I SA/Łd 85/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu od skargi w sprawie ze skargi J. F.-K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003 od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu od skargi. Podatniczka wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003 od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Zarządzeniem Przewodniczącego I Wydziału z 26 stycznia 2011 r. została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi. W treści zarządzenia wskazano wysokość wpisu, termin, w którym należy go uiścić oraz zamieszczono pouczenie o konsekwencjach niewypełnienia tego obowiązku. Odpis zarządzenia został wysłany za pośrednictwem publicznego operatora pocztowego na adres wskazany w skardze. Z uwagi na nieobecność skarżącej przesyłka została pozostawiona w placówce pocztowej; równocześnie 1 lutego 2011 r., a następnie 14 lutego 2011 r. pozostawiono skarżącej zawiadomienie, o którym mowa w art. 73 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej "P.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 21 czerwca 2011 r. odrzucił skargę. W uzasadnieniu sąd przyjął, że przesyłka zawierająca zarządzenie została prawidłowo doręczona 15 lutego 2011 r., skarżąca zaś nie uiściła wpisu sądowego w wyznaczonym terminie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z [...] r. (w sprawie II FSK 2604/11) oddalił skargę kasacyjną od tego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu sąd odwoławczy podzielił pogląd tutejszego sądu, że strona skarżąca nie uiściła wpisu pomimo prawidłowego doręczenia wezwania sądu. Po doręczeniu postanowienia NSA (tj. 19 grudnia 2011 r.) strona skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu powołała się na okoliczności świadczące w jej ocenie o nieprawidłowości w doręczeniu wezwania do uiszczenia wpisu. Podniosła, że sąd po pierwsze błędnie starał się doręczyć pismo na adres strony, nie zaś jej pełnomocnika, po drugie zaś – że nigdy nie otrzymała awiz dotyczących tej przesyłki, nie była zatem świadoma, że sąd wezwał ją do wypełnienia jakiegokolwiek obowiązku. Wskazała nadto, że skoro skarga kasacyjna od postanowienia o odrzuceniu skargi została oddalona, to dopiero od chwili powzięcia wiadomości o tym rozstrzygnięciu biegł termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. Wówczas bowiem prawomocnie dowiedziała się o uchybieniu przez nią terminu do opłacenia skargi. W jej ocenie "wobec (...) kwestionowania przez skarżąca prawidłowości doręczenia jej przedmiotowej przesyłki zwłaszcza wobec ustanowienia pełnomocnika jeszcze na etapie postępowania administracyjnego, nie było możliwe jednoczesne złożenie wniosku o przywróceniu skarżącej terminu do wniesienia skargi, gdyż czynności te wykluczają się wzajemnie." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż jest spóźniony. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu. Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Ponadto – stosownie do art. 88 P.p.s.a. – spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Przedstawiona powyżej regulacja określa ustawowe przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, aby wniosek mógł zostać uwzględniony. Jedną z nich jest dochowanie przez zainteresowanego siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, który rozpoczyna swój bieg od dnia ustania przeszkody uniemożliwiającej zachowanie terminu. Odnosząc opisaną regulację do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że rozpoznawany wniosek został złożony po upływie terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a. Kwintesencją argumentacji strony, która przemawia w jej ocenie za zasadnością wniosku o przywrócenie terminu, jest kwestionowanie prawidłowości doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu. Jak podnosi we wniosku "brak odebrania przez skarżącą przedmiotowej przesyłki oraz w konsekwencji odrzucenie wcześniej wniesionej skargi nastąpiło wyłącznie na skutek okoliczności nie zawinionych przez skarżącą, w tym błędów działalności Poczty Polskiej, która najpierw nie wydała przesyłki pocztowej mimo odbioru w tej placówce innej korespondencji, a następnie co najmniej błędnie awizowała przesyłkę uniemożliwiając w praktyce jej odbiór." Skarżąca o okolicznościach, na które się powołuje, dowiedziała się jednak bezspornie najpóźniej z chwilą otrzymania postanowienia o odrzuceniu skargi, w którym sąd wyjaśnił m.in., że korespondencja zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu została w jego ocenie prawidłowo doręczona 15 lutego 2011 r. Postanowienie to otrzymała do rąk własnych 15 lipca 2011 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 52) i z tą chwilą rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu przewidziany w art. 87 § 1 P.p.s.a. Termin ten upłynął 22 lipca 2011 r. Tymczasem rozpoznawany wniosek strona skarżąca złożyła dopiero 19 grudnia 2011 r., tj. prawie pięć miesięcy po terminie. Na marginesie warto zauważyć, że przyczyny podane na uzasadnienie rozpoznawanego wniosku mogły co najwyżej stanowić uzasadnienie dla skargi kasacyjnej od postanowienia o odrzuceniu skargi. Przesłanką wniosku o przywrócenie terminu musi być naruszenie terminu. Wniosek o przywrócenie terminu ma sens tylko wtedy, gdy nie ma wątpliwości, że wezwanie zostało doręczone, a termin zaczął bieg. Wnioskodawca winien wówczas wykazać okoliczności, które uniemożliwiły mu wypełnienie nałożonego przez sąd obowiązku w wyznaczonym czasie. Jeżeli skarżący (jak w niniejszej sprawie) przeczy, że prawidłowo doręczono wezwanie do dokonania czynności, to tym samym twierdzi, że termin w ogóle nie rozpoczął biegu. Bieg terminu zaczyna się bowiem dopiero w momencie prawidłowego doręczenia wezwania sądu. W sytuacji w jakiej znalazła się skarżąca adekwatnym środkiem prawnym, którym mogła się posłużyć, była zatem wyłącznie skarga kasacyjna. Ze wskazanych wyżej względów spóźniony wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków fiskalnych skargi należało odrzucić i dlatego na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Sz.Ch.