I SA/Łd 90/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Janicki Asesor WSA Grzegorz Potiopa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi B. E. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 3 września 2021 roku nr KO.400.433.2021 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2021 r. oddala skargę. Burmistrz Wolborza (dalej jako: "organ I instancji") decyzją z dnia 24 maja 2021 r. ustalił wobec B. N. (dalej jako: "skarżąca") wymiar podatku od nieruchomości na 2021 r. w kwocie 741 zł, jako posiadaczowi samoistnemu zabudowanej nieruchomości - działki o nr ewid [...] w obrębie [...] miasto W., przy ul. [...]. Wysokość podatku ustalono na podstawie złożonej informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz danych z ewidencji gruntów i budynków. Przedmiot opodatkowania stanowiły: - budynki mieszkalne o pow. użytkowej 74 m2, stawka podatku 0,60 zł/m2, podatek w kwocie 44,40 zł; grunty pozostałe do 1.000 m2 o pow. 1.000 m2, stawka podatku 0,25 zł/m2, podatek w kwocie 250,00 zł; grunty pozostałe od 1.001 m2 do 5.000 m2 o pow. 2.129 m2, stawka podatku 0,21 zł, podatek w kwocie 447,09 zł. Następnie zaskarżoną decyzją z dnia 3 września 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim (dalej jako: "organ odwoławczy", "SKO"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, ze zm., dalej jako: "O.p.") utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że stan prawny nieruchomości od której ustalono podatek jest nieuregulowany, w ewidencji gruntów i budynków ww. działka figuruje we władaniu samoistnym spadkobierców nieżyjącego J. B.. Organ wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że skarżąca jest posiadaczem samoistnym ww. nieruchomości, mieszka tam na stałe i jest zameldowana wraz z synem, córką i wnuczką. W dniu 24 marca 2021 r. organ uzyskał informację od K. Spółki z o.o. w W., że nieruchomość jest podłączona do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, a dnia 4 marca 2021 r. zawarto ze skarżącą umowę na podłączenie nieruchomości do sieci wodociągowej. Wcześniej skarżąca korzystała z przyłącza wody od sąsiadki. Ponadto skarżąca jest stroną umowy sprzedaży energii elektrycznej i świadczenia usług dystrybucji dla punktu poboru w W. przy ul. [...], ponosi koszty utrzymania mieszkań swojego oraz syna. Ponadto w dniu 23 lutego 2004 r. złożyła informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Skarżącej naliczono podatek od nieruchomości na 2021 r. od gruntów pozostałych - 3.129 m2, budynku mieszkalnego o pow. użytkowej - 74 m2 według stawek określonych w uchwale Nr II/20/2018 Rady Miejskiej w Wolborzu z dnia 28 listopada 2018 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Łodzk. z 2018 r., poz. 6630 ze zm.). Natomiast od budynku pozostałego o pow. użytkowej - 132 m2 nie naliczono podatku od nieruchomości uwzględniając fakt, że budynek ten nie posiada dachu i jest w trakcie rozbiórki. W ocenie SKO zgromadzony materiał dowodowy potwierdza samoistne posiadanie przez skarżącą przedmiotowej nieruchomości. Pomimo kwestionowania decyzji z lat ubiegłych, skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów, że nie jest posiadaczem samoistnym nieruchomości. W skardze na ww. decyzję skarżąca wskazała, że nie zgadza się z tym rozstrzygnięciem w całości, uważa je za bezprzedmiotowe i żąda jego uchylenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Materialną podstawą zaskarżonej decyzji jest art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. 2019 r., poz. 1170, dalej jako: "u.p.o.l."). Stosownie do jego treści podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych. Zgodnie z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne są obowiązane do złożenia właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzonej na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania tym podatkiem w trakcie roku podatkowego. Zgodnie dalej z art. 21 § 5 O.p., jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji (zeznania, wykazu informacji), wysokość zobowiązania podatkowego ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba, że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalania wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym. W myśl art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 2052) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę między innymi wymiaru podatków i świadczeń. Stosownie do art. 3 ust. 3 