I SA/Łd 87/12

Dnia 2 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2012 roku sprawy ze skargi P. K., R. N. A spółki cywilnej z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień i październik 2008 roku oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za grudzień 2008 roku oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. określającą spółce cywilnej "A" zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc kwiecień 2008 r. w wysokości 26.470 zł i październik 2008 r. w wysokości 192.204 zł oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za miesiąc grudzień 2008 r. w wysokości 10.854 zł. W toku postępowania kontrolnego przeprowadzonego, na podstawie postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] r., wobec "A" P. K., R. N. s.c. w Ł. wykazano następujące nieprawidłowości w zakresie deklarowanych podstaw opodatkowania oraz obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r.: zaniżenie podatku należnego poprzez nieprawidłowe zastosowanie stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów na rzecz kontrahenta P. J., ul. A 2/447, [...] H. o numerze VAT [...] oraz zawyżenie podatku należnego a także zawyżenie podatku naliczonego obniżającego podatek należny z faktur dokumentujących import usług, które nie zostały faktycznie wykonane. Spółka dokonała nieprawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług za październik i grudzień 2008 r. na skutek ujęcia w prowadzonych ewidencjach dla celów podatku VAT kwot podatku naliczonego oraz kwot podatku należnego z tytułu importu usług dokumentowanego fakturami zakupu od kontrahenta chińskiego oraz wystawionymi do nich fakturami wewnętrznymi, które nie odzwierciedlały faktycznego przebiegu zdarzeń gospodarczych. Faktury te wystawione zostały przez B ,7/F., C, 158 D. Rd. W., G., CHINY. Nadto organ stwierdził zawyżenie podatku naliczonego obniżającego podatek należny wynikającego z faktury, która dokumentuje drugi raz tę samą sprzedaż. Spółka niezasadnie odliczyła podatek VAT w kwocie 1.298 zł z faktury nr [...] z [...] r. wystawionej przez "D" M. P., a także zawyżenie podatku naliczonego obniżającego podatek należny wynikający z faktury dokumentującej zakup usługi transportowej, która nie została faktycznie wykonana. Organ wskazał, iż w prowadzonych przez Spółkę rejestrach nabyć VAT pod pozycją 65/XII została zaewidencjonowana faktura VAT nr [...] z 29 grudnia 2008 r. firmy "E" S. L., [...] G. ul. B 7a wystawiona z tytułu usług transportowych świadczonych w 2008 r. na kwotę netto 96.000 zł i kwotę VAT 21.120 zł. Postępowanie kontrolne wykazało, że usługa transportowa udokumentowana ww. fakturą nie została faktycznie wykonana na rzecz Spółki. Spółka poza wymienioną fakturą nie posiada żadnych innych dowodów mogących świadczyć o wykonaniu usługi transportowej na jej rzecz. W związku z wyżej opisanymi nieprawidłowościami, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] r. określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za kwiecień 2008 r. w wysokości 26.470 zł i październik 2008 r. w wysokości 192.204 zł oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za miesiąc grudzień 2008 r. w wysokości 10.854 zł. Od powyższego rozstrzygnięcia Strona wniosła odwołanie. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając zawartą w niej argumentację. Niezgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego Spółka, działająca przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) w związku z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT poprzez przyjęcie, że nie stanowią podstawy do obniżenia przez Spółkę podatku należnego faktury wystawione przez B. na rzecz Spółki w sytuacji, gdy usługi dokumentowane przedmiotowymi fakturami zostały rzeczywiście wykonane oraz poprzez przyjęcie, że nie stanowią podstawy do obniżenia