonych w ustawie warunków, wspólne rozliczenie (art. 6 ust. 2a p.d.o.f), które finalnie może skutkować zapłatą niższego podatku, niż gdyby każdy z małżonków rozliczał się indywidualnie. W szczególności, taki pozytywny skutek odnosi opodatkowanie wspólne małżonka uzyskującego dochody z małżonkiem, który takich dochodów nie uzyskuje, albo którego dochody są znacznie niższe. Z kolei zgodnie z art. 92 § 3 o.p. małżonkowie opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów na podstawie odrębnych przepisów ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz solidarna jest ich wierzytelność o zwrot nadpłaty podatku od sumy dochodów małżonków, z zastrzeżeniem § 3a. Zatem konsekwencją wspólnego rozliczenia małżonków może być nie tylko obniżenie podstawy opodatkowania i zapłata niższego podatku, ale także przeniesienie ciężaru odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe przez tego małżonka, który nie uzyskał żadnych dochodów w danym roku rozliczeniowym. Tym samym, tak jak zwrot nadpłaty może być dokonany któremukolwiek z małżonków, tak w sytuacji odwrotnej, odpowiedzialność za zobowiązanie podatkowe może przypaść tylko jednemu z nich. W ocenie sądu, wbrew twierdzeniom podniesionym w skardze, w sprawie bezspornym jest, że skarżąca wraz ze zmarłym małżonkiem złożyli skutecznie, w formie elektronicznej, zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2015, wybierając wspólny sposób opodatkowania na podstawie art. 6 ust. 2 p.d.o.f., zgodnie z wnioskiem złożonym przez zmarłego męża skarżącej. Sąd stoi na stanowisku, że organ odwoławczy w sposób prawidłowy i wyczerpujący ocenił zaistniały w sprawie stan faktyczny oraz podniesiony dopiero na tym etapie postępowania zarzut odnoszący się do solidarnej odpowiedzialności skarżącej za zobowiązania zmarłego małżonka, wobec wspólnego rozliczenia w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. DIAS prawidłowo ustalił, że małżonek strony złożył zeznanie wspólne PIT-36 w formie elektronicznej przy użyciu własnych danych autoryzujących, co było dopuszczalne i zgodnie z art. 6 ust. 2a p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w 2015 roku. Ponadto zgodnie ze zdaniem 2 i 3 tego przepisu, wyrażenie wniosku przez jednego z małżonków traktuje się na równi ze złożeniem przez niego oświadczenia o upoważnieniu go przez jego współmałżonka do złożenia wniosku o łączne opodatkowanie ich dochodów. Oświadczenie to składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Zdaniem sądu, organ odwoławczy słusznie zauważył, że przy składaniu przez męża skarżącej zeznania za 2015 rok, na dzień 18.01.2016 r. nie było konieczne podpisanie go kwalifikowanym podpisem elektronicznym, co wynikało z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu przesyłania deklaracji i podań oraz rodzajów podpisu elektronicznego, którymi powinno być opatrzone (Dz. U. z 2015 r. poz. 2362, dalej: "rozporządzenie"). Zgodnie natomiast z § 9 rozporządzenia, zeznanie PIT-36 może być opatrzone również innym podpisem elektronicznym zapewniającym autentyczność deklaracji i podań. Składając wspólne zeznanie, zmarły małżonek skarżącej musiał przy tym mieć dostęp do przychodów drugiego z małżonków za rok podatkowy o dwa lata wcześniejszy niż rok przesyłania zeznania, gdyż była to jedna z danych autoryzujących, o których mowa § 10 ust. 2 tego rozporządzenia. Sąd zgadza się też w pełni ze stanowiskiem DIAS, że nie można było uznać za przekonywujące twierdzeń strony o braku wiedzy na temat składanych przez drugiego z małżonków zeznań wspólnych, skoro przez wiele lat strona nie kwestionowała takiego sposobu rozliczeń oraz, co istotne, małżonkowie korzystali z ulgi na dzieci, co pozwalało na zmniejszenie