I SA/Łd 875/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej p o s t a n a w i a: odmówić przyznania J. G. prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. J. G. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 27 października 2009 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł. W odpowiedzi, skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu sądowego. Uzasadniając ów wniosek podał, że działalność gospodarcza, którą prowadzi przyniosła w bieżącym roku stratę w wysokości 11.626 zł, podobnie jak w latach ubiegłych. Skarżący oświadczył, że wyprzedaje towary poniżej ceny zakupu. Podniósł również, że pomimo kategorycznego zalecenia lekarzy nie poddał się leczeniu w szpitalu, ponieważ wiązałoby się to z koniecznością faktycznej likwidacji działalności gospodarczej. Wyjaśnił, że z przyczyn finansowych zatrudnia jednego pracownika na pół etatu. Jednocześnie zły stan zdrowia powoduje, że skarżący osiąga zbyt niski obrót w stosunku do kosztów, które jest zobowiązany ponosić. Zdaniem skarżącego, zakończenie wykonywanej działalności nie jest możliwe, bowiem wiązałoby się to z koniecznością odprowadzenia wysokiego podatku od towarów i usług od towarów posiadanych "na stanie magazynowym". Z uzasadnienia wniosku wynika nadto, że skarżący jest zadłużony i nie posiada żadnych oszczędności. We wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący rozszerzył swoje żądanie, wnosząc o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości. W uzasadnieniu wniosku ponownie podniósł, że wykonywana działalność gospodarcza przynosi straty, których wysokość wynosi miesięcznie średnio 1.312,50 zł. Wskazał również na zły stan zdrowia, który utrudnia wykonywanie działalności zawodowej. Nadto skarżący oświadczył, że utrzymuje dwie córki w wieku 20 i 10 lat, z którymi, jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, nie mieszka. Z danych zawartych w formularzu wynika, że majątek wnioskodawcy stanowi wyłącznie mieszkanie o powierzchni 81 m2. Według oświadczenia wnioskodawcy jego jedynym źródłem utrzymania pozostaje działalność gospodarcza, która nie przynosi dochodu. W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego do uzupełnienia wniosku przez nadesłanie szeregu dokumentów dotyczących sytuacji majątkowej i rodzinnej, skarżący w piśmie z dnia 30 stycznia 2010 r. wyjaśnił, że jest osobą samotną, a na utrzymanie swoich córek przeznacza 900 zł miesięcznie, co czyni dobrowolnie, gdyż nie jest zobowiązany do płacenia alimentów. Oświadczył, że miesięcznie ponosi wydatki "domowo-eksploatacyjne" w wysokości 750 zł. Wnioskodawca wyjaśnił, że nie posiada prawa jazdy i nie może użytkować samochodu, który jest "własnością firmy" podobnie jak inne środki trwałe i towary handlowe. Stwierdził, że niezadowalające wyniki prowadzonej działalności gospodarczej nie pozwalają mu na zatrudnienie kierowcy, nie posiada żadnych lokat bankowych ani osobistych ani związanych z działalnością gospodarczą. Do pisma tego skarżący załączył szereg dokumentów, w tym wydruki prowadzonej elektronicznie dokumentacji podatkowej, z których wynika, że w roku 2009 r. poniósł stratę w wysokości 79.056 zł. Według zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2008 (PIT-36), skarżący osiągnął dochód z działalności gospodarczej w wysokości 12.314 zł, zaś dochód ze wszystkich źródeł wyniósł 24.339 zł. Natomiast z zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2007 (PIT-36), wynika, że skarżący poniósł stratę w wysokości 184.566 zł. Z nadesłanych kwartalnych deklaracji dla potrzeb podatku od towarów i usług wynika, że w pierwszym kwartale 2009 r. skarżący osiągnął obrót w wysokości 31.653 zł, w drugim 46.345 zł, w trzecim 71.687 zł, zaś w czwartym 67.117 zł. W kwartale pierwszym, drugim i czwartym skarżący dokonał zakupu towarów o wartości przekraczającej wysokość obrotów (deklaracja za trzeci kwartał jest niekompletna i nie zawiera stosownych danych). W kwartale trzecim i czwartym skarżący dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Z