I SA/Łd 788/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. W. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi K. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń 2005 r. oraz lipiec – grudzień 2005 r. p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę K. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń 2005 r. oraz lipiec – grudzień 2005 r., z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia. Przedmiotowe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 grudnia 2009 r. Pismem z dnia 21 grudnia 2009 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi na wskazaną na wstępie decyzję. Uzasadniając wniosek skarżący podał, że skargę sporządził osobiście, bowiem w dniu 20 sierpnia 2009 r. pełnomocnik odmówił jej napisania. Skarżący po raz pierwszy sporządzał skargę do sądu, w związku z czym czynności tej towarzyszyły ogromne emocje, spotęgowane dodatkowo małą ilością czasu potrzebnego na jej napisanie. Według relacji skarżącego z powodu nadmiernego pośpiechu skarga została wysłana na adres sądu, podczas gdy jak zauważa skarżący, zgodnie z zawartym w decyzji pouczeniem, winna zostać złożona do organu podatkowego, który wydał decyzję. Wnioskodawca stwierdził, że jest to oczywista omyłka, która przydarza się każdemu. Wskazał, że w postanowieniu o odrzuceniu jego skargi także Sąd powołał się na nieistniejące postanowienie WSA w Gliwicach, dopuszczając się oczywistej omyłki. Konkludując wnioskodawca wyraził nadzieję, że "...także i Sąd wyjątkowo potraktuje moją oczywistą pomyłkę...". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.). Z treści przywołanych przepisów wynika, że uchybiony termin do dokonania czynności należy przywrócić, jeśli łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi; jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego. W rozpoznawanej sprawie strona występując o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, uczyniła to z zachowaniem terminu do złożenia wniosku, przy czym Sąd przyjął, że przyczyną uchybienia terminowi była nieświadomość skarżącego, co do adresu nadania skargi (adres Sądu zamiast organu podatkowego) i że przyczyna ta ustąpiła, gdy skarżący otrzymał 14 grudnia 2009 r. postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2009 r. o odrzuceniu skargi. Wnioskodawca nie załączył skargi do wniosku o przywrócenie terminu, jednakże Sąd przyjął, że ten sam skutek wywołuje skarga złożona w dniu 20 sierpnia 2009 r. W ocenie Sądu wnioskodawca nie uprawdopodobnił natomiast, że uchybienie terminowi było niezawinione. Zawarte w uzasadnieniu wniosku oświadczenie, iż skarga została wysłana omyłkowo bezpośrednio do Sądu z pominięciem Dyrektora Izby Skarbowej, wskazuje wprost, że skarżący działając w warunkach "nadmiernego pośpiechu" zaadresował przesyłkę w sposób nieprawidłowy, a tym samym zawiniony. Podkreślić należy, iż zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe pouczenie o terminie i trybie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zatem nawet w sytuacji gdy pełnomocnik strony odmówił sporządzenia skargi, strona mogła z łatwością dowiedzieć się o konieczności złożenia skargi za pośrednictwem organu podatkowego. Błąd popełniony przez stronę, polegający na tym, że wniosła ona skargę bezpośrednio do sądu, zamiast za pośrednictwem organu, podczas gdy została prawidłowo pouczona o wniesieniu środka odwoławczego, nie spełnia przesłanki uprawdopodobnienia braku winy. Nieuwagi lub zaniedbania nie można bowiem kwalifikować jako braku winy (por. postanowienie NSA z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt I OZ 307/08 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sąd nie neguje spostrzeżeń skarżącego, iż oczywiste pomyłki mogą przydarzyć się wszystkim. Również Sąd nie jest od nich wolny. Podkreślić jednak należy, iż omyłki niosą ze sobą różne skutki. Konsekwencją błędnego zaadresowania przesyłki zawierającej skargę może być uchybienie terminowi do wniesienia skargi, co nastąpiło w rozpoznawanej sprawie. Konsekwencje pomyłek pisarskich i innych oczywistych omyłek popełnionych w orzeczeniu sądowym nie dyskwalifikują orzeczenia. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (art. 156 § 1 p.p.s.a.). Błąd pisarski lub innego rodzaju oczywista omyłka, którą popełnił Sąd, nie usprawiedliwia skarżącego, który uchybił terminowi do wniesienia skargi i nie uzasadnia "wyjątkowego potraktowania" jego wniosku o przywrócenie terminu. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. t.n.