I SA/Łd 840/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Cezary Koziński Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów strat w środkach pieniężnych powstałych w związku z kradzieżą oddala skargę. Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia [...] r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko A Spółki z o.o. w Ł., przedstawione we wniosku z dnia 24 lutego 2017 r. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy poniesione przez Spółkę straty środków pieniężnych powstałe w związku z kradzieżą środków pieniężnych z jej rachunku bankowego, wskutek nielegalnych działań nieznanej osoby (osób) w USA i Czechach stanowią jej koszty uzyskania przychodu, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe. We wniosku interpretacyjnym strona przedstawiła stan faktyczny, zgodnie z którym wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Polsce i polskim rezydentem podatkowym. Przedmiotem jej działalności jest produkcja i sprzedaż hurtowa artykułów spożywczych. Spółka prowadzi we własnym zakresie księgi rachunkowe oraz rozliczenia podatkowe angażując w tym celu własny personel finansowo-podatkowy, a jej sprawozdania finansowe podlegają corocznemu badaniu. Wnioskodawca należy do Grupy kapitałowej, w ramach której dokonuje zakupu towarów oraz korzysta z usług innych podmiotów, m.in. B s.r.o. z siedzibą w Czechach (dalej: Odbiorca przelewów). Każde świadczenie wykonane na rzecz Spółki potwierdzone jest fakturą, na podstawie której Spółka reguluje płatności. W dniach 25 i 29 sierpnia 2016 r., na podstawie otrzymanych wcześniej faktur dokumentujących zakup towarów, Spółka dokonała dwóch przelewów elektronicznych na czeskie konto bankowe Odbiorcy przelewów. Przelewy zostały wprowadzone przez pracownika Spółki za pośrednictwem zdefiniowanego wcześniej w systemie bankowości elektronicznej szablonu, zawierającego w szczególności następujące dane: typ przelewu, dla którego został stworzony szablon, numer rachunku bankowego odbiorcy, na który ma zostać wysłany przelew zdefiniowany w szablonie oraz dane odbiorcy (tj. nazwa i adres odbiorcy). Osoby wprowadzające, weryfikujące i autoryzujące przelewy zalogowały się do systemu bankowości elektronicznej za pomocą unikalnego hasła dostępowego. Ze względów bezpieczeństwa, hasła dostępu do systemu bankowości są regularnie zmieniane, nie rzadziej niż raz na trzy miesiące. Oprócz stosowania unikalnych haseł dostępu, pracownicy logują się do systemu bankowości elektronicznej z zachowaniem zasad bezpieczeństwa, w szczególności sprawdzając, czy komunikacja między urządzeniem, a serwerem banku szyfrowana jest protokołem SSL, którego potwierdzeniem jest adres URL rozpoczynający się od https oraz czy na stronie logowania widnieje zamknięta kłódka. Po zalogowaniu i wybraniu szablonu, przelewy zostały zautoryzowane (podpisane) z zachowaniem zasady podwójnej weryfikacji - przez główną księgową i dyrektora zarządzającego Spółki. Przelewy zostały zautoryzowane za pomocą tokenów (innego dla każdej z osób uprawnionych do autoryzacji przelewów) dostarczonych przez bank. Po dokonaniu przelewów pracownicy użyli opcji "wyloguj". Pracownicy Spółki nie logują się za pośrednictwem linków otrzymanych w wiadomości e-mail oraz nie używają wyszukiwarek internetowych do znalezienia strony logowania do systemu transakcyjnego banku. Nie ujawnili oni również osobom niepowołanym danych dostępowych do konta, w szczególności Spółka nie padła ofiarą tzw. phishingu. Spółka korzysta z legalnego systemu operacyjnego, do którego producent regularnie dostarcza aktualizacje, a system informatyczny Spółki zabezpieczony jest na bieżąco aktualizowanym programem antywirusowym oraz tzw. firewallem. Ponadto Spółka dokonuje bieżącego skanowania swoich komputerów na obecność wirusów, szkodliwego oprogramowania oraz innych zagrożeń. Spółka nie instaluje oprogramowania z nieznanych źródeł. Dnia 9 września 2016 r. Odbiorca przelewów poinformował Spółkę o nieotrzymaniu płatności. Po weryfikacji potwierdzeń przelewów okazało się, że Spółka prawidłowo wykonała przelew na rzecz Odbiorcy przelewów. Jednakże, pomimo spójności nazwy i adresu Odbiorcy przelewów, zlecone przelewy zostały zrealizowane na dwa różne czeskie konta bankowe, nie będące jednak kontami bankowymi Odbiorcy przelewów, założone prawdopodobnie w celu oszustwa. Tego samego dnia Spółka zgłosiła do banku