I SA/Łd 906/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 10 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 2003 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 5 lipca 2010 r. A.U. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 2003 r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Na jego uzasadnienie podniesiono, że wykonanie kwestionowanej decyzji pozbawi podatnika środków finansowych niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej, spowoduje utratę zdolności kredytowej, a także bezpowrotną utratę rynku na którym działa. Powołano się również na wady postępowania toczącego się przed organami podatkowymi, a także na niekonstytucyjność przepisów, na podstawie których wydano zaskarżone rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Sąd zatem może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę już we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione. Istnienie tego obowiązku jest konsekwentnie powoływane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. w szczególności postanowienie NSA z dnia 13.12.2004 r. FZ 496/2004, publ. system LexPolonica). Podkreślić należy, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, iż na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Rozpatrując wniosek strony z tego punktu widzenia stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Strona skarżąca nie wskazała bowiem żadnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona wskazała wprawdzie, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do finansowej zapaści, a w konsekwencji zmusi go do likwidacji prowadzonej działalności, jednak nie podała na uzasadnienie tych twierdzeń żadnych poddających się ocenie danych. Rozpoznawany wniosek w najmniejszym stopniu nie pozwala ocenić możliwości finansowych i majątkowych skarżącego. Tego rodzaju informacje są zaś niezbędne do ustalenia, czy zachodzą w sprawie przesłanki wstrzymania kwestionowanej decyzji. Okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji nie może stanowić również hipotetyczna możliwość uwzględnienia skargi, wynikająca w szczególności z ewentualnej niekonstytucyjności podstawy prawnej kwestionowanego rozstrzygnięcia. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd bowiem nie dokonuje oceny zawartości skargi (por. postanowienie NSA z dnia 28.4.2005 r., II OZ 184/05, Lex nr 302251), a zajmuje się wyłącznie potencjalnym wpływem wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację (przede wszystkim ekonomiczną) podatnika. W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. P.Pij.