należnego podatku. Co więcej, jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, sama skarżąca wskazywała, że pomagała mężowi w prowadzeniu działalności, wobec czego argumentacja podważająca prawidłowość złożonego przez niego oświadczenia o wspólnym opodatkowaniu musi budzić poważne wątpliwości. Wobec powyższej argumentacji, zarzuty strony odnoszące się błędnego ustalenia przez organ odwoławczy, że zachodziły podstawy do wspólnego opodatkowania małżonków, jako nieznajdujące pokrycia w materiale dowodowym i przepisach prawa, a stanowiące wyraz próby polepszenia własnej sytuacji procesowej, należało uznać za bezzasadne. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi sąd stoi na stanowisku, że i one nie znajdują uzasadnionych podstaw. Na wstępie sąd stwierdza, że przychyla się do ugruntowanego w orzecznictwie stanowiska, że interpretacji art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. należy dokonywać w łączności z art. 24 ust. 2 tejże ustawy. Wykładnia gramatyczna sformułowania "koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów" pozwala na zmniejszenie przychodu o poniesione koszty pod tym jednak warunkiem, że istnieje bezpośredni związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. Te okoliczności wymagają należytego udokumentowania, co stanowi obowiązek podatnika (patrz: Wyrok WSA w Gdańsku z 22.02.2022 r., I SA/Gd 1246/21, LEX nr 3323434). W skardze zostało podniesione, że w odniesieniu do towarów, których sprzedawcą dla męża skarżącej był M. S. C, z decyzji dotyczących podmiotów, które na wcześniejszym etapie obrotu dostarczały mu towar wynika, że nawet jeśli nie mogły one dysponować towarem legalnie, nie wyklucza to, że ostatecznie do dostawy na rzecz męża skarżącej rzeczywiście doszło. Z takim stanowiskiem strony skarżącej nie sposób się zgodzić. Wbrew zarzutom skargi we wskazanych decyzjach dotyczących rzekomych dostawców M. S. wynika wprost, że: "(...) H sp. z o.o. nie prowadziła faktycznie działalności gospodarczej, a jedynie ją pozorowała. Skoro Spółka nie nabywała towarów, to nie mogła nimi rozporządzać jak właściciel. Nie mogła więc również dokonać czynności ich dostawy i przenieść na odbiorcę prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. Spółka prowadząc działalność gospodarczą uczestniczyła jedynie w "łańcuchu" fikcyjnych transakcji, mających na celu uzyskanie korzyści podatkowych." (str. 95 decyzji z [...] r. nr [...] Naczelnika Trzeciego [...] Urzędu Skarbowego w R. wydanej wobec H Sp. z o.o. z siedzibą w W., t. I, k.119-173). Z kolei w odniesieniu do spółki I z uzasadnienia decyzji wynika, że "spółka pomimo, iż w rzeczywistości nie nabyła żadnego towaru, wystawiała faktury sprzedaży na rzecz innych odbiorców. I Sp. z o.o. nie mogła zawrzeć skutecznie transakcji zakupu i sprzedaży towaru (...). I Sp. z o.o., pozorowała prowadzenie działalności gospodarczej, nie nabyła i nie sprzedawała towarów handlowych (...)"(str. 89 decyzji z 06.04.2018 r. nr [...] Naczelnika Urzędu Skarbowego w P., t. III, k.627-673). Powyżej zacytowane fragmenty decyzji potwierdzają stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, które tutejszy sąd w pełni aprobuje. Organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że aby doszło do skutecznego zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów wydatek ten musi być sprawdzalny. Również zasadnie, zdaniem sądu, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego doszedł do wniosku, że transakcje pomiędzy zmarłym mężem skarżącej a jego dostawcą M. S. C nie miały w rzeczywistości miejsca. W sposób jednoznaczny ustalono bowiem, że poza fikcyjną działalnością M. S. C, w okresie, w którym wystawiono faktury sprzedaży dla męża