kradzież środków pieniężnych oraz złożyła wniosek o zwrot równowartości skradzionych środków. Po otrzymaniu tych informacji bank niezwłocznie wszczął postępowanie wyjaśniające. Jednocześnie dostęp do konta bankowego Spółki został zablokowany. W efekcie postępowania wyjaśniającego bank ustalił, że od dnia 10 sierpnia 2016 r. nieznana osoba znajdująca się w USA logowała się w systemie bankingu elektronicznego Spółki z użyciem danych dostępowych dyrektora zarządzającego Spółki i dokonała zmian w szablonach przelewów poprzez wprowadzenie zmian w rachunkach bankowych Odbiorcy przelewów. Wcześniej, ta sama osoba bezskutecznie próbowała włamać się na konto bankowe Spółki za pośrednictwem danych do logowania głównej księgowej Spółki. Komputer, z którego były dokonywane autoryzacje przelewów prawdopodobnie został zainfekowany złośliwym oprogramowaniem (malware), umożliwiającym uzyskanie przez niepowołane osoby danych dostępowych do systemu elektronicznego bankingu Spółki i w efekcie dokonania zmian w szablonach. Środki pieniężne zostały niezwłocznie po ich przelewie podjęte w banku w Czechach. Jednocześnie bank potwierdził dochowanie wszystkich swoich wewnętrznych procedur bezpieczeństwa (z tego względu odmówił zwrotu równowartości skradzionych środków Spółce), które jednak nie obejmują weryfikacji spójności danych wskazanych w zleceniu przelewu oraz rzeczywistych danych odbiorcy przelewu, nawet w przypadku transferu znacznych kwot. Fakt zainfekowania komputera złośliwym oprogramowaniem został potwierdzony przez Spółkę w trakcie specjalistycznego przeglądu informatycznego. Specjaliści z dziedziny informatyki wskazali, że programy antywirusowe będące w powszechnym użyciu, mimo ich bieżącej aktualizacji, nie chronią komputerów przed wszystkimi typami złośliwego oprogramowania. Mając na uwadze powyższe ustalenia banku, Spółka złożyła pisemne zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa. Sprawa została przekazana przez policję do prokuratury, gdzie toczy się postępowanie dochodzeniowe. W przedstawionym stanie faktycznym, Spółka zapytała czy poniesione przez nią straty środków pieniężnych powstałe w związku z kradzieżą środków pieniężnych z jej rachunku bankowego, wskutek nielegalnych działań nieznanej osoby (osób) w USA i Czechach stanowią koszty uzyskania przychodu Spółki, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zdaniem Wnioskodawcy odpowiedź na zadane pytanie winna być twierdząca. Strona wskazała, że straty w majątku, w tym w środkach pieniężnych występują w każdej działalności gospodarczej, są jej niejako "efektem ubocznym". Poniesione przez Spółkę straty nie zwiększyły bezpośrednio jej przychodów, ale pozostają w związku z jej ogólną działalnością gospodarczą. Straty powstałe w wyniku kradzieży nie powstałyby bowiem, gdyby podatnik nie prowadził działalności. Decyzji każdego przedsiębiorcy o funkcjonowaniu w warunkach rynkowych towarzyszy ryzyko poniesienia określonych strat. Spółka poniosła straty na skutek działań mających na celu zmniejszenie zobowiązań Spółki wobec jej kontrahenta, podmiotu z Grupy kapitałowej, który na rzecz Spółki dokonał dostawy towarów. Transakcja została wykonana, a więc Spółka miała obowiązek za otrzymane towary zapłacić. Zachowany pozostaje zatem związek strat powstałych w wyniku kradzieży z całokształtem prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. Nadto Spółka nie ma wątpliwości, że kradzież środków pieniężnych z jej konta bankowego nie była związana z zawinionym działaniem podatnika, zależnym od jego woli, lecz jest efektem zdarzenia losowego, czyli takiego zdarzenia, które jest nieprzewidywalne, nie do uniknięcia przez racjonalnie działający podmiot. Spółka podjęła również szereg działań zapobiegawczych przed powstaniem starty, które zostały przez nią opisane we wniosku. Ponadto Spółka szczegółowo udokumentowała stratę, w szczególności poprzez zachowanie potwierdzeń przelewów na nieznane konta bankowe nieznanej osoby fizycznej, złożenie wniosków do banku o zwrot równowartości skradzionych środków pieniężnych, protokół ze spotkania z bankiem, w którym bank przedstawił efekt swoich działań oraz zawiadomienie Policji o popełnieniu przestępstwa. Z wymienionych dokumentów jednoznacznie wynika dokładna data powstania straty, jej wielkość oraz okoliczności jej powstania. W interpretacji indywidualnej z dnia [...] r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko strony za nieprawidłowe. W uzasadnieniu swojego stanowiska wskazał, iż za stratę dla celów podatkowych uznaje się jedynie taką, która powstała na skutek zdarzeń nieprzewidywalnych, nie do uniknięcia przez racjonalnie działający podmiot. Jedynie straty w środkach obrotowych, powstałe w trakcie normalnego, racjonalnego działania podatnika, ze szczególnym uwzględnieniem dochowania należytej staranności w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej, mogą być uznane za koszt uzyskania przychodu. Jednym z warunków uznania straty w środkach obrotowych za koszt uzyskania przychodów jest powstanie jej pomimo dochowania przez podatnika należytej staranności. W ocenie organu przesłanka ta nie została przez Spółkę spełniona. Ze stanu faktycznego zawartego we wniosku wynika bowiem, iż "przelewy zostały wprowadzone przez pracownika Skarżącej za pośrednictwem zdefiniowanego wcześniej w systemie bankowości elektronicznej szablonu, zawierającego w szczególności dane (...)". Organ wskazał, że każdy przelew, w sytuacji dochowania należytej staranności, powinien być przez upoważnionych pracowników sprawdzony w celu ustalenia czy zawarte w nim dane odpowiadają danym odbiorcy wynikającym z faktury lub innego dokumentu. Pod pojęciem "dochowanie należytej staranności" nie mieści się, w ocenie organu, jednokrotne zdefiniowanie szablonu przelewu i jego bezkrytyczne powielanie przy realizacji kolejnych płatności. Gdyby "szablon" w przedmiotowej sprawie każdorazowo podlegał sprawdzeniu pod względem zawartych w nim danych, prawdopodobieństwo wystąpienia sytuacji opisanej we wniosku byłoby zmniejszone. Ponadto organ wskazał, iż warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów jest jego definitywność czyli jego rzeczywiste i bezzwrotne poniesienie przez podatnika. Na etapie, jak w niniejszej sprawie, toczącego się postępowania przygotowawczego, zaliczenie strat w rachunek kosztów uzyskania przychodów jest przedwczesne. Strona dopiero w momencie zakończenia tego postępowania i uzyskania rozstrzygnięcia organów ścigania będzie mogła dysponować dokumentem kończącym wskazane postępowanie spełniającym warunki właściwego dokumentowania i w sposób pewny wskazać, iż strata ma charakter nieodwracalny. Strona niezgadzając się z treścią wydanej interpretacji wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której zarzuciła wydanemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1888 ze zm., dalej jako: "p.d.p.") poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że strat w środkach pieniężnych powstałych w Spółce w związku z kradzieżą nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, co doprowadziło do wydania obarczonej błędem interpretacji indywidualnej oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14b § 1 i 3 w zw. z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – dalej jako "o.p.") a także art. 120 i 121 w zw. z art. 2a o.p. i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu skargi, strona powtórzyła argumentację zawartą w złożonym przez nią wniosku interpretacyjnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasowa argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie ma uzasadnionych podstaw. Kwestią podlegającą ocenie w niniejszej sprawie jest to, czy straty środków pieniężnych powstałe w związku z kradzieżą środków pieniężnych z rachunku bankowego Spółki, wskutek nielegalnych działań nieznanej osoby stanowią koszty uzyskania przychodu Spółki, o których mowa w art. 15 ust. 1 p.d.p. Zgodnie z przywołanym art. 15 ust. 1 p.d.p., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Zgodnie z treścią cytowanego przepisu oraz utrwalonym w tym zakresie orzecznictwem sądów, kosztem uzyskania przychodów jest każdy wydatek, który spełnia łącznie następujące warunki: został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika, jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, pozostaje w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika, poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, został właściwie udokumentowany, nie został wyłączony z katalogu wydatków nie uznawanych za koszty uzyskania przychodów (o których mowa w art. 16 ust. 1 p.d.p. Zatem o kwalifikacji podatkowej danego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu decyduje przede wszystkim istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Kosztami podatkowymi mogą być wydatki zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio związane z uzyskiwanym przychodem oraz koszty związane z całokształtem działalności podatnika, pod warunkiem istnienia i wykazania związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Każdorazowy wydatek podatnika powinien jednak podlegać indywidualnej analizie w celu oceny istnienia wspomnianego związku. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy cytowana ustawa wyraźnie wskazuje przynależność danego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza taką możliwość. Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych, jak słusznie zauważył organ interpretacyjny, nie zawiera szczegółowych regulacji dotyczących zaliczania do kosztów uzyskania przychodów materiałów, towarów, surowców czy też wartości pieniężnych utraconych w wyniku kradzieży. Straty środków pieniężnych powstałe w wyniku kradzieży nie zostały wymienione w katalogu wyłączeń z kosztów uzyskania przychodów, określonym w art. 16 ust. 1 p.d.p. Wśród kosztów wymienionych w tzw. negatywnym katalogu kosztów, ujętym w art. 16 ust. 1 p.d.p., nie wyszczególniono strat w środkach obrotowych. Oznacza to, że co do zasady straty te, jako związane z prowadzoną działalnością, mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów. Zaliczenie strat w środkach obrotowych do kosztów uzyskania przychodów powinno być jednak każdorazowo oceniane w aspekcie: całokształtu prowadzonej przez podatnika działalności, okoliczności, które spowodowały powstanie straty, udokumentowania straty, podjętych przez podatnika działań zabezpieczających. Zatem możliwość zaliczenia tego rodzaju strat do kosztów uzyskania przychodów powinna być uzależniona od tego, czy przy zachowaniu należytej staranności racjonalnie działający podmiot gospodarczy mógłby zapobiec tym stratom w normalnych warunkach działalności gospodarczej. W związku z brakiem w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych definicji zarówno straty, jak i środków obrotowych należy posiłkować się w tym zakresie wykładnią językową. Strata w języku potocznym oznacza ubytek, poniesioną szkodę, to co się przestało posiadać. Na ogół stratą jest zniszczenie, uszkodzenie, utracenie towarów lub maszyn i urządzeń w wyniku pożaru, powodzi lub kradzieży, czyli jest ona następstwem zdarzeń losowych i nie wynika z celowego działania podatnika. Przyjmuje się, że dla celów podatkowych tylko stratę powstałą na skutek zdarzeń nieprzewidywalnych, nie do uniknięcia przez racjonalnie działający podmiot można uznać za zdarzenie, które uzasadnia zaliczenie powstałej straty w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Należy podkreślić, że jedynie straty w środkach obrotowych powstałe w trakcie normalnego, racjonalnego działania podatnika, ze szczególnym uwzględnieniem dochowania należytej staranności w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej, mogą być uznane za koszt uzyskania przychodu. Każdy przypadek straty w środkach obrotowych, należy rozpatrywać zatem indywidualnie, z uwzględnieniem okoliczności faktycznych towarzyszących sprawie i oceniać pod kątem całokształtu działalności prowadzonej przez podatnika. Jednym z warunków uznania straty w środkach obrotowych za koszt uzyskania przychodów jest stwierdzenie, iż strata powstała pomimo dochowania przez podatnika należytej staranności. W opisie stanu faktycznego strona wskazała, że "przelewy zostały wprowadzone przez pracownika Spółki za pośrednictwem zdefiniowanego wcześniej w systemie bankowości elektronicznej szablonu, zawierającego w szczególności dane (...)". Analizując stan faktyczny w tej części, sąd podzielił stanowisko organu interpretacyjnego, iż opisana okoliczność świadczy o tym, że dokonując przelewów bankowych Spółka nie dochowała należytej staranności. W ocenie sądu rozstrzygającego przedmiotową sprawę, każdorazowo regulując płatność przelewem bankowym, upoważnionych pracownik Spółki winien ustalić czy zawarte w przelewie dane odpowiadają aktualnym danym odbiorcy wynikającym z faktury lub innego dokumentu. Stanowisko organu, iż jednokrotne zdefiniowanie szablonu (przelewu) i jego bezkrytyczne powielanie przy realizacji kolejnych płatności nie wypełnia znamion pojęcia "dochowanie należytej staranności" jest w pełni uzasadnione. Oczywiste braki w tym zakresie ze strony