I SA/Łd 834/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant: Pomocnik sekretarza Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok oddala skargę. I SA/Łd 834/14 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] roku, określającą A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w P. przy ul. A 4 za 2010 rok w wysokości 180.173,00 zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ II instancji wskazał, iż w dniu 19 grudnia 2005 r. Spółka zakupiła prawo użytkowania wieczystego trzech działek gruntu, oznaczonych numerami ewidencyjnymi : 6/2 o powierzchni 5.666,00 m2, 6/3 o powierzchni 313 m2 i niezabudowaną działkę 6/4 o powierzchni 1.189 m2. Ponadto Spółka nabyła prawo własności budynku tzw. "tkalni wysokiej" ("centralnej") murowanego, dwupiętrowego (trzykondygnacyjnego) o powierzchni użytkowej wynikającej z umowy sprzedaży 8.103 m2 oraz budynku murowanego jednopiętrowego (dwukondygnacyjnego) o powierzchni użytkowej wynikającej z umowy sprzedaży 2.265 m2, zlokalizowanych na działce nr ewidencyjny 6/2 i prawo własności budynku stacji transformatorowej RG-1 położonego na działce nr ewidencyjny 6/3. Następnie organ odwoławczy przedstawił szczegółowo przebieg dotychczasowego postępowania podatkowego. Wskazał, że zostało ono poprzedzone wezwaniem Spółki do złożenia deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2006, w związku z którym Spółka złożyła deklarację, w której nie wykazała podatku powołując się na zwolnienia z opodatkowania wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 6 oraz art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 z późn. zm., powoływanej dalej w skrócie: u.p.o.l.). Organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia Spółce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 rok, a później kolejno za lata 2007, 2008 i 2009. Postępowania te zakończyły się wydaniem ostatecznych decyzji określających wysokość zobowiązania za ww. okresy. Na skutek skarg wniesionych przez Spółkę WSA w Łodzi wyrokami wydanymi w sprawach sygn. akt I SA/Łd 440-443/11 uchylił ww. decyzje SKO, a NSA wyrokami wydanymi w sprawach II FSK 2138-2141/11 oddalił skargi kasacyjne na powyższe wyroki. Dalej wskazano, że pismem z dnia 16 marca 2010 roku, doręczonym 19 marca 2010 roku, organ pierwszej instancji wezwał Spółkę do złożenia deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 rok. W dniu 20 maja 2010 roku Spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za 2010 rok na kwotę 0,00 zł, wraz z załącznikiem ZN-1 B/B, w którym wskazała na zwolnioną z art. 7 ust. 1 pkt 6 oraz art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. powierzchnię gruntów 7169,00 m² oraz powierzchnię użytkową budynku 10368,00 m². Postanowieniem z dnia [...] roku, organ pierwszej instancji wszczął z urzędu w sprawie określenia zobowiązania podatkowego za 2010 rok. Pismem z dnia 25 października 2010 roku, doręczonym 2 listopada 2010 roku, organ pierwszej instancji wezwał Spółkę do złożenia: aktualnych umów najmu z najemcami lokali wraz z podaniem ich powierzchni; aktualnej decyzji lub zaświadczenia Wojewody [...] uprawniającego do korzystania ze zwolnienia z art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l.; aktualnego zaświadczenia konserwatora zabytków uprawniającego do korzystania ze zwolnienia z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. W dniu 15 listopada 2010 roku do organu pierwszej instancji wpłynęło pismo Spółki wraz z wykazem najemców, kopią decyzji Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] o przyznaniu statusu zakładu pracy chronionej oraz odpis księgi wieczystej. Spółka przy tym wskazała, iż pozostałe dokumenty zostaną przekazane po ich otrzymaniu przez Spółkę. Pomimo ponownego wezwania przez organ Spółka nie dopełniła tego obowiązku. Decyzją z dnia [...] roku Prezydent Miasta P. określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok w wysokości 180.137,00 zł. Od powyższej decyzji Spółka złożyła w terminie odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] roku uchyliło decyzję z dnia [...] roku i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia nakazując kierowanie się oceną prawną i wskazaniami co do dalszego toku postępowania zawartymi w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 maja 2011 roku o sygn. akt I SA/Łd 440-443/11 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 lipca 2013 roku o sygn. akt II FSK 2138-2141/11. W związku z ponownie prowadzonym postępowaniem w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w P. przy ulicy A 4 za lata 2006-2013, postanowieniem z dnia [...] r. organ pierwszej instancji powołał na biegłego rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. S. K., w celu wydania pisemnej opinii, czy obiekty budowlane zlokalizowane na przedmiotowej nieruchomości stanowią budynki, a także czy zachodzą względy techniczne uniemożliwiające prowadzenie na przedmiotowej nieruchomości działalności gospodarczej. Następnie organ przeprowadził dowód z oględzin przedmiotowej nieruchomości z udziałem biegłego i strony. Biegły sporządził opinię techniczną, która wpłynęła do organu pierwszej instancji w dniu 21 listopada 2013 r. Postanowieniem z dnia [...] r. organ pierwszej instancji wyznaczył Spółce siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, w tym opinii biegłego, przesyłając Spółce uwierzytelniony odpis opinii. Spółka wypowiedziała się w sprawie materiału dowodowego pismem, które wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu 5 grudnia 2013 r. Pismem z dnia 10 grudnia 2013 roku organ podatkowy wezwał biegłego do stawienia się w dniu 20 grudnia 2013 r. w celu umożliwienia stronie zadawania pytań, wzywając jednocześnie Spółkę. W dniu 20 grudnia 2013 r. biegły został przesłuchany. Strona działająca przez pełnomocnika przedstawiła pytania w formie pisemnej. W dniu 14 stycznia 2014 r. biegły przedłożył odpowiedź na zadane pisemne pytania. Postanowieniem z dnia [...] r. organ pierwszej instancji wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, w tym odpowiedzi na pytania biegłego, załączając kopię odpowiedzi na udzielone pytania. Postanowieniem z dnia [...] r. organ pierwszej instancji odmówił przeprowadzenia dowodu z innego biegłego. W dniu 30 stycznia 2014 r. do organu pierwszej instancji wpłynęły zastrzeżenia do uzupełniającej opinii biegłego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "PINB") w P. pismem z dnia 30 grudnia 2013 r. wskazał, że po dokonanej wizji lokalnej w dniu 14 listopada 2013 r. stwierdzono, że konstrukcja budynku nie zagraża bezpieczeństwu użytkowania i nie grozi zawaleniem. PINB wskazał także, że w dniu kontroli