przez Spółkę podatku należnego faktury wystawione przez E na rzecz Spółki w sytuacji, gdy usługi dokumentowane przedmiotowymi fakturami zostały rzeczywiście wykonane oraz przepisów postępowania tj. art. 121 § 1, 122, 123, 124, 180, 187 § 1, 191, 200 § 1, 210 § 4 o.p. poprzez uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, dowolną, a nie swobodną, ocenę materiału dowodowego w konsekwencji przyznania wiary jedynie wybiórczo wybranym dowodom, z jednoczesnym pominięciem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnień Spółki i zeznań świadka, w części wskazującej na fakt wykonania usług transportowych przez KSS, rażące naruszenie prawa strony do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego poprzez wydanie i doręczenie decyzji bez uprzedniego wyznaczenia siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, co stanowi również naruszenie prawa strony do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, naruszenie zasady przekonywania poprzez pomijanie argumentów przedstawianych przez stronę i nierozważanie ich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji a także brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, które ma charakter wyłącznie sprawozdawczy i ograniczony do przytoczenia okoliczności, które w ocenie organu podatkowego przesądzają o naruszeniu przez podatnika przepisów prawa podatkowego. Mając na uwadze charakter naruszeń i zakres zaskarżenia, Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na powyższą skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Rozpatrywana skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że Strona w skardze nie sformułowała żadnych zastrzeżeń wobec ustaleń organów podatkowych w zakresie zaniżenia podatku należnego poprzez nieprawidłowe zastosowanie stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów na rzecz kontrahenta P. J., ul. A 2/447, [...] H. o numerze [...]. Także sąd nie stwierdził żadnych nieprawidłowości w tym zakresie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zakwestionowanie przez organy podatkowe obniżenia przez Spółkę podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikających z faktur dokumentujących nabycie usług transportowych od firmy E S. L. oraz nabycie usług świadczonych przez firmę A. W prowadzonych przez Spółkę rejestrach nabyć VAT pod pozycją 65/XII została zaewidencjonowana faktura VAT nr [...] z 29 grudnia 2008 r. firmy "E" S. L., wystawiona z tytułu usług transportowych świadczonych w 2008 r. na kwotę netto 96.000 zł i kwotę VAT 21.120 zł. W toku prowadzonego postępowania kontrolnego organ ustalił, iż usługa transportowa udokumentowana ww. fakturą nie została faktycznie wykonana na rzecz Spółki a strona poza wymienioną fakturą nie posiada żadnych innych dowodów mogących świadczyć o wykonaniu usługi transportowej na jej rzecz. Organ zwrócił się zarówno do Spółki jak i do S. L. z prośbą o przedłożenie dokumentacji potwierdzającej wykonanie usług transportowych. Jednakże zarówno Spółka jak i jej rzekomy kontrahent nie przedstawili wnioskowanych dowodów. Składając zeznania świadek S. L. zeznał, iż kwota za świadczone przez jego firmę usługi transportowe na rzecz Spółki została ustalona po zsumowaniu wszystkich poniesionych na jej realizację wydatków, tj. paliwa (zakupywanego również poza granicą Polski, za które płatność dokonywana była w walucie Euro), opłat za autostrady. Oświadczył również, że aktualnie nie posiada dokumentów dotyczących zakupu paliwa za granicą Polski ani dokumentów dotyczących przejazdów autostradą. Wyrzucił je po wystawieniu faktury i otrzymaniu zapłaty. Nadto organ wskazał, że w prowadzonych przez Spółkę księgach brak jest dowodów świadczących o poniesieniu kosztów potwierdzających udział Spółki w targach w B., K. czy B. w 2008 r. (np. opłat za stoiska, biletów wstępu na