I SA/Łd 815/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.), Sędzia WSA Paweł Kowalski, Protokolant Starszy specjalista Małgorzata Kowalczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2025 r. sprawy ze skargi A. w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 28 października 2024 r. nr 1001-IEE.7192.259.2024.2.JS w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sieradzu z 11 września 2024 r. nr 1021-SEE.7112.14.2023.26.BE; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi na rzecz strony skarżącej kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia 28 października 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sieradzu z dnia 11 września 2024 r., którym umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec J. N. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sieradzu prowadził postępowanie egzekucyjne wobec J. N. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z 19.04.2013 r. nr [...]. Ww. tytuł wykonawczy obejmował należność w kwocie 1.890,33 zł z tytułu nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW).  Zawiadomieniem z 24.06.2013 r., obejmującym ww. tytuł wykonawczy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sieradzu dokonał zajęcia rachunku bankowego w Banku [...] w S.. Zawiadomienie to wraz z odpisem tytułu wykonawczego J. N. odebrał 26.06.2013 r., natomiast dłużnik zajętej wierzytelności 25.06.2013 r. Zawiadomieniem z 5.06.2015 r. organ egzekucyjny zajął inną wierzytelność pieniężną J. N. z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym za 2014 rok. Ww. zawiadomienie zostało doręczone zobowiązanemu 12.06.2015 r. Pismem z 2.06.2020 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sieradzu, że na podstawie zawiadomienia z 10.09.2018 r. wierzytelność wynikająca z tytułu wykonawczego nr [...] została zabezpieczona poprzez ustanowienie hipoteki przymusowej na nieruchomości stanowiącej własność zobowiązanego J. N. objętej księga wieczystą nr [...]. Jednocześnie wierzyciel wniósł o kontynuowanie postępowania egzekucyjnego wyłącznie z przedmiotu hipoteki ustanowionej na ww. nieruchomości. W dniu 26.01.2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sieradzu skierował do zobowiązanego wezwanie do zapłaty, w terminie 14 dni od dnia doręczenia tego wezwania, należności wskazanych w tym wezwaniu, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania udziału wynoszącego 1/6 udziału nieruchomości gruntowej, położonej w S.31, dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Wezwanie to J. N. odebrał 28.01.2021 r. Zawiadomienia z 26.01.2021 r. o zajęciu ułamkowej części nieruchomości otrzymali również pozostali współwłaściciele nieruchomości, tj. E. N., K. A., M. K.. Postanowieniem z 14.07.2023 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sieradzu zawiesił od 7.07.2023 r. postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec J. N. z uwagi na śmierć zobowiązanego. Postanowieniem z 11.09.2024 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sieradzu umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec J. N. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Na ww. postanowienie wierzyciel złożył zażalenie, zarzucając: - naruszenie art. 59 § 1 w związku z art. 59 § 3 i § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.), w brzmieniu obowiązującym do 29.07.2020 r. w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o zmianie u.p.e.a. oraz niektórych innych ustaw oraz w związku z art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (dalej: O.p.), - naruszenie art. 70 § 8 O.p. w związku z art. 70 § 1 O.p. w związku z art. 29 ust. 7 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia "ze wskazaniem na celowość zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku J. N. do czasu ustalenia odpowiedzialności spadkobierców za długi zmarłego dłużnika Agencji. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 października 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji podnosząc, że postępowanie egzekucyjne, które prowadzone było wobec J. N. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sieradzu zostało wszczęte przed 30.07.2020 r., a więc w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.) w brzmieniu obowiązującym do 29.07.2020 r. W tym stanie prawnym, podstawy umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały wymienione w art. 59 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29.07.2020 r.). Wystąpienie jednej z przesłanek przewidzianych w ww. przepisie obliguje organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego, a jedną z tych przesłanek jest wymienione w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. wygaśnięcie dochodzonej należności na skutek przedawnienia. Umorzenie postępowania egzekucyjnego nie zależy wówczas od uznania organu egzekucyjnego, lecz wyłącznie od wystąpienia okoliczności wskazanych w ww. przepisie. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sieradzu postanowieniem z 11.09.2024 r. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone z majątku J. N. z uwagi na przedawnienie należności objętej tytułem wykonawczym nr [...]. W odniesieniu do kwestii przedawnienia egzekwowanych należności organ wyjaśnił, że - co do zasady - zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, o czym stanowi art. 70 § 1 O.p., przy czym przepisy O.p. przewidują okoliczności przerywające oraz zawieszające bieg terminu przedawnienia. W myśl art. 70 § 4 O.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Powołany przepis umożliwia wielokrotne przerywanie biegu przedawnienia. Każdorazowe zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony, skutkuje przerwaniem biegu pięcioletniego terminu. Stosownie zaś do art. 70 § 8 O.p., nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. Ustawowy termin płatności należności objętych tytułem wykonawczym nr [...] upływał w 2010 roku, co oznacza, że pięcioletni okres przedawnienia liczony był od 1.01.2011 r. i upłynął 31.12.2015 r. W zakresie ww. zobowiązania zastosowanie znalazł art. 70 § 4 O.p., z uwagi na przerwanie biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Bieg terminu przedawnienia został przerwany 5.06.2015 r., wskutek zajęcia innej wierzytelności pieniężne z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym za 2014 rok. Wobec powyższego, zdaniem organu, bieg terminu przedawnienia ww. należności, liczony zgodnie z art. 70 § 1 O.p, i uwzględniając okoliczności wskazane w art. 70 § 4, O.p., upłynął 5.06.2020 r. Jak podniesiono w zaskarżonym postanowieniu, w ocenie wierzyciela, należności objęte tytułem wykonawczym nr [...] stanowią obowiązek o charakterze pieniężnym, niezwiązany ściśle z osobą zmarłego, zatem postępowanie egzekucyjne, o ile toczyło się w dniu śmierci zobowiązanego, winno zostać zawieszone do czasu ustalenia spadkobierców zobowiązanego i zakresu ich odpowiedzialności. Stanowisko to, co do skutków śmierci zobowiązanego dla możliwości dochodzenia należności pieniężnych niezwiązanych ściśle z osobą zobowiązanego - jest według organu co do zasady słuszne. Niemniej jednak, podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest ocena wymagalności należności objętej ww. tytułem wykonawczym. Zatem, powtórzona w art. 70 § 8 O.p., treść przepisu art. 70 § 6 tej ustawy, uzupełniona o zastaw skarbowy, w brzmieniu obowiązującym po 1.01.2003 r., oznacza również niekonstytucyjność tego przepisu. Treść art. 70 § 8 ww. ustawy, nie uległa takim zmianom, które mogłyby rzutować na ocenę odmienną od tej, która została zawarta w wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. akt SK 40/12. Już w tym wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazał, że do tego przepisu mają odpowiednie zastosowanie te same zastrzeżenia, które zostały podniesione w tym wyroku do art. 70 § 6 O.p. W ww. wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazał, że nie do zaakceptowania jest odmienna sytuacja podatników, w zależności od rodzaju majątku, z którego może być prowadzona egzekucja bądź możliwe jest dokonanie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego. Jedynie w sytuacji zabezpieczenia hipoteką lub zastawem nie dochodzi do przedawnienia zobowiązania podatkowego, oczywiście w zakresie możliwości prowadzenia egzekucji z tych przedmiotów zabezpieczenia. Według organu, podobne wnioski należy poczynić w zakresie obecnie obowiązującego art. 70 § 8 O.p., choć formalnie nie był on przedmiotem kontroli Trybunału Konstytucyjnego. Prokonstytucyjna wykładnia art. 70 § 8 O.p. prezentowana jest konsekwentnie przez sądy administracyjne w orzeczeniach wydanych po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 8.10.2013 r. sygn. akt SK 40/12. W tej sytuacji, w ocenie organu, zasadne jest takie podejście do występującego w przedmiotowej sprawie zagadnienia, że ustanowienie hipoteki lub zastawu skarbowego nie wyklucza przedawnienia zabezpieczonego w ten sposób zobowiązania podatkowego, przy czym termin przedawnienia biegnie na zasadach ogólnych, określonych w art. 70 § 1 O.p., jeżeli nie zaistniały okoliczności skutkujące zawieszeniem lub przerwaniem biegu terminu przedawnienia danego zobowiązania. W konsekwencji - w realiach analizowanej sprawy - wskutek zastosowania ogólnych zasad przedawniania się zobowiązań podatkowych (mając przy tym na uwadze okoliczności zawieszające bądź przerywające bieg terminu ich przedawnienia) przedmiotowe należności wygasły 05.06.2020 r. Z akt sprawy wynika, że zobowiązany zmarł 7.07.2023 r., zatem już po przedawnieniu należności objętych tytułem wykonawczym nr [...]