pomieszczenia nieużytkowane nie były wyposażone w żadne instalacje, a ogólnie stan estetyczny pomieszczeń był nieodpowiedni. Decyzją z dnia [...] r. organ pierwszej instancji określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w wysokości 180.173,00 zł, opodatkowując grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 7.169,00 m², budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej: 10.026,11 m², wreszcie budowle o wartości 1.000,00 zł. Wskazaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Spółkę, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ II instancji wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie jest związany na zasadzie art. 153 oraz art. 193 w związku z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 roku poz. 270 z późn. zm.) wydanymi w sprawie prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 maja 2011 roku , bowiem co prawda zostały one wydane w stosunku do tej samej nieruchomości, jednakże dotyczą innych lat podatkowych tzn. 2006-2009. Podkreślono jednak, że przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. kierowało się, nie będąc formalnie związanym, dokonaną przez sądy oceną prawną i wskazaniami co do dalszego toku postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wyjaśniło, że przymiot bycia podatnikiem podatku od nieruchomości, a także powstanie obowiązku podatkowego ustawa o podatkach i opłatach lokalnych uzależnia od nabycia i posiadania przez osobę określonych praw rzeczowych lub obligacyjnych, odnoszących się do gruntów, budynków i budowli. Wskazano, że Spółka jest od 2006 roku użytkownikiem wieczystym zabudowanych gruntów położonych w P., przy ul. A 4, oznaczonych nr ewid. 6/2, 6/3 i 6/4 uregulowanych w księdze wieczystej Kw nr [...] (dawniej Kw nr [...]). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. powołując się na treść przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 podkreśliło, że jest niesporne, iż Spółka jest przedsiębiorcą wpisanym do KRS, stąd też co do zasady nieruchomości będące w jej posiadaniu, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W dalszej kolejności organ odwoławczy ustosunkował się do twierdzeń Spółki, która podnosiła, iż w jej ocenie nieruchomość z uwagi na nośność stropów ma charakter mieszkalny; wskazywała na istnienie "względów technicznych" w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.; a także podnosiła, iż posiadany przez nią obiekt nie stanowi budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., wreszcie wskazywała zwolnienia dla nieruchomości zabytkowych z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l oraz dla zakładu pracy chronionej z art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. Kolegium wskazało, że w przedmiotowej sprawie strona złożyła opinię inż. P. S., natomiast organ pierwszej instancji powołał w pierwszym postępowaniu na biegłego A. M., natomiast w postępowaniu ponownym (wskutek wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 maja 2011 roku oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2013 roku) rzeczoznawcę budowlanego i majątkowego mgr inż. S. K. Zauważono, że inż. P. S. w swojej opinii dokonał opisu stanu istniejącego, stwierdzając w szczególności: widoczne uszkodzenia powierzchni dachu (dziury lub częściowe braki), stan niedostateczny ścian zewnętrznych, tzn. uszkodzenia oraz ubytki (dziury) w ścianach wymagające natychmiastowego zabezpieczenia - naprawy, dostateczny stan techniczny stropów międzykondygnacyjnych, schodów, a także niedostateczny stan stolarki drzwiowej i okiennej, tynków, posadzek, rynien, instalacji, we wnioskach stwierdzając, że z uwagi na stan nieruchomości oraz brak kompletnej konstrukcji dachu, jak i przegród pionowych przedmiotowego obiektu, budynek nie spełnia definicji budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. W czasie przesłuchania inż. P. S. wskazał, że opinia dotyczyła stanu obiektu w dniu wydania opinii, kiedy stan techniczny budynku nie wskazywał na możliwość prowadzenia w nim jakiejkolwiek działalności. Oceniany kompleks kwalifikował się w dniu sporządzania opinii do remontu kapitalnego, a niektóre elementy do remontu generalnego. Budynek nie posiadał kompletnej konstrukcji dachu, ślusarki i stolarki okiennej i drzwiowej (w tamtym okresie nie istniała), były braki w elementach zewnętrznych, które wymagały zamurowania, fundamenty nie podlegały ocenie. Cały kompleks był wyłączony od zasilania mediami zewnętrznymi - nie był budynkiem. Ponieważ dach i przegrody są niekompletne - nie spełniają definicji budynku. W kontekście niekompletności konstrukcji i powierzchni dachu i niekompletności przegród pionowych, ten kompleks nie jest wydzielony z przestrzeni, ponieważ wpływy atmosferyczne miały nieograniczony dostęp do wnętrza obiektów. Wskazano, że dokonane przez inż. P. S. ustalenia co do samego stanu faktycznego nieruchomości powtórzone częściowo w trakcie przesłuchania w dniu 23 lutego 2010 roku, mają walor dowodowy w postępowaniu podatkowym. Natomiast w świetle orzecznictwa i poglądów doktryny, stwierdzenie inż. P. S., że przedmiotowy obiekt nie stanowi budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., nie może wiązać organów podatkowych, bowiem wskazany nawet przez samego rzeczoznawcę stan budynku świadczy o tym, że wbrew konkluzji opinii obiekt ten jest budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., bowiem posiada wszystkie elementy wskazane w tym przepisie, zaś wynikające z tej opinii braki w pokryciu dachu, czy też elewacji ścian, jak również w innych elementach, nie powodują, że obiekt nie jest budynkiem w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Wyjaśniono dalej, że powołany w ramach ponownego postępowania po uchyleniu poprzedniej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe na biegłego rzeczoznawca budowlany i majątkowy mgr inż. S. K. sporządził opinię techniczną. W opinii tej wskazano w szczególności, że fundamenty można uznać za zadowalające; ściany konstrukcyjne murowane nie budzą obaw; nadproża nadotworowe w ścianach nośnych można uznać za zadowalające; stropy uznano za zadowalające pod kątem wykorzystania dla funkcji usługowo -magazynowej czy biurowej, a stropy odcinkowe nad prześwitem bramowym są w zadowalającym stanie technicznym, pociągi stropów międzypiętrowych zabezpieczone antykorozyjnie przez malowanie w zadowalającym stanie technicznym; słupy zabezpieczone antykorozyjnie - stan techniczny zadowalający; stropodach nie budzi obaw pod kątem występujących obciążeń własnych oraz środowiskowych; pokrycie dachu w części wysokiej w stosunkowo dobrym stanie technicznym, w części niskiej stan zadowalający (miejscowe pofałdowania papy); posadzki w części niskiej nowoczesne wykonane pod kątem potrzeb najemców; tynki wewnętrzne w wielu miejscach poskuwane i wymagają uzupełnienia; instalacje w środkowej części stosunkowo nowe z PCW w otulinach miejscowo pozrywane z uchwytów, instalacje elektryczne w części wysokiej wymagają remontu oraz badań pomiarowych; okna aluminiowe i drzwi stan dobry. Ponadto na podstawie ustawy prawo budowlane obiekty budowlane będące przedmiotem opinii są budynkami, a w opiniowanych nieruchomościach budynkowych nie stwierdzono występowania względów technicznych uniemożliwiających wykorzystywanie budynków do prowadzenia działalności gospodarczej. Na podstawie wykonanych sprawdzeń podczas przeglądów technicznych, nie zauważono, aby w ostatnich latach w opiniowanych obiektach była z przyczyn dotyczących stanu technicznego, konieczność wykonywania prac ze znaczną ingerencją w główne istotne elementy konstrukcyjno - budowlane, będące w zadawalającym stanie technicznym. W protokole okresowej kontroli stanu technicznego obiektu z dnia 15 stycznia 2009 roku sporządzonego przez inż. P. S. wskazano m.in.: 1) ściany zewnętrzne - stan techniczny dostateczny; 2) stropy wraz z wylewkami - stan techniczny dobry; 3) tynki wewnętrzne w pomieszczeniach użytkowanych - stan techniczny dobry, a w pomieszczeniach nieużytkowanych - stan techniczny dostateczny, przy pracach modernizacyjnych konieczne będzie dokonanie uzupełnień i wzmocnień tynków istniejących; 4) elewacje - od strony frontowej stan techniczny dostateczny, od strony podwórka - dostateczny miejscami zły, wschodnie fragmenty - stan techniczny dostateczny, elewacja szczytowa - stan techniczny zły; brama przejazdowa - stan techniczny poniżej dostatecznego; 5) ślusarka zewnętrzna - stan techniczny dobry, 6) stolarka drewniana - stan techniczny ogólnie dobry; 7) schody wejściowe - ogólny stan techniczny dostateczny; schody do pomieszczeń nieużytkowanych, stan techniczny zły, brak okładzin stopni; 8) klatki schodowe - stan techniczny dostateczny, miejscami okładziny pęknięte, przy planowanym użytkowaniu w całości należy przeprowadzić remont; 9) stolarka i ślusarka drzwiowa wewnętrzna - w pomieszczeniach użytkowanych - stan techniczny dobry w pozostałych średnio; 10) dach - stan dostateczny, zalecenie remontu więźby dachowej celem wzmocnienia i wymiany elementów konstrukcyjnych wskazujących duże skorodowanie biologiczne; 11) stropodach - stan techniczny średni; 12) obróbki blacharskie i dekarskie - pokrycie dekarskie stan techniczny poniżej dostatecznego, zaleca się przeprowadzenie gruntownych napraw i uzupełnienie obróbek blacharskich gzymsów, rynien i rur spustowych przy planowanych robotach remontowo - modernizacyjnych; 13-14) instalacje wewnętrzne i fundamenty nie były przedmiotem przeglądu. We wnioskach i zaleceniach inż. P. S. wskazał, że do użytkowania dopuszcza się jedynie pomieszczenia usługowo - biurowe znajdujące się na parterze budynku i dwa pomieszczenia na poziomie pierwszego piętra. Pozostałe pomieszczenia w budynku nie są użytkowane ze względu na prowadzone roboty porządkowe i przygotowawcze do adaptacji oraz przekazania ich do dalszej eksploatacji. Inż. P. S. zalecił przy tym prowadzenie prac przygotowawczych i przystąpienie do robót remontowo - budowlanych w pkt 3, 4, 6, 7, 8, 10 i 12. Bardzo podobny stan budynku inż. P. S. stwierdził w protokole okresowej kontroli stanu technicznego obiektu z dnia 4 stycznia 2014 roku, stwierdzając jednocześnie, iż stan techniczny budynku w stosunku do poprzedniego z roku 2013 nie uległ zmianie. Organ podkreślił także, że z art. 62 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2013.1409 ze zm.) wynika, iż obiekty budowlane powinny być w czasie ich użytkowania poddawane przez właściciela lub zarządcę kontroli okresowej. Kontroli takiej dokonywał inż. P. S., który w ww. protokole z 15.01.2009 r. nie stwierdził, że nie spełnia on definicji budynku, bądź, że jego stan techniczny wyłącza możliwość jego wykorzystania. Kolegium podniosło, iż wcześniejsze występowanie dziur w pokryciach dachowych, stropach, czy też ścianach zewnętrznych, nie oznacza jeszcze, iż przedmiotowy obiekt przestał być budynkiem w rozumieniu w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w żadnym przepisie nie uzależnia obowiązku podatkowego czy też wysokości zobowiązania w tym podatku od stanu technicznego obiektu. Wskazując na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci: opinii inż. P. S., opinii biegłego mgr inż. S. K., protokołów z oględzin nieruchomości, protokołów przeglądów okresowych, książki obiektu budowlanego, organ odwoławczy stwierdził, że niezasadne jest stanowisko Spółki, według którego obiekt budowlany nie posiadał dachu i przegród pionowych budynku. Odrębną kwestią jest stan techniczny dachu i przegród pionowych, czy też ogólnie całego budynku, ale formułowanie wypowiedzi w tym zakresie pozostaje bez wpływu na kwalifikację obiektu budowlanego według kryteriów wynikających z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Definicja budynku odwołuje się do istnienia poszczególnych elementów budynku, a nie do ich stanu technicznego. Ponadto organ podatkowy wskazał, że trudno jest uznać ażeby obiekt, w którym Spółka wynajmowała powierzchnie użytkowe, nie stanowił budynku w rozumieniu ww. przepisu. Odnosząc do kwestii "względów technicznych" organ odwoławczy wskazał, że zakup wymagających remontu obiektów budowlanych i ewentualne prowadzenie prac budowlanych, polegających na remoncie, czy nawet rozbudowie i przebudowie budynku, nie mieści się w ramach "względów technicznych" powodujących niemożność prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Prowadzenie przez przedsiębiorcę prac remontowych i adaptacyjnych, nawet zmieniających w przyszłości sposób wykorzystywania obiektu, świadczy o związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ odwoławczy podkreślił, że z wypisu z KRS wynika, że podstawą działalności Spółki jest kupno, zagospodarowanie, sprzedaż i wynajem nieruchomości oraz zarząd tymi nieruchomościami. Z akt przedmiotowej sprawy oraz innych spraw Spółki znanych z urzędu Kolegium wynika, iż Spółka kupuje m.in. nieruchomości poprzemysłowe, a po dokonaniu ich przebudowy, modernizacji i remontów przeznacza je na inne cele, w tym w szczególności wynajmując lokale innym przedsiębiorcom. Powoduje to, że prace budowlane w obiektach wymagających remontu mieszczą się w przedmiocie działalności Spółki, a zatem trudno jest mówić, iż nieruchomości nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia przez Spółkę działalności gospodarczej, bowiem były w sposób faktyczny wykorzystywane przez Spółkę poprzez ich zakup, zarządzanie, remont oraz wynajem. Kolegium podniosło, że w przypadku remontów, czy modernizacji budynków, mamy do czynienia z całkowicie odmienną sytuacją, niż w przypadku nowych budynków. W przypadku takich obiektów nowych początek obowiązku powstaje, zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.o.l., z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Oznacza to, że do końca roku kalendarzowego w którym nastąpiło zakończenie budowy, ewentualnie rozpoczęcie użytkowania, nie istnieje w ogóle obowiązek podatkowy. Inaczej jest w przypadku budynków istniejących, które są remontowane, czy modernizowane, bowiem w takim wypadku obowiązek istnieje przez cały czas trwania prac remontowych lub modernizacyjnych, a takie prace nie wpływają na obowiązek podatkowy w tym zakresie. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika w szczególności konieczność remontu polegającego na: uzupełnieniu i wzmocnieniu tynków wewnętrznych, uzupełnieniu elementów na elewacji na poziomie dachu wzdłuż ul. A, uzupełnieniu elewacji od strony podwórka; elementów elewacji szczytowej od strony wschodniej, robotach tynkarskich i malarskich ścian i sufitów bramy oraz renowacji elementów metalowych bramy, uzupełnieniu okładzin schodów wejściowych do pomieszczeń nieużytkowanych, remoncie klatek schodowych, remoncie więźby dachowej w celu jej wzmocnienia i wymiany elementów konstrukcyjnych, naprawie i uzupełnieniu obróbek blacharskich gzymsów, rynien i rur spustowych. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika, iż elementy konstrukcyjne budynku są w złym stanie technicznym. Przeciwko temu świadczą chociażby przeglądy okresowe budynku dokonywane przez inż. P. S. na zlecenie Spółki, opinia inż. P. S., kontrola dokonana przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak również opinia powołanego w postępowaniu biegłego. Wskazane w zebranym materiale dowodowym uszkodzenia budynków są w pełni usuwalne w drodze prac remontowo-adaptacyjnych, stąd też nie stanowią "względów technicznych" w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W ocenie Kolegium Spółka nie wykazała niemożności wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzonej działalności gospodarczej ze względów technicznych. Wręcz przeciwnie, z dokumentów wynika, że sporny budynek wymaga jedynie odpowiednich remontów i zabezpieczenia. Adaptacja budynku do profilu wykonywanej działalności gospodarczej (konieczność przeprowadzenia remontu budynku) nie jest przyczyną technologiczną uniemożliwiającą wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Odnosząc się do przedstawionego w odwołaniu zarzutu, iż nie pobrano próbek materiałów i nie poddano ich badaniu na ściskanie oraz nie dokonano obliczeń mających wykazać stan zużycia technicznego poszczególnych elementów tych obiektów budowlanych, Kolegium stwierdziło, że z żadnego z dowodów zebranych w sprawie nie wynika, aby stan fundamentów, stropów, czy też ścian groził zawaleniem. Co więcej z przeglądów okresowych stan tych elementów konstrukcyjnych był oceniany jako dostateczny i dobry, natomiast fundamenty nie były poddawane ocenie. Wskazywana przez stronę Polska Norma PN-82/B-02003 "Obciążenia budowli. Obciążenia zmienne technologiczne" nie stanowi przepisu prawa, stąd też nie wiąże organów podatkowych przy wymiarze zobowiązania podatkowego. Spółka nie przedstawiła dowodów mających wskazywać na niewystarczającą nośność stropów, ścian, czy też fundamentów. Kolegium odniosło się również do podnoszonych przez Spółkę argumentów, iż część budynku ma charakter mieszkalny. Organ podatkowy ocenił, że sam zamiar podatnika, dotyczący przekwalifikowania budynku na budynek mieszkalny nie jest wystarczający do stwierdzenia, iż mamy do czynienia z budynkiem mieszkalnym, nie będącym budynkiem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej, na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż w przedmiotowym roku nie wykonano faktycznej zmiany przeznaczenia części budynku na budynek mieszkalny tzw. lofty, nie uzyskano pozwoleń architektoniczno-budowlanych na taką przebudowę oraz nie został on zamieszkany, natomiast sama wytrzymałość stropów, nie pozwalająca zdaniem podatnika na wykorzystanie budynku na cele przemysłowe, czy biurowe, a jedynie na mieszkaniowe, nie oznacza, że część budynku jest opodatkowana jako budynek mieszkalny. Odnosząc się do wskazywanego przez Spółkę zwolnienia z opodatkowania przewidzianego dla zakładów pracy chronionej (art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l.) organ odwoławczy stwierdził, że zwolnienie dotyczy jedynie nieruchomości faktycznie zajętych na prowadzenie tego zakładu i spełniających warunki do prowadzenia tego zakładu. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., przyznał Spółce status zakładu pracy chronionej od dnia 1 stycznia 2005 r. Spółka zgłosiła Wojewodzie jedynie cztery pomieszczenia pracy znajdujące się w Ł., przy B 2 jako spełniające wymagania stawiane zakładom pracy chronionej, w związku z tym jedynie te pomieszczenia stanowią przedmiot opodatkowania zwolniony na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l., nie zaś nieruchomość zlokalizowana w P.. Odnośnie zwolnienia związanego z wpisem do rejestru zabytków podkreślono, że wpis do rejestru zabytków budynków stanowiących odrębny przedmiot opodatkowania nie może zostać uznany za wystarczający do objęcia zwolnieniem również gruntów. Wyjaśniono dalej, że indywidualnie do rejestru zabytków został wpisany jedynie trzykondygnacyjny budynek tzw. tkalni "wysokiej" ("centralnej"), zaś pozostałe budynki oraz grunt nie podlegają takiemu indywidualnemu wpisowi, a jedynie ochronie konserwatorskiej. Z dowodów wynika także jednoznacznie, iż wpisany do rejestru zabytków trzykondygnacyjny budynek tzw. tkalni "wysokiej" ("centralnej") nie był w przedmiotowym 2010 roku utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ze względu na podejmowanie w tym budynku samowolnych działań nie uzgodnionych z [...] Wojewódzkim Konserwatorem zabytków. Stąd też w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości w przedmiotowym 2010 rok, wbrew twierdzeniu Spółki, nie ma zastosowania zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: • przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1. art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie podatnika do organów państwowych, a w szczególności: – poprzez uznanie za podstawę zaskarżonej decyzji, iż za wyjątkiem opinii sporządzonych przez uprawnionego inż. budownictwa lądowego P. S., strona skarżąca nie wykazywała występowania tzw. względów technicznych uniemożliwiających częściowe wykorzystanie obiektów budowlanych położonych w P. przy ul. A 4 do prowadzenia działalności gospodarczej w sytuacji, gdy jest to sprzeczne z wnioskami dowodowymi strony skarżącej znajdującymi się w aktach sprawy, w tym w szczególności wnioskami o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego rzeczoznawcy budowlanego, jedynie nie uwzględnionymi przez organy podatkowe; – ignorowanie przez organ podatkowy składanych przez stronę skarżącą zastrzeżeń do opinii biegłego mgr inż. S. K., w tym w szczególności brak oceny opinii biegłego z punktu widzenia tych zastrzeżeń z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów; 2. art. 