wyciągów bankowych dotyczących rachunku o nazwie [...] prowadzonego przez "A" Bank S.A. wynika, że saldo operacji za grudzień 2009 r. było ujemne, natomiast za listopad i październik 2009 r. było dodatnie. Z przedstawionych wyciągów wynika, że rachunek ten jest przez skarżącego zasilany z innego należącego do niego rachunku o nr 85 1500 1546 1015 4007 2260 0000, wyciągu z tego ostatniego rachunku skarżący nie przedstawił. Za pośrednictwem tego rachunku w październiku 2009 r. skarżący wpłacił na rachunek [...] kwotę 9.950 zł, zaś w grudniu 2009 r. łącznie kwotę 7.000 zł. Nadto skarżący posiada rachunek w banku "B", na którym posiada odnawialną linię kredytową z limitem 2.000 zł oraz kartę kredytową z limitem 5.000 zł. W odpowiedzi na kolejne wezwanie referendarza sądowego do uzupełnienia wniosku przez przedstawienie wykazu środków trwałych, skarżący podał, że środkiem trwałym jest samochód ciężarowy marki Citroen wprowadzony do ewidencji środków trwałych w 2004 r., którego wartość nabycia wyniosła 77.032 zł. Postanowieniem z dnia 15 marca 2010 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. W złożonym od powyższego postanowienia sprzeciwie skarżący podniósł, że wyjątkowo niekorzystnie zinterpretowano treść złożonych dokumentów. Ponadto podniósł, że wbrew zawartej w zaskarżonym postanowieniu ocenie, żadnych należności nie reguluje systematycznie i w terminach, zalega z zapłatą za towar, alimenty i opłaty mieszkaniowe, a swoje zobowiązania reguluje z dużym opóźnieniem, co skutkowało wszczęciem postępowań komorniczo - sądowych. Podał, że rachunek w Banku "B" jest zajęty przez komornika sądowego i w związku z tym nie wykonuje żadnych operacji przez ten rachunek "...wyciągów nie drukuje się i nie wydaje...". Skarżący oświadczył, że, wbrew ocenie przyjętej w zaskarżonym postanowieniu, nie posiada żadnej możliwości pozyskania środków z tego rachunku. Skarżący zakwestionował również ocenę przyjętą w postanowieniu referendarza sądowego, iż jego problemy finansowe mają charakter przejściowy, skoro trwają one już 8 lat. Podniósł, że od 8 lat nie był na urlopie, jego młodsza córka nie była na żadnym wyjeździe wakacyjnym, nie prowadził żadnego życia kulturalnego i towarzyskiego. Nadto przestał płacić alimenty starszej córce, która ze względu na "dramatyczną" sytuację zrezygnowała ze studiów i rozpoczęła pracę. Podał, że córka otrzymuje niskie wynagrodzenie i nie jest w stanie mu pomóc. Skarżący oświadczył, że w kwietniu 2010 r. zwolnił ostatniego pracownika. Obecnie przebywa na zwolnieniu lekarskim. Faktycznym źródłem utrzymania aktualnie oraz w przeszłości była wyprzedaż posiadanych zapasów towarów poniżej ceny ich nabycia. W roku 2009 skarżący poniósł stratę w wysokości 89.555 zł, na dowód czego załączył kserokopię informacji o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej PIT/B za 2009 r. Do sprzeciwu strona załączyła wyciąg z rachunku o nazwie [...] nr [...] prowadzonego przez "A" Bank i wyjaśniła, że regulamin banku wymaga by przynajmniej raz w miesiącu lub w ciągu trzech miesięcy saldo rachunku było dodatnie. W przypadku gdyby ów warunek nie został dotrzymany skarżący utraciłby przyznany wiele lat wcześniej debet w wysokości 10.000 zł. Oświadczył, że wobec braku środków pochodzących z przelewów zewnętrznych pożycza na jeden lub dwa dni pieniądze, które wpłaca na rachunek osobisty, a następnie przelewa na rachunek związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wyjaśnił, że czyni tak by zaoszczędzić na opłatach bankowych. Wpłata na konto osobiste jest bowiem wolna od opłat. Przelew między kontami wiąże się z opłatą 50 groszy. Natomiast wpłata tych samych środków bezpośrednio na konto "firmowe" koszty te zwiększa do kilkudziesięciu złotych. W dalszej części sprzeciwu skarżący podał, że nowe towary nabywa w "formule komisowej". Prowadzi działalność dzięki zaufaniu swoich kontrahentów, którzy udzielają mu kredytów kupieckich. Mimo to skarżący nie dotrzymuje terminów płatności za dostarczony towar. Ponownie podniósł, że