I SA/Łd 857/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A S.A. z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w tym podatku za 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A S.A. z siedzibą w R. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...]r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w tym podatku za 2011 r. W skardze zamieszczono między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. W uzasadnieniu podano, że obowiązek natychmiastowego uiszczenia przez spółkę podatku w tej oraz kilkudziesięciu innych sprawach, spowoduje upadłość spółki, a w konsekwencji – może spowodować trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Prawną podstawę rozpoznania przez sąd wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Sąd zatem może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny, jak również orzecznictwem sądów administracyjnych, wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wydanie III, Warszawa 2009, s. 378). Nie każdy akt administracyjny nadaje się do wykonania. Takiej cechy w szczególności nie mają decyzje odmowne ponieważ nie nakładają na stronę żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy (por. postanowienie NSA z 18 lutego 2010 r., II GZ 34/10). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżąca spółka złożyła 17 stycznia 2010 r. deklarację na podatek od nieruchomości wyliczając należny podatek w wysokości 4.321 zł. Następnie 3 października 2013 r., uznając, że nie jest zobowiązana do uiszczenia podatku, złożyła korektę tej deklaracji wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty. W zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. określiło wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie odpowiadającej określonej przez stronę w pierwotnej deklaracji podatkowej oraz odmówiło stwierdzenia nadpłaty. Negatywne ustosunkowanie się właściwego organu do wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie powoduje przyznania stronie żadnego prawa, ani też nie nakłada na nią żadnego dodatkowego obowiązku. Decyzja taka nie nadaje się zatem do wykonania. W konsekwencji rozpatrywany wniosek o wstrzymanie jej wykonania jest bezzasadny. Na marginesie wskazać wypada, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Istnienie tego obowiązku jest konsekwentnie powoływane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie NSA z 13 grudnia 2004 r. FZ 496/2004, publ. system LexPolonica). W niniejszej sprawie strona skarżąca w istocie nie wskazała żadnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powoływała się wprawdzie, że poniesienie podatku może się wiązać z koniecznością ogłoszenia upadłości, jednak nie przedstawiła żadnych danych które mogłyby potwierdzać tę tezę. Powoływanie się na zaistnienie wspomnianego zagrożenia uznać należy za gołosłowne. Ponadto z treści akt sprawy – w szczególności z treści wniosku o stwierdzenie nadpłaty – wynika, że podatek od nieruchomości za lata 2010–2013 został już niemal w całości zapłacony. Również zatem z tego powodu wniosek strony skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie. W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. mko