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej, a w szczególności: a) brak ustalenia jakie uszkodzenia przedmiotu opodatkowania położonego w P. przy ul. A 4 występowały w okresie opodatkowania, a w szczególności czy uszkodzenia te miały charakter, o którym mowa w przepisie art. 1a ust. 1 pkt 3) u.p.o.l., w tym w szczególności jakie zmiany dokonano w konstrukcji przedmiotowego budynku i z jakich przyczyn oraz jak wpływało istnienie tych wad na możliwość wykorzystania budynku do prowadzenia działalności gospodarczej; 3. art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i całkowicie dowolne przyjęcie, iż: strona skarżąca nie wykazywała zgłaszanymi wnioskami dowodowymi występowania tzw. względów technicznych uniemożliwiających częściowe wykorzystanie obiektów budowlanych położonych w P. przy ul. A 4 do prowadzenia działalności gospodarczej w sytuacji, gdy jest to sprzeczne nie tylko z wnioskami dowodowymi strony skarżącej znajdującymi się w aktach sprawy, w tym w szczególności wnioskami o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego rzeczoznawcy budowlanego, jedynie nie uwzględnionymi przez organy podatkowe, ale także ustaleniami samego organu podatkowego II instancji, który z jednej strony stwierdzając, iż nie jest obowiązkiem organu podatkowego wykazywanie za stronę skarżącą występowania tzw. względów technicznych, z drugiej strony uznaje za zasadne oddalenie wniosku dowodowego strony skarżącej o dopuszczenie dowodu z kolejnego biegłego celem właśnie wykazania tych względów technicznych, w sposób całkowicie lakoniczny uznając przy tym, iż opinia biegłego S. K. jest jasna, logiczna i wewnętrznie spójna, a przede wszystkim nie oceniając, iż jest ona wyczerpująca; b) opinie biegłego mgr inż. S. K., tj. pisemna zasadnicza oraz uzupełniająca, mają moc dowodową w zakresie tez, na jakie miał się wypowiedzieć ten biegły, a w szczególności zawiera oceny co do stanu technicznego przedmiotu odnoszące się do okresu opodatkowania, wywodzone z określonych i pozwalających na weryfikację ustaleń faktycznych, a przez to, że mogą one stanowić podstawę ustalenia tego czy przedmioty opodatkowania w roku 2010 mogły być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych w sytuacji, gdy opinia biegłego w tym przedmiocie jest całkowicie arbitralna i w istocie przedstawia jedynie zupełnie nieweryfikowalne wnioski biegłego, czego powodem jest to, iż organy podatkowe obu instancji nie dokonały ich jakiejkolwiek oceny z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów, w tym w szczególności nie dokonały oceny tego czy z punktu widzenia składanych przez stronę skarżącą zastrzeżeń do tych opinii, opinie te są spójne, logiczne, zgodne z doświadczeniem życiowym i wyczerpujące, a w szczególności czy wyrażane w nich oceny biegłego są właśnie w ogóle weryfikowalne; c) uszkodzenia przedmiotu opodatkowania istniejące w okresie opodatkowania miały charakter tymczasowy i usuwalny i nie były podyktowane względami technicznymi, w tym w szczególności ich technicznym zużyciem w sytuacji, gdy dopuszczony w sprawie biegły, za wyjątkiem dokonanych oględzin obiektów położonych w P. przy ul. A 4 oraz przeglądów pochodzących z roku 2013 w istocie nie zweryfikował m.in. za pomocą badania wytrzymałości próbek na ściskanie tego czy zużycie techniczne przedmiotu opodatkowania w związku z jego uszkodzeniami miało charakter trwały, a w szczególności czy jest możliwe wykorzystanie niewykorzystywanych obecnie wyższych kondygnacji tych obiektów do prowadzenia działalności gospodarczej uwzględniając przewidziane w Polskiej Normie tzw. "Obciążenia zmienne technologiczne" immanentnie związane z wykorzystywaniem danego obiektu do działalności gospodarczej; d) stwierdzenia inż. P. S., dotyczące stanu technicznego budynków są rozbieżne w sporządzonych przez niego dokumentach i uzależnione od celu i podmiotu jakiemu są udostępnione w sytuacji, gdy nie tylko pomiędzy przeglądem technicznym inż. P. S. z dnia 15 stycznia 2009 roku, a opinią z dnia 12 stycznia 2006 roku istnieje rozbieżność czasowa wynosząca 3 lata, ale także przez to oba te dokumenty stwierdzają inny sposób i zakres ich użytkowania oraz stan techniczny przedmiotów opodatkowania, w tym w szczególności z uwzględnieniem wykonanych w międzyczasie prac zabezpieczających oraz remontowych, które jednak nie doprowadziły do usunięcia względów technicznych występujących w tych obiektach budowlanych; e) całkowicie dowolne uznanie przez organ podatkowy jako niewiarygodnego podanego przez pełnomocnika strony skarżącej przykładu katastrofy budowlanej mającej miejsce w 2005 roku w budynku na B 2 w Ł., gdzie pozornie bardzo solidny budynek, mający grube mury może się zawalić, i uzasadniającego zastrzeżenia strony skarżącej co do jakości opinii biegłego mgr inż. S. K., a w szczególności co do braku przeprowadzenia przez tego biegłego badań wytrzymałościowych konstrukcji budynku z uwzględnieniem obciążeń zmiennych technologicznych bezwzględnie koniecznych dla oceny występujących względów technicznych w sytuacji, gdy wyrażone za podstawę tej oceny twierdzenie organu podatkowego I instancji, iż przyczyną tamtej katastrofy była ingerencja firmy budowlanej w elementy konstrukcyjne budynku nie znajduje oparcia w jakimkolwiek materiale dowody, a w szczególności twierdzenie to absolutnie nie zostało potwierdzone w dotąd toczącym się postępowaniu karnym w sprawie tej katastrofy budowlanej; f) poprzez całkowicie dowolne uznanie, w szczególności bez żadnego uzasadnienia faktycznego w tym zakresie pozwalającego jego jakąkolwiek na weryfikację, iż w okresie opodatkowania obiekty budowlane zlokalizowane na działkach nr 6/2 i 6/3 w obrębie P-13 w P. przy ul. A 4 stanowiły budynki w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, tj. w szczególności brak przedstawienia stanu tych obiektów w okresie opodatkowania oraz tego z czego ewentualnie ustalony przez organ podatkowy stan tych obiektów w okresie opodatkowania wynikał; g) całkowicie dowolne uznanie, iż