I SA/Łd 82/16

Dnia 7 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. F. na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów postanawia: sprostować z urzędu w wyroku z dnia 3 marca 2016 roku oczywisty błąd rachunkowy w ten sposób, że w punkcie drugim orzeczenia w miejsce kwoty "240 (dwieście czterdzieści)" wpisać kwotę "457 (czterysta pięćdziesiąt siedem)". W dniu 18 grudnia 2016 r. M. F. złożył skargę na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów. Na wezwanie Sądu skarżący zapłacił wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł. W postępowaniu sądowoadministracyjnym strona skarżąca działała przez profesjonalnego pełnomocnika – doradcę podatkowego. W punkcie 2 wyroku z dnia 3 marca 2016 r. Sąd zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W myśl art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Rektyfikacja orzeczenia sądowego stanowi instytucję procesową, której celem jest usunięcie pomyłek zaistniałych z winy sądu lub strony, nieprowadzące zarazem do zmiany treści rozstrzygnięcia. Powołany art. 156 § 1 P.p.s.a. dopuszcza możliwość poprawienia jedynie tych ujawnionych w orzeczeniu usterek, które zostały enumeratywnie wskazane w przepisie, a mianowicie: niedokładności, błędów pisarskich lub rachunkowych albo innych oczywistych omyłek. Oczywistość omyłki pisarskiej, rachunkowej lub innej wynika z natury samej omyłki, bądź z porównania orzeczenia z uzasadnieniem, z treścią skargi lub innymi okolicznościami. Omyłka rachunkowa to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, w szczególności z błędnego zsumowania lub odjęcia poszczególnych pozycji (tak SN w postanowieniu z dnia 21 czerwca 1967, II CZ 48/67, OSNC 1968, nr 1, poz. 10). W przedmiotowej sprawie Sąd w sentencji wyroku z dnia 3 marca 2016 r. błędnie obliczył wysokość należnych stronie skarżącej kosztów postępowania podając kwotę 240 zł zamiast 457 zł. Pomyłka ta była rezultatem niedoliczenia do kosztów zastępstwa procesowego kwoty uiszczonego przez skarżącego wpisu sądowego, wynoszącego 200 zł, oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, w sytuacji gdy Sąd nie dokonał miarkowania kosztów postępowania. Oznacza to, iż podanie w sentencji wyroku kwoty 240 zł stanowiło oczywisty błąd rachunkowy. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 156 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. Ake.