targi). Jedynymi tego typu dokumentami były faktura przedpłata z dnia 8 października 2008 r., faktura z dnia 4 grudnia 2008 r. i faktura z dnia 4 grudnia 2008 r. wystawione przez F Jednakże, jak prawidłowo ustalił to organ, dotyczą one opłaty za stoisko targowe w okresie 21-23 stycznia 2009 r. Co z kolei oznacza, że strona nie ma dowodu potwierdzającego, że była uczestnikiem targów w 2008 roku, na które to uczestnictwo powołuje się w wyjaśnieniach zarówno ona sama jak i cytowany świadek. W 2008 r. Spółka nie uzyskała również żadnych przychodów z tytułu doradztwa, w związku z którym poniosła rzekome koszty usług transportowych za przewóz gości z Izraela zainteresowanych kupnem nieruchomości w Polsce, jak i nie zawarła takowej umowy. Na udokumentowanie jakiegokolwiek przychodu z tego tytułu Spółka ponownie nie przedłożyła żadnego dowodu. Organ nadto zauważył, że dokumentacja prowadzona przez S. L. nie zawiera żadnych dokumentów potwierdzających wykonanie przez niego usług transportowych na rzecz Spółki. Ogólna zasada wyrażona w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o VAT (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.) stanowi, iż obowiązek podatkowy w podatku VAT powstaje z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, przy czym - jeżeli wykonanie usługi powinno być potwierdzone fakturą - obowiązek podatkowy powstaje z chwilą wystawienia faktury, nie później jednak niż w 7 dniu od dnia wykonania usługi (co ma również zastosowanie do faktur za częściowe wykonanie usługi). Z powyższego wynika zatem, iż co do zasady, fakturę wystawić należy nie później niż 7 dnia od dnia wydania towaru czy wykonania usługi. Jednak dla niektórych rodzajów czynności wykonywanych przez podatników VAT ustawodawca określił szczególne zasady dokumentowania. Zgodnie z art. 19 ust. 13 pkt 2 lit. a) ustawy o VAT, obowiązek podatkowy w przypadku usług transportu powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż 30-ego dnia, licząc od dnia wykonania usługi. Zgodnie z § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawienia faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 95, poz. 798 ze zm.), fakturę dokumentującą usługę transportową należy wystawić nie później niż z chwilą powstania obowiązku podatkowego i nie wcześniej niż 30-ego dnia przed powstaniem tego obowiązku. Zatem ostateczny termin wystawienia faktury, to data powstania obowiązku podatkowego, czyli będzie to - najpóźniej 30-ty dzień od dnia wykonania usługi, a jeśli płatności dokonano wcześniej - dzień zapłaty. Faktura może zostać wystawiona również przed powstaniem obowiązku podatkowego, jednakże nie wcześniej niż 30-ego dnia przed jego powstaniem. Powołane wyżej rozporządzenie reguluje również zasady wystawiania faktur w przypadku świadczenia usług ciągłych. Dopuszcza bowiem możliwość wystawienia jednej faktury dokumentującej świadczenie usług w ciągu całego miesiąca, jednakże faktura taka musi spełniać wszystkie inne warunki określone przepisami cytowanego rozporządzenia. Zgodnie z jego § 9 ust. 1 pkt 3 i 5 faktura powinna zawierać miesiąc i rok dokonania sprzedaży oraz rodzaj wykonywanych usług. Jeżeli podatnik określa na fakturze wyłącznie miesiąc i rok dokonania sprzedaży (w przypadku sprzedaży o charakterze ciągłym) fakturę wystawia się nie później niż 7-ego dnia od zakończenia miesiąca, w którym dokonano sprzedaży (§13 ust. 2 ww. rozporządzenia). Zatem w przedmiotowej sprawie, jak prawidłowo wskazał to organ w zaskarżonej decyzji, gdyby S. L. rzeczywiście wykonywał na rzecz Podatnika usługi transportowe i można by je było uznać za usługi o charakterze ciągłym, to wówczas powinien on, po każdym zakończonym miesiącu (nie później niż 7-ego dnia od jego zakończenia), wystawić fakturę. Ponadto przepis art. 19 ust. 13 pkt 2 ustawy o VAT wskazuje, iż każde