przyczyną faktycznego braku użytkowania wyższych kondygnacji przedmiotów opodatkowania położonych na nieruchomości w P. przy ul. A 4 mógł być brak potencjalnych najemców na te powierzchnie, a nie faktyczne wyłączenie jej z użytkowania wobec występowania tzw. względów technicznych w zakresie tej powierzchni w sytuacji, gdy ocena organu podatkowego II instancji w tym zakresie dokonywana jest w całkowitym oderwaniu wszechstronnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w szczególności tego, iż w zakresie tej powierzchni zostały nawet odcięte wszystkie media; h) całkowicie dowolne uznanie - w oderwaniu od stanu faktycznego w niniejszej sprawie, iż inżynier budownictwa lądowego P. S. wskazując w protokole z okresowej kontroli stanu technicznego obiektu, iż "pozostałe pomieszczenia w budynku nie są obecnie użytkowane ze względu na prowadzone roboty porządkowe i przygotowawcze do adaptacji, przekazania ich do dalszej eksploatacji" mógł odnosić się do powierzchni wyłączonych w tym obiekcie z użytkowania w sytuacji, gdy nie tylko nie potwierdzają tego jakiekolwiek zdjęcia również załączone do opinii biegłego S. K., z których przede wszystkim nie wynika, by w zakresie pustych powierzchni wyłączonych z użytkowania były obecnie czy wcześniej prowadzone jakiekolwiek roboty porządkowe i przygotowawcze do adaptacji, przekazania ich do dalszej eksploatacji, co zresztą potwierdza fakt braku mediów w tych pomieszczeniach, ale nawet nie fakt rzekomego prowadzenia na tych powierzchniach jakiekolwiek robót porządkowych i przygotowawczych do adaptacji, przekazania ich do dalszej eksploatacji nie znajduje odzwierciedlenia w treści protokołów z oględzin przedmiotów opodatkowania dokonywanych przez organy podatkowe, i) poprzez całkowicie dowolne uznanie, iż stwierdzenie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w wyniku wizji lokalnej z dnia 14 listopada 2013 roku, że konstrukcja budynku nie zagraża bezpieczeństwu użytkowemu i nie grozi zawaleniem wskazuje na brak występowania tzw. względów technicznych co do powierzchni, która w trakcie tej wizji była wyłączona z użytkowania w sytuacji, gdy wręcz w sposób oczywisty stwierdzenia wizji lokalnej odnoszą się do aktualnego sposobu użytkowania obiektu, tj. właśnie w przypadku wyłączenia części powierzchni przedmiotów opodatkowania z użytkowania ze względów technicznych i nie obciążaniu przedmiotu opodatkowania dodatkowymi obciążeniami związanymi z ewentualnym włączeniem takiej powierzchni do użytkowania; 4. art. 210 § 1 pkt 6) w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez: - brak zawarcia uzasadnienia faktycznego zaskarżonej decyzji w zakresie oceny mocy dowodowej opinii biegłego mgr inż. S. K., a w szczególności brak oceny spójności, zgodności z zasadami doświadczenia życiowego oraz logiki i kompletności treści tej opinii z punktu widzenia składanych przez stronę skarżącą zastrzeżeń do treści tej opinii oraz przyznanie jej waloru dowodowego w istocie jedynie z powodu tego, iż opinia ta jest korzystna dla organu podatkowego z punktu widzenia profiskalnego oraz z powodu doświadczenia zawodowego tego rzeczoznawcy; - brak wyjaśnienia podstawy prawnej, w oparciu o którą organ podatkowy II instancji wywodzi wiadomości specjalne z treści stwierdzeń Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., nie będącego biegłym w sprawie; 5. art. 180 § 1 w zw. z art. 181 w zw. z art. 188 w zw. z art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez: - brak dopuszczenia wniosku strony skarżącej o dopuszczenie w sprawie dowodu z opinii innego rzeczoznawcy budowlanego, w szczególności gdy wydana w sprawie opinia mgr inż. S. K. w szczególności nie jest spójna, logiczna, a przede wszystkim weryfikowalna i kompletna, a dopuszczenie tego wniosku dowodowego miało istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem zmierzało do wykazania przez stronę skarżącą występowania wskazywanych tzw. względów technicznych dotyczących przedmiotów opodatkowania; 6. art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez oparcie treści zaskarżonej decyzji na stwierdzeniach Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. dotyczących oceny stanu konstrukcji przedmiotów opodatkowania położonych w P. przy ul. A 4, a w szczególności na ocenach, iż "konstrukcja budynku nie zagraża bezpieczeństwu użytkowania i nie grozi zawaleniem" w sytuacji, gdy jak to z kolei słusznie zauważa organ podatkowy pod kątem prywatnej opinii inżyniera budownictwa lądowego P. S., powyższe oceny wymagają wiadomości specjalnych, którymi w postępowaniu podatkowym dysponuje wyłącznie biegły sądowy; • Przepisów prawa materialnego, a w szczególności: 1. 1a ust. 1 pkt 1) z dnia 12.01.1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz.U. 02.9.84 z późn. zm) - zwanej dalej "u.p.o.l." poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie wprost z wniosków końcowych opinii biegłego mgr inż. S. K., iż obiekty położone w P. przy ul. A 4 stanowią budynki w rozumieniu treści tego przepisu i ustawy prawo budowlane, i z całkowitym pominięciem dokonanej przez sam organ podatkowy subsumpcji treści tego przepisu pod stan faktyczny sprawy; 2. 1a ust. 1 pkt 3) z dnia 12.01.1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz.U. 02.9.84 z późn. zm) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż obiekty budowlane położone przy ul. A 4 w P. są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a przez to, że obiekty te winny być opodatkowane według stawki podatku od nieruchomości przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w sytuacji, gdy obiekty te, za wyjątkiem powierzchni parterów, z uwagi na ich stan techniczny w okresie opodatkowania, nie były w okresie opodatkowania i nie mogły być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarcze ze względów technicznych; 3. 62 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity DZ.U. 2006.156.1118 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie i zupełne pominięcie, iż zgodnie z przesłankami przewidzianymi w treści tego przepisu, okresowej kontroli podlegają obiekty budowlane, w tym powierzchnie użytkowane, a nie wyłączone z użytku przez właściciela, a przez to, że przeglądy techniczne przedmiotów opodatkowania nie obejmowało części obiektów nie użytkowanych. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu podatkowego I instancji, zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu autor skargi przedstawił argumenty na poparcie przytoczonych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Sąd administracyjny wyposażony został w funkcje kontrolne, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd ogranicza się do zbadania zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami prawa (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej "p.p.s.a."). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uznaje ustalony w sprawie przez organy stan faktyczny za prawidłowy , pozwalający na podjęcie rozstrzygnięcia. Istotą sporu jest przesądzenie czy określona skarżącej spółce przez organy podatkowe wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za analizowany okres podatkowy w odniesieniu do spornej nieruchomości jest prawidłowa, przy uwzględnieniu formułowanych w postępowaniu podatkowym twierdzeń spółki, że: - nieruchomość ze względu na nośność stropów ma charakter mieszkalny, - brak podstaw do uznania, że nieruchomość jest związana z działalnością gospodarczą, gdyż ze względów technicznych nieruchomość nie może być wykorzystywana w całości do takiej działalności (art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z 12.01.1991 r., dalej u.p.o.l.), - posiadany obiekt nie stanowi budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., - obiekt podlega zwolnieniu od podatku od nieruchomości jako zabytek (art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., - skarżąca spółka jest zwolniona z opodatkowania podatkiem od nieruchomości zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. jako zakład pracy chronionej. Przede wszystkim przypomnieć należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają "nieruchomości lub obiekty budowlane", które enumeratywnie zostały wskazane w jego treści (grunt, budynek lub jego część, budowla lub jej część). Podatnikami tego podatku są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące, jak w analizowanej użytkownikami wieczystymi zabudowanych nieruchomości lub obiektów budowlanych, nie oddanych w posiadanie samoistne innym podmiotom (art. 3 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 u.p.o.l.). W art. 1a ust. 1 pkt 3 tej ustawy ustawodawca wyjaśnił, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) nie ma zastosowania w tej sprawie), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W postępowaniu podatkowym ustalono, że podstawą działalności Spółki jest kupno, zagospodarowanie, sprzedaż i wynajem nieruchomości oraz zarząd tymi nieruchomościami. W ramach swojej działalności Spółka kupuje m.in. nieruchomości poprzemysłowe, a po dokonaniu ich przebudowy, modernizacji i remontów przeznacza je na inne cele, w tym w szczególności wynajmując lokale innym przedsiębiorcom. Fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku, budowli lub gruntu skutkuje tym, że uznaje się je za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podlegają one opodatkowaniu według wyższych stawek określanych uchwałą Rady Gminy zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.o.l, chyba że wystąpią określone prawem przypadki wyłączające opodatkowanie wskazanych nieruchomości i obiektów budowlanych podatkiem od nieruchomości według tych wyższych stawek. Analiza stanu faktycznego, ustalonego w postępowaniu podatkowym na podstawie zebranego w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i jego ocena w świetle obowiązującego stanu prawnego, uzasadnia stwierdzenie, że brak jest podstaw do przyjęcia, zgodnie z twierdzeniami strony, iż nieruchomość położona w P. przy ul. A 4, podlega w całości zwolnieniu od podatku jako zabytek. Zwolnienie od podatku nieruchomości wpisanych do rejestru zabytków znajduje obligatoryjne zastosowanie, gdy zachodzą przesłanki wymienione w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Organ podatkowy badający istnienie tych przesłanek ustala, czy nieruchomość jest wpisana do rejestru zabytków na mocy indywidualnej decyzji o wpisie oraz bada czy nieruchomość ta (z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej) jest utrzymywana i konserwowana zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. W postępowaniu podatkowym ustalono, że z przywołanych w zaskarżonej decyzji dokumentów oraz prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2012 roku, o sygn. akt I SA/Wa 977/12, wynika jednoznacznie, że indywidualnie do rejestru zabytków został wpisany jedynie trzykondygnacyjny budynek tzw. tkalni "wysokiej" ("centralnej"), zaś pozostałe budynki oraz grunt nie podlegają takiemu indywidualnemu wpisowi, a jedynie ochronie konserwatorskiej. Z dowodów tych wynika także jednoznacznie, iż wpisany do rejestru zabytków trzykondygnacyjny budynek tzw. tkalni "wysokiej" ("centralnej") nie był w przedmiotowym 2010 roku utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, ze względu na podejmowanie w tym budynku samowolnych działań nie uzgodnionych z [...] Wojewódzkim Konserwatorem zabytków. Stąd też w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości w przedmiotowym 2010 roku, wbrew twierdzeniu Spółki, nie ma zastosowania zwolnienie z art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. Brak także podstaw do przyjęcia zwolnienia wskazanej nieruchomości z opodatkowania przewidzianego dla zakładów pracy chronionej. Organ odwoławczy słusznie stwierdził, że zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l, zwolnienie dotyczy jedynie nieruchomości faktycznie zajętych na prowadzenie tego zakładu i spełniających warunki do prowadzenia tego zakładu. Warunki te, zgodnie z dokonanym przez spółkę zgłoszeniem do Wojewody [...], spełniają tylko cztery pomieszczenia pracy znajdujące się w Ł., przy B 2. Zatem jedynie te pomieszczenia zostały zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l, jak wyjaśniły organy podatkowe. Zwolnieniu od podatku nie podlega więc przedmiotowa nieruchomość zlokalizowana w P. przy ul. A 4. Odnosząc się do podnoszonych przez Spółkę argumentów, iż część budynku ma charakter mieszkalny, Sąd stwierdza, że istotnie z akt sprawy nie wynika, by w analizowanym roku zmieniono przeznaczenie części budynku na budynek mieszkalny. Skarżąca spółka nie uzyskała pozwoleń architektoniczno-budowlanych na taką przebudowę. Budynek nie został zamieszkany. Ocena Spółki, że wytrzymałość stropów nie pozwala na wykorzystanie budynku na cele przemysłowe czy biurowe, a jedynie na cele mieszkaniowe, nie jest wystarczająca w świetle art.1a ust.1 pkt.3 u.p.o.l. do uznania budynku za mieszkalny i zwolnienia w części nieruchomości położonej w P. przy ul. A 4 od podatku od nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą. Odniesienie się do pozostałych zarzutów skarżącej spółki sprowadza się do oceny czy obiekty budowlane zlokalizowane na przedmiotowej nieruchomości stanowią budynki, a także czy zachodzą względy techniczne uniemożliwiające prowadzenie na przedmiotowej nieruchomości działalności