nie może zakończyć prowadzenia niedochodowej działalności gospodarczej, gdyż nie byłby w stanie zapłacić podatku od towarów jakie posiada. Stwierdził, że stopniowo zmniejsza zapasy towarów handlowych, co pozwoli mu uiścić podatek od towarów i usług związany z likwidacją działalności gospodarczej. Końcowo podał, że zainicjował sześć postępowań przed tutejszym Sądem, co wiąże się z koniecznością uiszczenia łącznie kwoty 1.200 zł, tytułem wpisów od skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucję zwolnienia od kosztów sądowych reguluje rozdział 3 dział V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Przepis art. 244 tej ustawy, stanowi, iż prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 245 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje, zgodnie z § 2 tegoż przepisu, zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje natomiast, według § 3 powołanego przepisu, zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przesłanki przyznania pomocy osobie fizycznej określa przepis art. 246 § 1 powołanej ustawy. I tak, przyznanie pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie częściowym natomiast – gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zawarty w przepisie art. art. 246 § 1 ppsa zwrot "gdy osoba ta wykaże" oznacza, że na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Warunkiem przyznania stronie prawa pomocy jest wykazanie przez stronę, iż występują przesłanki uzasadniające jej udzielenie (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2009 r., II FZ 101/09 dostępne w LEX nr 550317 oraz w internetowej bazie orzeczeń NSA pod adresem www.nsa.gov.pl). W interesie skarżącego leży zatem przedstawienie wszelkich okoliczności, które wskazywałyby na fakt pozostawania w trudnej sytuacji materialnej. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie, przy czym ocena sytuacji materialnej nie sprowadza się tylko do stwierdzenia, że skarżący uzyskuje lub nie uzyskuje dochodów, ale również polega na zbadaniu, czy posiada on majątek oraz czy posiada obiektywnie rozumianą zdolność do zdobycia potrzebnych środków finansowych. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Zgodnie z art. 260 ppsa, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Przenosząc analizowane przepisy na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, iż skarżący, zakres pierwotnego wniosku o zwolnienie od uiszczenia wpisu od skargi, na złożonym na urzędowy formularzu PPF o zwolnienie od kosztów sądowych rozszerzył na wszystkie koszty postępowania sądowego. Skoro bowiem z art. 252 § 2 ppsa wynika, że wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, to zakres żądania strony wyznacza żądanie wynikające z wniosku złożonym na formularzu PPF, złożonym w dniu 29 grudnia 2009 r. Z wniosku tego wynika zaś, że skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych, nie zaś tylko od wpisu sądowego. Dodatkowo podnieść należy, iż zwolnienie od kosztów sądowych obejmuje także zwolnienie od wpisu od skargi. Rozpoznając z kolei merytorycznie wniosek J. G. o przyznanie prawa pomocy Sąd uznał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie, skarżący nie wykazał bowiem istnienia przesłanek we wskazanych przepisach, tj. że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego dla utrzymania siebie. Ze złożonego oświadczenia, wniosku, kolejnych pism oraz przedłożonych dokumentów wynika wprawdzie, iż prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza przynosi straty, co oznacza, iż nie osiąga on dochodów, a na utrzymanie córek skarżący przeznacza 900 zł oraz ponosi wydatki własnego utrzymania w wysokości 750 zł, nie posiada żadnego majątku, poza mieszkaniem, ani też środków pieniężnych. Wyjaśnienia te Sąd uznaje jednakże za niewiarygodne, nadto jako pozostające we wzajemnej sprzeczności. Przede wszystkim podnieść należy, iż działalność gospodarcza skarżącego stanowiąca, jak twierdzi, jedyne źródło utrzymania skarżącego, nie jest, jak twierdzi skarżący, tak dalece niedochodowa, że