. Wobec tego zawieszenie postępowania do czasu ustalenia spadkobierców zobowiązanego oraz zakresu ich odpowiedzialności, doprowadziłoby do dochodzenia przez organ egzekucyjny należności już przedawnionych. Konsekwencją uznania zaległości za przedawnioną musi być zakończenie postępowania. Tym samym przedawnienie należności stanowi podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie bowiem z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu, albo jeżeli obowiązek nie istniał. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zarzucił postanowieniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi naruszenie przepisów: - 59 § 1 pkt 2 w związku z art. 59 § 3 i § 4 oraz art. 56 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.) w brzmieniu obowiązującym do 29.07.2020 r. w związku z art. 13 ust. 1 ustawy o zmianie u.p.e.a. oraz niektórych innych ustaw oraz w związku z art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (dalej: O.p.), poprzez ich błędne zastosowanie i w konsekwencji błędne umorzenie postępowania egzekucyjnego z powołaniem się na wygaśnięcie zobowiązania wskutek przedawnienia, mimo że egzekucja toczy się z nieruchomości, na której ustanowiono hipotekę przymusową na poczet zobowiązań zmarłego dłużnika; wobec tego, na podstawie art. 70 § 8 O.p., egzekucja z przedmiotu hipoteki jest dopuszczalna mimo przedawnienia zobowiązań na podstawie art. 70 § 1 O.p., a śmierć dłużnika z uwagi na to, że nie jest to zobowiązanie osobiste, winna skutkować tylko zawieszeniem postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt 2 u.p.e.a.; - naruszenie art. 70 § 8 O.p. w związku z art. 70 § 1 O.p. w związku z art. 29 ust. 7 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, poprzez ich błędną wykładnię i w rezultacie błędne niezastosowanie art. 70 § 8 O.p., zgodnie z którym nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminy przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o: 1. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sieradzu z 11.09.2024 r. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]; 2. zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi na rzecz skarżącego wierzyciela kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norma przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, zważył co następuje: Skarga jest zasadna, choć z innych niż wskazane w niej względów. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi dotyczące umorzenia postępowania egzekucyjnego w związku z przedawnieniem należności objętej tytułem wykonawczym, wydane na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 w zw. z art. 59 § 3 i 4 u.p.e.a. (Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do 29.07.2020 r. w zw. art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r., poz. 2070). Zgodnie z treścią art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym jak wyżej – postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał. Z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w czasie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, gdyż postanowieniem z 14.07.2023 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sieradzu zawiesił od 7.07.2023 r. postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec J. N. z uwagi na śmierć zobowiązanego. W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, w pierwszej kolejności rozstrzygnięciu podlega kwestia, czy w okresie zawieszenia postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny mógł wydać merytoryczne rozstrzygnięcie w przedmiocie umorzenia postępowania. Badając możliwość podejmowania czynności przez organ egzekucyjny w czasie zawieszenia postępowania egzekucyjnego wskazać trzeba na art. 56 § 1 pkt 2 u.p.e.a., zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części w razie śmierci zobowiązanego, jeżeli obowiązek nie jest ściśle związany z osobą zmarłego. W tym wypadku obowiązek dotyczy należności pieniężnej i nie jest ściśle związany z