gospodarczej. Stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowalnych, oraz posiada fundamenty i dach. Stwierdzić należy, że ustawowa definicja budynku nie uwzględnia jego stanu technicznego. Przyjąć należy, że budynek posiada dach do momentu jego całkowitego usunięcia. Dopiero obiekt całkowicie i trwale pozbawiony dachu, nieosłonięty, nieograniczony od góry, przestaje być budynkiem, a nawet obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Uszkodzenia częściowe dachu nie oznaczają braku dachu i nie uzasadniają stwierdzenia, że dany obiekt nie jest budynkiem (np. wyrok NSA z 3.04.2014 r. II FSK 812/12, LEX nr 1485453). Zgromadzone w postępowaniu podatkowym dowody, w szczególności opinie biegłych i to zarówno P. S. jak i S.K. nie dają podstaw do stwierdzenia, że oceniana nieruchomość nie posiada dachu i przegród pionowych w zakresie, jaki wyłącza uznanie jej za budynek w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Natomiast względy techniczne w rozumieniu u.p.o.l. to takie, których związek z nieruchomością polega na tym, że ze swej natury nieruchomość ta nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Pojęcie względów technicznych nie obejmuje swoim zakresem technologicznych, ekonomicznych, jak również finansowych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej, ma ono bowiem normatywny kontekst determinowany kryteriami formalnymi właściwymi dla przepisów prawa budowlanego. Przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. może więc znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot. Tym samym wyłączenie, o jakim mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., nie obejmuje sytuacji, gdy brak możliwości wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej wynika z przyczyn leżących po stronie posiadającego daną nieruchomość przedsiębiorcy. Spółka w ramach swojej działalności kupuje, zagospodarowuje, sprzedaje i wynajmuje nieruchomości. Przedmiotowa nieruchomość wymaga, dla jej wykorzystania w działalności gospodarczej Spółki (np. wynajem nieruchomości innym podmiotom), przeprowadzenia prac remontowych, odtworzeniowych, modernizacyjnych czy adaptacyjnych, które się także mieszczą w zakresie działalności spółki. Uszkodzenia nieruchomości są usuwalne. Czasowe niewykorzystywanie nieruchomości dla celów np. wynajmu z powodu niewykonania w części obiektu wskazanych prac remontowych, modernizacyjnych czy adaptacyjnych pozostaje w związku z powyższymi uwagami bez znaczenia dla kwestii opodatkowania podatkiem od nieruchomości (np. wyrok NSA z 3.04.2014 r. II FSK 821/12, LEX nr 1475122; wyrok NSA z 7.02.2014 r. II FSK 458/12 LEX nr 1497828). W świetle powyższych uwag nie ma podstaw do stwierdzenia, że w roku 2010 budynek nie był związany z prowadzoną działalnością gospodarczą przez skarżącą spółkę, gdyż był w posiadaniu podmiotu gospodarczego, jego zły stan techniczny nie był nieusuwalny, a mógł być wyeliminowany w drodze prac remontowych, odtworzeniowych, modernizacyjnych. Jak już wyżej wskazano, wyłączenie, o jakim mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., nie obejmuje sytuacji, gdy brak możliwości wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej wynika z przyczyn leżących po stronie posiadającego daną nieruchomość przedsiębiorcy. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów Spółki dotyczących przeprowadzenia postępowania dowodowego z naruszeniem art. 121, art.122 i art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. 2012.749 ze zm.; dalej "O.p"). Należy mieć na uwadze, że dokonana ocena stanu technicznego nieruchomości w toku postępowania w tej sprawie ma odniesienie do obowiązku podatkowego skarżącej spółki za 2010 r. Inż. P. S. w protokole z 15.01.2009 r. zawierającym ocenę stanu technicznego budynku nie stwierdził, że nie spełnia on definicji budynku bądź, że jego stan techniczny wyłącza możliwość jego wykorzystania w działalności gospodarczej. We wnioskach i zaleceniach wskazał natomiast, że do użytkowania dopuszcza się jedynie pomieszczenia usługowo - biurowe znajdujące się na parterze budynku i dwa pomieszczenia na poziomie pierwszego piętra. Pozostałe pomieszczenia w budynku nie są użytkowane ze względu na prowadzone roboty porządkowe i przygotowawcze do adaptacji oraz przekazania ich do dalszej eksploatacji. Inż. P. S. zalecił przy tym prowadzenie prac przygotowawczych i przystąpienie do robót remontowo – budowlanych. Nie podnoszono w tym protokole, że uszkodzenia budynku mają charakter nieusuwalny. Nie kwestionowano tego także w protokole stanu fundamentów. Zakładając możliwość pogłębiania się uszkodzeń technicznych z upływem lat, wskazać należy, że Spółka nie wykazała, że stan ten w ciągu roku 2010 pogorszył się na tyle, że zagrażał katastrofą budowlaną. Nie wykazała też, jakie wykonywała w międzyczasie prace remontowe i zabezpieczające, które nie doprowadziły do usunięcia względów technicznych występujących w ocenianych obiektach i jakie były te nieusuwalne względy techniczne. W okresowych ocenach technicznych stanu budynku nie podnoszono kwestii złego stanu konstrukcji budynku i fundamentów, mogącego grozić katastrofą, a strona nie wykazała faktu podejmowania działań zabezpieczających mających na celu wyeliminowanie skutków ewentualnej katastrofy. Organ podatkowy przy ponownym rozpoznaniu sprawy powołał kolejnego biegłego, zgodnie z zaleceniami WSA w Łodzi w sprawach dotyczących wymiaru zobowiązania za poprzednie okresy rozliczeniowe. Dokonał oceny opinii tego biegłego i oceny wszystkich zgromadzonych w postępowaniu podatkowym dowodów. Nieuwzględnienie wniosku strony o powołanie kolejnego biegłego nie może dyskwalifikować wyników przeprowadzonego postępowania. Artykuł 188 O.p. wskazuje, że odmowa przeprowadzenia dowodu może nastąpić w dwóch przypadkach. Po pierwsze, okoliczności będące przedmiotem dowodu nie mają znaczenia dla sprawy i po wtóre, okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym opinii biegłych i protokołów okresowych ocen stanu technicznego budynku, organ uznał, że okoliczności będące przedmiotem dowodu zostały wystarczająco stwierdzone dowodami znajdującymi się w aktach sprawy i stanowisko to zasługuje na aprobatę. Obowiązek uwzględniania wniosków dowodowych strony nie może być nieograniczony, gdyż uniemożliwiałoby to zakończenie postępowania. Zdaniem Sądu dokonana ocena materiału dowodowego nie ma charakteru dowolnego, a jest oceną swobodną, do której organy miały prawo na podstawie art. 191 O.p. W świetle powyższych rozważań nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. W tej sytuacji Sąd skargę jako niezasadną oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. E.B.