jedynym powodem dla którego skarżący ją wykonuje, jest obawa zapłaty wysokiego podatku od towarów i usług, od towarów objętych tzw. spisem z natury. Gdyby tak było, nie byłby w stanie pokrywać z tego jedynego bądź zasadniczego źródła dochodów wydatków na utrzymanie mieszkania w wysokości przekraczającej 700 zł oraz dobrowolnie opłacanych alimentów w wysokości 900 zł, tym bardziej że działalność ta przynosi dość znaczne straty, a skarżący dokonuje zakupów towarów. Podnieść też należy, iż oświadczenie skarżącego o poniesionej stracie w 2009r., pozostaje w sprzeczności z treścią zeznania podatkowego za ten rok, z którego wynika, iż z działalności gospodarczej skarżący osiągnął dochód w wysokości 13.314 zł. Wyjaśnienia skarżącego są rozbieżne także co do wysokości straty z działalności gospodarczej, raz bowiem skarżący podnosi, iż strata ta wynosi rocznie 11.626 zł, co stanowi kwotę 968,83 zł miesięcznie, innym razem twierdzi, iż wynosi ona średnio miesięcznie 1.312,50 zł, z przedłożonej elektronicznej dokumentacji podatkowej wysokość tej straty wynosi 79.056 zł (6.588 zł miesięcznie), ze sprzeciwu zaś – 89.555 zł. Oświadczenie co do osiąganych dochodów budzi wątpliwości także dlatego, iż skarżący w 2009r. dokonywał zakupu towarów o wartości przekraczającej obrót, dokonywanie tych zakupów zaś byłoby niemożliwe gdyby skarżący nie posiadał wolnych środków finansowych. Podnieść należy, iż mimo że na gruncie rozliczeń w zakresie podatku dochodowego działalność ta w ostatnich latach przynosiła straty, to stanowi ona realne źródło utrzymania dla strony. Podkreślić należy, że strata jako wynik rozliczenia podatku dochodowego nie dowodzi nierentowności działalności gospodarczej. Strata świadczy, że podatnik poniósł wyższe koszty od osiągniętych w danym roku przychodów. Wysokość kosztów zależy bezpośrednio od wartości (ilości) nabywanych przez podatnika towarów. Wbrew twierdzeniu zawartemu m.in. w sprzeciwie, skarżący nie dąży też do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, o czym świadczyć miałoby dokonywanie wyprzedaży towaru. Przeczy temu towarzysząca dokonywaniu wyprzedaży towaru okoliczność jednoczesnego jego nabywania. Jak bowiem wynika z deklaracji składanych dla potrzeb podatku od towarów i usług, skarżący nabywa towary, a ich wartość przekracza wysokość sprzedaży. Przykładowo według deklaracji VAT-7K za czwarty kwartał 2009 r. skarżący dokonał dostawy towarów o wartości 48.100 zł i zakupił towary oraz usługi o wartości 67.951 zł oraz dokonał wewnątrzwspolnotowego nabycia towarów o wartości 19.017 zł. Powyższe prowadzi do wniosku, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, wnioskodawca nie zamierza wyprzedawać stanów magazynowych (str. 4 sprzeciwu) w celu zakończenia prowadzenia działalności, a co istotniejsze posiada środki na zapłatę za zakupione towary. Niewiarogodne, w ocenie Sądu, są również twierdzenia skarżącego, iż prowadzona działalność polega na wyprzedaży towarów poniżej ceny ich nabycia. Zakładając bowiem, iż skarżący jako przedsiębiorąca działa racjonalnie a jego celem jest zakończenie działalności gospodarczej i podjęcie pracy w charakterze nauczyciela muzyki, to nie nabywałby nowego towaru, by sprzedawać go poniżej ceny nabycia, a koncentrowałby się na faktycznej wyprzedaży towaru już posiadanego. Wiarygodności oświadczeniom skarżącego przeczy również fakt, iż analogiczne argumenty podnosił we wnioskach o przyznanie prawa pomocy, składanych w sprawach toczących się w przeszłości przed tutejszym Sądem, m.in. w sprawie oznaczonej sygn. akt I SA/Łd 97/08 ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wznowienie postępowania. W postępowaniu tym również podnosił, że wykonywana działalność handlowa od kilku lat ogranicza się do wyprzedaży towarów z magazynów, zaś likwidacja działalności nie jest możliwa z uwagi na konieczność zapłaty podatku od towarów i usług, od stanu magazynowego, no co go nie stać. W tych okolicznościach wątpliwe jest, że działalność gospodarcza skarżącego sprowadza się tylko do