I SA/Łd 803/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędzia WSA Bożena Kasprzak Protokolant: Pomocnik sekretarza Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2014 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec 2008 r. postanawia zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. P. S. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec 2008 r. W skardze zarzucono m.in. naruszenie art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w związku z art. 168 Dyrektywy 2006/112 Rady z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1) poprzez bezzasadne pozbawienie podatnika możliwości odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur nie odzwierciedlających rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Podczas rozprawy w dniu 12 września 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania na zgodny wniosek stron. Pełnomocnik organu podatkowego nie przyłączył się do wniosku o zawieszenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W myśl art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie sądu tego rodzaju zależność wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Postanowieniem z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 516/13 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie skierował do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytania prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego: 1. Czy art. 2 pkt 1, art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 i 2 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. UE z 1977r. nr L 145, s. 1 ze zm.; dalej: Szósta dyrektywa) należy interpretować w ten sposób, że czynność, dokonywana w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym, w której ani podatnik, ani organy podatkowe nie są w stanie ustalić tożsamości rzeczywistego dostawcy towaru, jest dostawą towarów? 2. W razie pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy art. 17 ust. 2 lit. a), art. 18 ust. 1 lit. a) oraz art. 22 ust. 3 Szóstej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na których podstawie, w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym, podatek nie może być odliczony przez podatnika z uwagi na to, że faktura została wystawiona przez podmiot, który nie był rzeczywistym dostawcą towaru i nie ma możliwości ustalenia tożsamości rzeczywistego dostawcy towaru oraz zobowiązania go do zapłaty podatku, bądź określenia osoby zobowiązanej za wystawienie faktury na podstawie art. 21 ust. 1 lit. c) Szóstej dyrektywy ? Sprawa zainicjowana powyższymi pytaniami została zarejestrowana przed Trybunałem Sprawiedliwości UE pod sygnaturą C-277/14. W ocenie Sądu przyszłe rozstrzygnięcie TSUE, jest zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż kwestia sporna w niniejszej sprawie sprowadza się do dokonania prawidłowej wykładni przepisu art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.). W związku z powyższym uznać należy, że konsekwencją udzielenia odpowiedzi na zadane pytanie prejudycjalne przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, będzie stwierdzenie wadliwości bądź prawidłowości rozstrzygnięcia, które było przedmiotem zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zawiesił postępowanie. E.B.