osobą zmarłego. Z kolei, z art. 58 § 1 u.p.e.a. wynika, że w przypadku zawieszenia postępowania egzekucyjnego pozostają w mocy dokonane czynności egzekucyjne, z tym, że w okresie zawieszenia z przyczyn określonych w art. 56 § 1 pkt 1 i 4 u.p.e.a. mogą być dokonywane, za zgodą organu egzekucyjnego, wypłaty z rachunków bankowych zobowiązanego po przedstawieniu przez niego dokumentów świadczących o konieczności poniesienia danych wydatków. Instytucja zawieszenia postępowania polega na wstrzymaniu czynności egzekucyjnych na skutek przeszkód w prowadzeniu egzekucji. Jej istota polega na przerwaniu na czas określony biegu tego postępowania w związku z wystąpieniem przeszkód do jego dalszego prowadzenia, a samo zawieszenie postępowania następuje na czas niezbędny do usunięcia tych przeszkód. Zatem istota zawieszenia postępowania egzekucyjnego wyraża się w tym, że w czasie zawieszenia organ egzekucyjny w zasadzie nie działa i w tym czasie nie może podejmować żadnych czynności, poza wskazanymi w ustawie. Stosownie do art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu Postępowania Administracyjnego. Przechodząc na grunt k.p.a. należy odwołać się do art. 102, stosownie do którego - w czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej może podejmować czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla mienia społecznego. Zważając na treść tego przepisu stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego nie należy do czynności niezbędnych w rozumieniu art. 102 k.p.a. Zdaniem Sądu, przywołane przepisy nie pozwalają na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia kończącego postępowanie egzekucyjne w czasie zawieszenia tego postępowania. Tożsamy pogląd jest prezentowany jednolicie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, zgodnie z którym w czasie zawieszenia postępowania organ administracji publicznej może podejmować czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla mienia społecznego (art. 102 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.), a do tego rodzaju czynności nie należy rozstrzygnięcie merytoryczne kończące postępowanie poprzez jego umorzenie (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2024 r., sygn. akt III FSK 3405/21, wyrok NSA z 2 marca 2022 r., sygn. akt III FSK 685/21, wyrok WSA w Warszawie z 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1814/15). Zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzi zatem do braku możliwości podejmowania czynności egzekucyjnych. W trakcie zawieszenia postępowania organ egzekucyjny nie może podejmować żadnych czynności poza enumeratywnie wskazanymi w ustawie (por. R. Hauser, A. Skoczylas "Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz", Warszawa 2014 r., str.281). Umorzenie postępowania egzekucyjnego w związku z zaistnieniem przesłanek wskazanych w art. 59 u.p.e.a., zarówno przesłanek merytorycznych lub formalnych, jest możliwe po podjęciu postępowania zawieszonego. Wydanie orzeczenia kończącego postępowanie, jakim jest jego umorzenie jako bezprzedmiotowego, nie należy do czynności niezbędnych w rozumieniu art. 102 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Nie jest zatem możliwe wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania bez podjęcia zawieszonego postępowania (tak: wyrok WSA w Warszawie z 17 marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1842/13, wyrok WSA w Warszawie z 11 stycznia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 279/04, wyrok WSA w Warszawie z 12 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1340/07, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" pod red. A. Wierzbowskiego, Warszawa 2018, Legalis, https://sip.legalis.pl-art.102). Z tych wszystkich względów orzeczenie o skutkach dalej idących, tj. orzeczenie o umorzeniu postępowania nie mogło zostać wydane w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Naruszenie wskazanych powyżej przepisów ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W tej sytuacji, przedwczesne jest odnoszenie się przez Sąd do zasadności umorzenia postępowania i zarzutów skargi w tym zakresie. Ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy uwzględni ocenę prawną przedstawioną w niniejszym wyroku. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania (punkt 2 sentencji), Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się: wpis od skargi w kwocie 100 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 ppkt c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Ake.