I SA/Łd 787/15

Dnia 7 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 7 października 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie: zawiadomienia o przewidywanym terminie wydania decyzji dotyczących określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2008 - 2011 p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. T. W. zaskarżyła postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku, którym zawiadomiono skarżącą o przewidywanym terminie rozpoznania jej odwołań od decyzji określających zobowiązania podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2008 – 2011. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Sądy te orzekają w sprawach skarg na podejmowane przez organy administracji publicznej postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Ustawodawca wyraźnie określił zakres kognicji sądu w odniesieniu do postanowień. Z powołanego wyżej przepisu wynika, że nie wszystkie postanowienia wydawane w postępowaniu podatkowym, będącym administracyjnym postępowaniem szczególnym, zostały poddane kontroli sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi jest postanowienie wydane, na podstawie art. 216 oraz art. 140 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 roku, poz. 749 ze zm.), o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy. Postanowienia wydawane w toku postępowania podatkowego, o których mowa w art. 216 § 1 i § 2 o.p., dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, nie rozstrzygają jednak o istocie sprawy, z wyjątkiem sytuacji wyraźnie określonych w ustawie. Zgodnie z art. 140 § 1 o.p. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie podatkowym również w przypadku, gdy niedotrzymanie terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu (§ 2). Przepis art. 140 o.p. ma zatem charakter porządkowy i dyscyplinujący organy podatkowe. Nie zawiera natomiast uregulowania przewidującego wniesienie zażalenia (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 stycznia 2006 roku, w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2043/05, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie bowiem z art. 236 § 1 o.p., na wydane w toku postępowania postanowienia służy zażalenie, jedynie wówczas gdy ustawa tak stanowi. W odniesieniu zaś do pozostałych postanowień zapadłych w toku postępowania, strona może je zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 237 o.p.). Wobec powyższego stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie nie mieści się w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., albowiem nie kończy postępowania, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie przysługuje na nie również zażalenie. Zaskarżone postanowienie nie mieści się także w dyspozycji art. art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, że przez akty lub inną czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. należy rozumieć głównie działania materialno-techniczne wywołujące określone skutki prawne. Nadto, aby akty lub czynności podlegały kontroli sądów administracyjnych, muszą zostać spełnione następujące warunki: nie mogą mieć one charakteru decyzji czy postanowienia wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, winny mieć charakter publicznoprawny, być skierowane do indywidualnego podmiotu oraz dotyczyć jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przy czym ten ostatnio wymieniony warunek oznacza, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku (zob. przykładowo postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2012 roku, w sprawie o sygn. akt I OSK 1501/12). Do kategorii aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. w obowiązującym stanie prawnym nie można zaliczyć postanowienia o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, bowiem wywołuje ono wyłącznie skutki procesowe. Nie rozstrzyga o jakichkolwiek uprawnieniach materialnych strony związanych z prowadzoną sprawą. W tej sytuacji skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w związku z art. 2 art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 roku o zmianie ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 roku, poz. 658). Ake.