I SA/Łd 9/15

Dnia 19 marca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Bożena Kasprzak po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2015 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. K. i M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie: określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 11 grudnia 2014 roku B. i M. K. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] roku określającą skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok. W treści skargi strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie strony wniosek zasługuje na uwzględnienie z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącym znacznej szkody. Podniesiono, że zapłata kwoty ponad 10.000 zł nie tylko przekracza możliwości finansowe skarżących, ale także spowoduje znaczną szkodę w sytuacji finansowej i majątkowej. Skarżący znajdują się w bardzo trudnej sytuacji osobistej i majątkowej, są ludźmi bardzo schorowanymi i ich świadczenia rentowe wystarczają na bardzo skromne życie. Autor wniosku podkreślił, że wykonanie decyzji spowoduje, że skarżący zostaną pozbawieni środków utrzymania, a nadto udzielenie ochrony na czas postępowania sądowego nie będzie zagrażać żadnym innym dobrom chronionym poprzez niewykonanie zaskarżonej decyzji. Zwrócono również uwagę na fakt, że zostało wszczęte przeciwko skarżącym postępowanie egzekucyjne poprzez zajęcie świadczeń rentowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Istotne przy tym jest, iż to strona skarżąca powinna wykazać, że w jej przypadku wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą wyżej wskazane skutki. Nie tracąc z pola widzenia całokształtu zgromadzonej dokumentacji (m. in. dołączonej do wniosku o przyznanie prawa pomocy) , w ocenie Sądu strona skarżąca, poza hasłowymi sformułowaniami wniosku nie wykazała okoliczności, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących pozytywne jego rozstrzygnięcie. Jednocześnie Sąd podkreśla, że nie neguje faktu, że wynikająca z zaskarżonej decyzji kwota zobowiązania podatkowego jest obiektywnie znaczna i bez wątpienia konieczność spełnienia zobowiązania podatkowego może wywołać konsekwencje finansowe dla skarżących, jednak nie musi to być równoznaczne z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Należy podkreślić, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może nastąpić w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi. Zaznaczyć nadto należy, iż wnioskodawca w żaden sposób nie konkretyzuje okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. i nieuprawdopodabnia ich wystąpienia. Mając na uwadze argumentację wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji opartą na niebezpieczeństwie egzekucji zwrócić wypada uwagę na fakt istnienia ograniczeń w prowadzeniu egzekucji administracyjnej (por. art. 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Ograniczenia te gwarantują zachowanie zobowiązanemu i jego rodzinie warunków wystarczających, według ustawodawcy do humanitarnej egzystencji - choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem egzekucji. Pogorszenie jednak warunków egzystencji to jeszcze nie powód, aby wstrzymywać wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2005 roku, sygn. akt II GZ 111/05, podobnie NSA w postanowienie z 14 listopada 2012 r., sygn. akt II FZ 894/12 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Reasumując, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Ake.