skarżącej, nie prowadził żadnej innej "legalnej" działalności, z której mógłby pochodzić towar przekazany następnie firmie męża skarżącej. Przesądza to o niezasadności zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Ponadto, zdaniem sądu, DIAS słusznie ocenił, że skoro mąż skarżącej, przed śmiercią uczestniczący aktywnie w prowadzonym wobec niego postępowaniu, nie przedstawił żadnych dokumentów obrazujących sposób współpracy pomiędzy nim a dostawcą, brak było korespondencji potwierdzających prowadzone rozmowy na temat dostaw, czy okoliczności wskazujących na negocjacje, ustalanie cen, bądź reklamacje, to jest to jedynie kolejny argument wskazujący, że do wspomnianych transakcji w rzeczywistości nie doszło. Należy zgodzić się też z DIAS, że niezawarcie pisemnej umowy, czy umów, mogłoby mieć swoje uzasadnienie, gdyby sprzedaż dotyczyła niewielkiej ilości towarów, gdy ryzyko niepowodzenia transakcji jest małe, lecz nie przy hurtowej sprzedaży towarów o znacznej wartości. Sąd przychyla się do stanowiska organu odwoławczego, że faktu rzeczywistego nabycia towarów przez męża skarżącej od M. S. C nie potwierdziły również zeznania świadków, którzy złożyli swoje zeznania w postępowaniach prowadzonych wobec tego ostatniego oraz jego dostawców, a także świadków zeznających w niniejszej sprawie, w tym samej skarżącej. Reasumując, organ odwoławczy zasadnie doszedł do przekonania, że twierdzenia strony skarżącej, wskazujące że transakcje zakupu wykazane kwestionowanymi przez organy podatkowe fakturami miały w rzeczywistości miejsce, a skarżący dysponował towarem, nie odzwierciedlały rzeczywistości gospodarczej. Powyższe musiało skutkować uznaniem faktur dokumentujących te transakcje za nierzetelne, a w konsekwencji wykluczeniem kwot w nich wykazanych jako koszty uzyskania przychodu. Odnosząc się dalej do zarzutu nieprawidłowego ustalenia wartości remanentu końcowego przez organ odwoławczy, sąd również nie podziela w tym zakresie oceny strony skarżącej wyrażonej w skardze. Zasadnie DIAS podniósł, że organ I instancji uwzględnił wyjaśnienia męża skarżącej (odnośnie nieprawidłowości w nazewnictwie oraz w różnym ujęciu jednostek miary towarów wyszczególnionych na fakturach zakupu oraz fakturach sprzedaży) w podsumowaniu remanentu, poprzez umieszczenie tych faktur w zestawieniach obrazujących obrót dzianinami mb/kg oraz tkaninami. Faktura nr [...] z [...] r., dotycząca zakupu 2.000 mb tkanin została ujęta w tabeli na stronie 68 decyzji organu I instancji obrazującej obrót tym towarem. Z kolei faktury nr [...] z 2.10.2015 r. oraz nr [...] z 7.10.2021 r. są zawarte w tabeli zawierającej obrót Dzianinami (KG) na stronie 60 decyzji organu I instancji. DIAS podkreślił, że w oparciu o informacje przekazane przez męża skarżącej, 2.000 mb zostało usunięte z remanentu końcowego w zakresie dzianin mb, i taka sama ilość mb została dodana w zakresie tkanin. Zmiany uwzględniono również poprzez odjęcie (względem ustaleń poczynionych w trakcie kontroli podatkowej) 250 kg dzianiny, co stanowi różnice pomiędzy zakupem i sprzedażą udokumentowaną fakturami nr [...] oraz nr [...] (550 kg-800 kg= -250kg.). W wyniku powyższego remanent końcowy w zakresie dzianin wyniósł 10.145 kg, czyli o 250 kg mniej niż wynikało z obliczeń dokonanych w protokole kontroli. Wartości wynikające z wyżej wymienionych faktur zostały zatem uwzględnione w obliczeniach remanentu końcowego na 31.12.2015 r., co znalazło swoje odzwierciedlenie w decyzji drugoinstancyjnej. Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa, zatem argumentacja podniesiona w skardze nie zasługuje na uwzględnienie. W związku z tym Sąd stwierdził, że skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. P.C.