u.p.o.l., jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym. Obowiązek podatkowy posiadacza samoistnego wyprzedza zatem obowiązek podatkowy właściciela nieruchomości oraz wyłącza konieczność poszukiwania przez organ podatkowy właściciela w razie, gdy stan prawny danej nieruchomości jest nieuregulowany. Poza sporem pozostaje fakt, że stan prawny nieruchomości jest nieregulowany - w ewidencji gruntów i budynków działka nr [...] figuruje jako pozostająca we władaniu samoistnym spadkobierców J. B.. Zgodnie z danymi ewidencji gruntów powierzchnia działki wynosi obecnie (po modernizacji) 0,3129 ha (tereny mieszkaniowe B - 0,1848 ha i zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy Bp - 0,1281 ha). Na terenie działki znajduje się budynek mieszkalny oraz budynek niemieszkalny (pozostały), który nie ma dachu. Z pisma P. T. z 28 lipca 2016 r. wynika, że skarżąca jest stroną umowy sprzedaży energii elektrycznej i świadczenia usług dystrybucji dla punktu poboru w W., ul. [...]. Z zaświadczeń o zameldowaniu wystawionych przez Urząd Miasta w W. wynika, że skarżąca zameldowana jest pod tym adresem na pobyt stały podobnie jak jej syn S. oraz córka S. K. i wnuczka S.. S. K. nie zamieszkuje od lat 10 na ww. nieruchomości i jest tam jedynie zameldowana (co wyjaśniła w toku postępowania za 2015 r.) W dalszej kolejności z pisma K. sp. z o.o. z dnia 26 marca 2021 r. wynika, że posesja położona przy ul. [...] jest podłączona do sieci wodociągowej od dnia 3 marca 2021 r. – skarżąca zawarła umowę w dniu 4 marca 2021 r., wcześniej skarżąca korzystała z przyłącza sąsiadki i ze zużytej wody rozliczała się bezpośrednio z nią. Okoliczność ta potwierdzona została przez J. O. oświadczeniem. Na okoliczność sposobu korzystania z ww. nieruchomości wskazują także informacje wypływające z pisma MOPS w W. z 5 października 2016 r. W trakcie wizyt pracowników ośrodka w miejscu zamieszkania syna skarżącej, w budynku przy ul. [...], potwierdzono, że zamieszkuje tam także skarżąca, korzystając z odrębnego mieszkania. Ustalono również, że podatniczka pokrywa koszty utrzymania mieszkań (także syna). W dniu 23 lutego 2004 r. skarżąca złożyła informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, w której wprost wymieniła poszczególne przedmioty opodatkowania - budynek mieszkalny o pow. użytkowej 74 m2 i budynek pozostały o pow. użytkowej 132 m2 oraz grunty pozostałe o powierzchni 3.342 m2. Mając na uwadze powyższe ustalenia, organ doszedł do słusznego przekonania, że skarżąca jest posiadaczem samoistnym ww. nieruchomości zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Pojęcie posiadacza samoistnego nie jest wyjaśnione w u.p.o.l., ale zostało zdefiniowane na gruncie art. 336 kodeksu cywilnego. Posiadacz samoistny wykonuje uprawnienia składające się na treść prawa własności, czyli korzysta z rzeczy z wyłączeniem innych osób, pobiera pożytki i dochody, a także uważa się za uprawnionego do rozporządzenia nią (postanowienie SN z 17 czerwca 2015 r., I CSK 309/14). Z okoliczności sprawy wynika, że skarżąca włada rzeczą jak właściciel, co stanowi posiadanie samoistne na które składają się dwa elementy: fizyczny – wyrażający się we władaniu rzeczą oraz psychiczny wyrażający się w psychicznym nastawieniu do wykonywanego władztwa. Skarżąca sprawuje władztwo nad nieruchomością dla siebie niezależnie od woli innych osób. O posiadaniu samoistnym skarżącej świadczą zawarcie umowy o podłączenie nieruchomości do sieci wodociągowej, umowy na dostawę energii i ponoszenie związanych z tym opłat, zameldowanie i stałe zamieszkanie, odbieranie korespondencji kierowanej pod ten adres i ponoszenie kosztów utrzymania, a także złożenie informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych położonych na nieruchomości. Dodatkowo należy również podkreślić, że w analogicznych sprawach, dotyczących opodatkowania tej samej nieruchomości za 2015 r., 2018 r., 2019 r., 2020 r. skargi skarżącej na decyzje SKO zostały oddalone wyrokami tut. Sądu (wyroki z dnia 18 stycznia 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 659/17, z dnia 25 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Łd 804/18 i z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 699/19, z dnia 25 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 125/21). Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela ocenę prawną i argumenty podniesione w tych orzeczeniach. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). db