Spółki, pozwalają przyjąć, że przy realizacji opisanych we wniosku transakcji (płatności) nie dochowano należytej staranności. Gdyby bowiem "szablon" każdorazowo podlegał sprawdzeniu pod względem zawartych w nim danych, prawdopodobieństwo wystąpienia sytuacji opisanej we wniosku byłoby zmniejszone. W ocenie sądu, od profesjonalisty, jakim niewątpliwie jest podmiot prowadzący działalność gospodarczą, wymaga się dochowania należytej staranności na każdym etapie jej prowadzenia. Organ interpretacyjny nadto zasadnie zwrócił uwagę na kolejny bardzo ważny element, którego wystąpienie warunkuje rozstrzygnięcie w rozpatrywanym sporze. Istotnym warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów jest bowiem jego definitywność czyli rzeczywiste i bezzwrotne poniesienie przez podatnika. W odniesieniu do środków obrotowych oznacza to, że za stratę w tych środkach można uznać wyłącznie skutki takiego nagłego i nieprzewidywalnego zdarzenia, które spowodowało definitywny, tj. trwały i bezzwrotny, uszczerbek w majątku podatnika, tj. utratę (bądź zmniejszenie wartości) składników majątku (środków obrotowych) będących w jego posiadaniu lub stanowiących jego własność. Ponadto, aby zaliczyć poniesioną stratę do kosztów uzyskania przychodów, niezbędne jest spełnienie warunku formalnego - właściwe udokumentowanie poniesionego kosztu. Właściwym dokumentem na okoliczność powstałej straty jest posiadanie protokołu szkód, który powinien określać rodzaj szkody, jej ilość, wartość, przyczynę powstania straty, podpis osób uprawnionych oraz datę. Zaistnienie szkody powinno być uprawdopodobnione przez właściwe organy, np. policję, prokuraturę. Z opisu sprawy przedstawionego we wniosku wynika, że w chwili złożenia wniosku toczyło się w prokuraturze postępowanie dochodzeniowe, które nie zostało zakończone do czasu wydania zaskarżonej interpretacji. Zasadnie zatem organ interpretacyjny przyjął, iż warunek definitywności i właściwego udokumentowania nie został spełniony w rozpatrywanej sprawie. Spełnienie tego warunku dałoby ewentualnie podstawę do zastosowania przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, natomiast na tym etapie, a przede wszystkim mając na względzie określony przez Wnioskodawcę stan faktyczny, brak było podstaw do uznania stanowiska Spółki za słuszne i znajdujące oparcie w obowiązujących regulacjach prawnych. W złożonej skardze, strona wskazała na naruszenie art. 14b § 1 i 3 o.p. w zw. z art. 122 o.p. a także art. 120 o.p. oraz art. 121 o.p. w zw. z art. 2a o.p. i art. 84 Konstytucji RP. Przepisy art. 122 i 121 § 2 o.p. nie mają zastosowania w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych (art. 14h o.p.). Zatem zarzut w tym zakresie jest nieuprawniony. Mają na względzie powyżej przytoczoną argumentację, sąd nie dopatrzył się również, w zaskarżonej interpretacji, naruszenia art. 120 o.p., zgodnie z treścią którego organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. W rozpatrywanej sprawie organ interpretacyjny działał na podstawie przepisów prawa, w tym również zgodnie z regulacją zawartą w treści art. 14b § 1 i 3 o.p. Stan faktyczny opisany przez Spółkę we wniosku interpretacyjnym jest w pełni zrozumiały i wyczerpujący, dlatego też organ był uprawniony do wydania zaskarżonej interpretacji, której treść czyni zadość normom prawnym mającym zastosowanie do przedstawionego stanu faktycznego. Powołane przez Wnioskodawcę interpretacje indywidualne, jak słusznie zauważył organ, zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego zaistniałego stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna dotyczy bowiem zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. W ocenie sądu, organ nie naruszył również art. 84 Konstytucji RP, zgodnie z którym każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Zasada wynikająca w przywołanej regulacji ustawy zasadniczej, nie została naruszona na żadnym etapie postępowania. Stan faktyczny zawarty we wniosku interpretacyjnym jest jasny i przejrzysty, podobnie jak interpretacja wydana w oparciu o ten stan. Mając powyższe na uwadze, sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej interpretacji, gdyż w żadnym stopniu nie narusza ona prawidłowo zastosowanych przez organ norm prawnych. Z tych względów rozpatrywaną skargę, jako bezzasadną należało oddalić zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.). E.B. .