wykonanie usługi rodzi powstanie obowiązku podatkowego, również takie, które jest fragmentem realizacji zlecenia. W przedmiotowej sprawie, gdyby przyjąć, że usługi były rzeczywiście świadczone (w sytuacji gdy nie było spisanej umowy, a zlecenia usług były każdorazowo odrębnie zlecane), każda usługa transportowa winna być udokumentowana oddzielną fakturą VAT. Mając na uwadze wskazane powyżej okoliczności i brak jakiegokolwiek (poza fakturą) udokumentowania wykonania opisanej usługi transportowej powoduje, że zafakturowane usługi należało uznać, jak uczynił to organ, za niewykonane. W konsekwencji zakwestionowana przez organ faktura VAT z dnia 29 grudnia 2008 r. wystawiona przez "E " S. L., na kwotę netto 96.000 zł i kwotę VAT 21.120 zł nie stanowi podstawy do obniżenia podatku należnego zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a) ustawy o VAT, gdyż dokumentuje czynności, które nie zostały dokonane. Nadto zdaniem organu, Spółka dokonała również nieprawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług za październik i grudzień 2008 r. na skutek ujęcia w prowadzonych ewidencjach dla celów podatku VAT kwot podatku naliczonego oraz kwot podatku należnego z tytułu importu usług dokumentowanego fakturami zakupu od kontrahenta chińskiego oraz wystawionymi do nich fakturami wewnętrznymi, które nie odzwierciedlały faktycznego przebiegu zdarzeń gospodarczych. Faktury te wystawione zostały przez B, C, 158 D. Rd. W., G., CHINY. Do powyższych faktur Spółka wystawiła, zgodnie z art. 106 ust. 7 ustawy o VAT, faktury VAT wewnętrzne i ujęła je w prowadzonych ewidencjach VAT oraz wykazała kwoty podatku naliczonego i należnego z nich wynikające w deklaracjach VAT-7. Zgodnie ze wskazaniami Spółki, omawiane faktury wystawione zostały w związku z kontraktem zawartym na okres od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. z firmą B. Z dokumentu tego wynika, że ww. firma będzie dostarczać Spółce usługi wykonywane na terenie Chin. Spółka miała wskazywać branże przemysłu, które są najbardziej interesujące i po konsultacjach telefonicznych lub mailowych firma B. miała podejmować działania opisane w kontrakcie (reprezentowanie Spółki na targach branżowych w Chinach i przesyłanie próbek produktów, które są interesujące, reprezentowanie Spółki w negocjacjach z dostawcami, którymi jest zainteresowana, przygotowanie i przesyłanie ofert firm chińskich, które są interesujące oraz przygotowanie i przesyłanie próbek produkcyjnych, które są interesujące. Zgodnie z postanowieniami cytowanego kontraktu firma G., za wykonane usługi, miała wystawiać faktury w USD, za które Spółka zobowiązała się płacić przelewem na wskazane konto. W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał organ ustalił, iż opisane wyżej faktury oraz wystawione do nich faktury VAT wewnętrzne dokumentujące import usług nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego, gdyż dokumentują czynności, które faktycznie nie zostały wykonane na rzecz Spółki. W toku postępowania kontrolnego, z uwagi na niewystarczające dowody i wyjaśnienia, organ zwrócił się do Spółki o przedłożenie wszystkich dowodów, którymi dysponuje, mających świadczyć o zrealizowaniu i wykonaniu postanowień zawartych w kontrakcie. W odpowiedzi Spółka poinformowała, iż przedłożenie wszystkich dowodów dotyczących realizacji usług przez firmę B. jest niewykonalne z powodów technicznych. Po dokonaniu szczegółowej analizy przedłożonych przez Spółkę organ stwierdził, do czego przychyla się również sąd, że nie potwierdzają one wykonania postanowień przedmiotowego kontraktu. Z przedłożonych kart prezentujących wzory nie wynika bowiem, kto i kiedy je wykonał. Można natomiast stwierdzić, że dotyczą sezonu 2008 i zostały wykonane dla A P. K., a nie dla Spółki. A zatem przedłożona duża ilość wydruków tzw. specyfikacji