wyprzedaży towarów magazynowych. Nie sposób też uznać za wiarygodne twierdzenia skarżącego o prowadzeniu działalności dzięki zaufaniu kontrahentów, udzielających kredytów kupieckich w sytuacji, gdy skarżący, jak twierdzi, nie dokonuje płatności terminowo, co, jak dowodzi doświadczenie życiowe, z pewnością podważa to zaufanie. Sąd nie dał również wiary oświadczeniom strony co do posiadanego majątku. Według tego oświadczenia zawartego we wniosku jedynym składnikiem majątkowym skarżącego jest mieszkanie. Skarżący przemilczał całkowicie fakt, iż posiada samochód ciężarowy marki Citroen, nabyty w 2004 r. za cenę przekraczającą 70.000 zł. Niewątpliwie wartość tego samochodu w dacie składania formularza PPF, tj. w dniu 29 grudnia 2009 r., przekraczała 3.000 euro, zatem skarżący winien wykazać ów samochód we wniosku. Podkreślić również należy, iż ów samochód stanowi majątek skarżącego, mimo iż służy do prowadzonej działalności gospodarczej i stanowi jak określił to skarżący "majątek firmy". Ustalenie faktu, iż skarżący posiada samochód ciężarowy ma istotne znaczenie, bowiem jak podkreśla się w orzecznictwie podmiot wnoszący o przyznanie prawa pomocy powinien wykazać, iż mimo poczynienia wszelkich możliwych oszczędności i ograniczenia wydatków do niezbędnych, nie może zgromadzić środków na poniesienie, chociaż części kosztów postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 12 marca 2009 r., II FZ 80/09, LEX nr 550323 oraz internetowa baza orzeczeń NSA). W rozpoznawanej sprawie skarżący dowodzi, że poczynił oszczędności poprzez zaniechanie płacenia alimentów na starszą 20-letnią córkę oraz zwolnił jedynego pracownika. Sytuację majątkową strony bez wątpienia poprawiłaby sprzedaż bądź wynajęcie posiadanego samochodu, skoro na skutek utraty prawa jazdy nie może go osobiście używać i nie zatrudnia kierowcy. Działanie takie pozwoliłoby z pewnością na pozyskanie dodatkowych środków, chociażby na pokrycie wpisu sądowego w wysokości 200 zł. Biorąc powyższe pod uwagę, a także fakt, iż wnioskodawca nabywał w ostatnim kwartale 2009 r. znaczne ilości towaru, przekraczające wartość sprzedaży, Sąd uznał, że strona nie poczyniła wszelkich działań celem zgromadzenia środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego. Sąd nie dał wiary również wyjaśnieniom skarżącego, iż pieniądze, które wpłaca i przelewa na rachunek [...] prowadzony w "A" Banku pochodzą z pożyczek. Akceptacja tych wyjaśnień oznaczałaby, że przeważająca liczbowo i wartościowo część wpływów na rachunki skarżącego, to pieniądze pożyczone. Biorąc zaś pod uwagę, że z tych rzekomo pożyczonych pieniędzy skarżący realizuje określone płatności stawia pod znakiem zapytania twierdzenie, że pieniądze te zwraca pożyczkodawcom w ciągu jednego bądź dwóch dni. Za gołosłowne uznać też należało oświadczenia skarżącego co do złego stanu zdrowia, ograniczającego prowadzoną działalność gospodarczą. Dokonana powyżej ocena okoliczności faktycznych nie pozostaje, w ocenie Sądu, w kolizji z treścią postanowienia z dnia 22 maja 2010 r., I SA/Łd 878/10, na mocy którego skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od obowiązku uiszczenia wpisu od skargi. Przede wszystkim zauważyć należy, iż łączna wartość wpisów od skarg we wszystkich wszczętych przez skarżącego postępowaniach uległa wobec podjęcia tego postanowienia obniżeniu i wynosi obecnie 1.000 zł. Nie można też zapominać i o tym, że okoliczność przyznania prawa pomocy w innej sprawie nie może sama w sobie stanowić argumentu uzasadniającego podobne rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Nie do przyjęcia byłaby bowiem sytuacja, gdyby sąd rozpoznający sprawę i korzystający z niezawisłości sędziowskiej, dla zachowania jednolitej linii orzeczniczej, rozstrzygał nie na podstawie akt tej sprawy, a jedynie w oparciu o stanowisko wyrażone w podobnej sprawie przez inny skład orzekający (postanowienie NSA z 26 stycznia 2009 r., I FZ 516/08, LEX nr 551930). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w postanowieniu. t.n.