nie jest dowodem potwierdzającym fakt wykonania i realizacji postanowień kontraktu zawartego pomiędzy Spółką, a firmą B. Wskazują one jedynie, że wzory odzieży mają dotyczyć sezonu 2008 i firmy P. K. "A". Natomiast przedłożona korespondencja mailowa nie jest kompletna, nie posiada podstawowych elementów niezbędnych do potwierdzenia, pomiędzy kim była prowadzona, gdyż brak jest adresów mailowych, a zatem, jak właściwie ocenił to organ, sama jej treść nie ma w tym przypadku żadnego znaczenia dowodowego. Organ właściwie uznał, że z uwagi na brak danych adresata i odbiorcy nie można stwierdzić, czy przedstawione maile były w ogóle wysłane, a jeśli tak, to kto był ich adresatem. Na wydrukach widnieją jedynie imiona K., O., J., R. i H.. Niemożliwe jest ustalenie czy i ewentualnie jaką firmę reprezentowały te osoby. Organy wskazały natomiast, że wśród przedłożonych wydruków korespondencji w formie e-mail w dwóch przypadkach widnieje informacja, że Kam, Oskar i Joy to osoby z firmy szyjącej i sprzedającej Spółce odzież tj. G (email [...] o czym świadczy zamieszczona nazwa domeny będąca nazwą firmy G: [...], [...] , [...]). Z powyższego dobitnie wynika, iż przedstawione wydruki maili nie mogą być poświadczeniem wykonania usług wymienionych w umowie zawartej z firmą B. Mogą jedynie wskazywać, co też przyjął organ, że niniejsza korespondencja prowadzona była z firmą szyjącą i sprzedającą Spółce odzież, nie stanowią natomiast potwierdzenia wykonania postanowień kontraktu zawartego przez Spółkę z firmą B. Tym bardziej, że zakres współpracy miał obejmować reprezentowanie Spółki na targach, przesyłanie Spółce próbek produkcyjnych a także ciekawych ofert innych firm. Wiarygodność świadczenia opisanych usług podważa również to, że w 2008 roku Spółka dokonała jedynie częściowej zapłaty za fakturę nr [...] w wysokości 203.090 zł (WB nr [...] z [...] r.), natomiast pozostałe faktury do dnia 31 sierpnia 2009 r. nie zostały uregulowane. Organ zasadnie wskazał, iż płatność bez wykazania i udokumentowania jej związku z uzyskanym przychodem nie jest wystarczającym argumentem na uznanie, iż usługa była wykonana. Na uwagę zasługuje to, że w omawianym kontrakcie zostały ściśle określone świadczenia jakie miała realizować chińska firma, natomiast nie sprecyzowano w ogóle warunków płatności. Nie ustalono bowiem na podstawie jakich danych będą ustalane należne kwoty i jaka będzie ich wysokość. Wskazano jedynie, że firma A. będzie wystawiać faktury w USD, za które to Spółka będzie płacić przelewem na wskazane konto. Zastanawiające jest to, iż w dokumentach Spółki brak jest jakiegokolwiek śladu współpracy ze wskazaną firmą A. Co więcej, organ ustalił, że Spółka żadnej przesyłki nie kierowała do firmy A. Wysyłała natomiast przesyłki do firmy chińskiej szyjącej odzież - B. Dlatego też organ doszedł do przekonania, podzielanego również przez sąd orzekający w niniejszej sprawie, że faktury wystawione przez firmę B LTD. oraz wystawione do nich faktury VAT wewnętrzne dokumentujące import usług nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego, gdyż dokumentują czynności, które faktycznie nie zostały wykonane na rzecz Spółki. Tym bardziej, że brak zapłaty znacznej kwoty na rzecz chińskiej firmy (1.151.550 zł), na co sąd wskazywał już powyżej, podważa wiarygodność w ogóle "realizacji usług". W niniejszej sprawie, w ocenie sądu, organy podatkowe dopuściły jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i było zgodne z prawem (tj. materiały przesłane przez Spółkę m.in. specyfikacje, korespondencje i wyjaśnienia, dowód wpłaty, faktury i umowę, wykaz adresatów odbierających przesyłki od Spółki: informacje od H oraz I Sp. z o.o., informacje zamieszczone w Biuletynie Urzędu Patentowego nr 13 z 2006 r. i nr 17 z 2010r.) i dokonały oceny tegoż materiału dowodowego w granicach swobodnej oceny dowodów w sposób logiczny i odpowiadający zasadom doświadczenia życiowego. Ustosunkowały się do wszystkich zebranych dowodów. Dokonały również rozpatrzenia poszczególnych dowodów w powiązaniu z innymi, zgromadzonymi w sprawie, w ich wzajemnej łączności. W oparciu o taką ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ doszedł do przekonania, które podziela również sąd w orzekającym składzie, że faktury wystawione w 2008 r. przez firmę B. nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego w oparciu o treść art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a) ustawy o VAT. Spółka nie była uprawniona do wystawienia faktur wewnętrznych z tytułu świadczenia usług (które wystawiła i ujęła w prowadzonych ewidencjach VAT w tym samym miesiącu) do faktur otrzymanych od firmy B., z uwagi na to, że nie dokumentowały one rzeczywistych zdarzeń gospodarczych . W konsekwencji, jak ustaliły to organy, Spółka zawyżyła wykazany podatek należny od importu usług, stanowiący jednocześnie podlegający odliczeniu podatek naliczony (zgodnie z zasadami określonymi w art. 86 ust. 2 pkt 4 ustawy o VAT) - za październik 86.968,20 zł i grudzień 63.958,40 zł. Zgodnie z ugruntowanym już w tym zakresie orzecznictwem sądów administracyjnych, to na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia, że doszło do wykonania czynności na jego rzecz. Tym bardziej w sytuacji, kiedy są to czynności trudne do uchwycenia i polegające, tak jak w rozpatrywanym przypadku, na pozyskiwaniu nowych kontrahentów czy też rynków zbytu. W przedmiotowej sprawie, zdaniem sądu, Strona nie wykazała, że opisywane przez nią czynności faktycznie zostały przez spółkę chińską wykonane. Wręcz przeciwnie, w ocenie sądu, materiał zgromadzony w rozpatrywanej sprawie świadczy o braku faktycznej współpracy ze wskazaną spółką zagraniczną. Również zarzut, iż rażąco naruszono prawo strony do wypowiedzenia się odnośnie zebranego materiału dowodowego poprzez wydanie i doręczenie decyzji bez uprzedniego wyznaczenia siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego w sprawie materiału dowodowego nie zasługuje na uwzględnienie. Postanowieniem z dnia [...] r. (k. 1446 załączonych akt organu) wyznaczono bowiem Stronie, przed wydaniem decyzji ostatecznej, siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Postanowienie to doręczone zostało Pełnomocnikowi Strony dnia 17 sierpnia 2011 r. (k. 1445 załączonych akt). W odpowiedzi, w piśmie z dnia 22 sierpnia 2011 r. (k. 1447 załączonych akt), Pełnomocnik Strony stwierdził, że podtrzymuje dotychczasowe stanowisko. A zatem, wbrew zarzutom strony zawartym w rozpatrywanej skardze, w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 123 § 1 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Niezrozumiałym jest zatem twierdzenie pełnomocnika Strony, że "planował" on załączyć do akt sprawy dodatkowe dokumenty. W ocenie sądu, rozpatrywanej sprawie organ właściwie zastosował przepisy prawa materialnego. Nie naruszył także przepisów postępowania, a w szczególności art. 121 § 1, 122, 123, 124, 180, 187 § 1, 191, 200 § 1, 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Organ przeprowadził niniejsze postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, podejmując szereg działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. o czym świadczy zgromadzony obszerny materiał dowodowy. Zaskarżone decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, ze wskazaniem dowodów, które zostały zebrane w toku postępowania oraz przytoczeniem przepisów prawa i uzasadnieniem ich zastosowania w przedmiotowej sprawie. Niniejsze wskazuje zatem, że organy podatkowe działały na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia przedmiotowej skargi i jako bezzasadną, zgodnie z treścią art. 151 p.p.s.a. oddalił ją. P.Z-C.