I SA/Łd 915/08

Dnia 2 grudnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Sędziowie Sędzia NSA Teresa Porczyńska Asesor WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda (spr.) Protokolant asystent sędziego Piotr Pietrasik po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi W. S.– S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za miesiące: wrzesień, październik, listopad i grudzień 2005 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 1596 zł (jeden tysiąc pięćset dziewięćdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygnatura akt I SA/Łd 915/08 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku określającą kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia za miesiące wrzesień 2005 roku w kwocie 30.657 zł, październik 2005 roku w kwocie 20.013 zł, listopad 2005 roku w kwocie 54.483 zł i za grudzień 2005 roku w kwocie 57.282 zł. W wyniku kontroli przeprowadzonej w zakresie prawidłowości rozliczeń podatku od towarów i usług W. S.– S. stwierdzono m.in., że w deklaracji VAT-7 za miesiąc wrzesień 2005 roku podatniczka odliczyła podatek naliczony w kwocie 9.460 zł z faktury wystawionej przez podmiot nieuprawniony do wystawiania faktur. Organ ustalił bowiem, że M. P., będący wystawcą niniejszej faktury, w okresie od stycznia 2004 roku do lutego 2006 roku nie figurował w rejestrze podatników podatku od towarów i usług oraz nie składał w tym okresie deklaracji VAT-7. Mając powyższe na uwadze Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. dnia 19 grudnia 2007 roku wydał decyzję, w której określił nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za okres wrzesień – grudzień 2005 roku w prawidłowych wysokościach. Po rozpatrzeniu odwołania złożonego na powyższą decyzję przez W.S. – S., Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] roku utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Na powyższą decyzję podatniczka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której powtórzyła zarzuty zawarte wcześniej w odwołaniu. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 88 ust. 3a pkt. 1 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług przez odmowę jego zastosowania z uwagi na sprzeczność regulacji polskiej z art. 17 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy i przyjęcie, że podatnik otrzymujący fakturę VAT od podatnika niezarejestrowanego jako czynny podatnik VAT nie ma prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, mimo nie kwestionowania transakcji opisanej tą fakturą, niezastosowanie art. 167 i art. 168 Dyrektywy w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej nr 2006/112/WE RADY, w sytuacji gdy podatnik spełniał określone przez Dyrektywę warunki pozwalające na skorzystanie z prawa odliczenia podatku należnego o podatek naliczony, niewłaściwe zastosowanie art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług poprzez jego nie zastosowanie i odmówienie podatnikowi prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony oraz błędną wykładnię art. 178 lit. a) w zw. z art. 214 i art. 226 pkt. 3 Dyrektywy nr 2006/112/WE poprzez przyjęcie, że określone w tych przepisach wymogi dotyczące treści faktur VAT oraz obowiązki państw członkowskich w zakresie identyfikacji podatników podatku VAT mogą być podstawą pozbawienia podatnika prawa odliczenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturze wystawionej przez podmiot, który nie dokonał zgłoszenia rejestracyjnego. Mając na uwadze wskazany zakres zaskarżenia, podatniczka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi W. S. – S. wskazała, iż organ odmówił jej prawa do odliczenia podatku należnego o podatek naliczony wynikającego z wystawionych we wrześniu 2005 roku faktur z uwagi na to, że ich wystawca w okresie od stycznia 2004 roku do lutego 2006 roku nie figurował w rejestrze podatników podatku od towarów i usług. Jednocześnie organ nie kwestionował, że zdarzenie udokumentowane wystawionymi fakturami miało miejsce. Skarżąca podniosła, że organy podatkowe nie miały żadnych podstaw prawnych do zakwestionowania skorzystania przez nią z prawa do odliczenia podatku, ponieważ prawo to nie jest ograniczone warunkiem rejestracji jako czynnego podatnika VAT podmiotu wystawiającego fakturę, w sytuacji gdy zdarzenie udokumentowane tą fakturą miało miejsce. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie wywodząc jak dotychczas. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie przejmuje zatem sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz jedynie dokonuje oceny działalności organu podatkowego z punktu widzenia legalności. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż fakt zakwestionowania skarżącej prawa do obniżenia podatku należnego o naliczony wynika z tego, iż sporne faktury zostały wystawione przez osobę nie zarejestrowaną w okresie, którego spór dotyczy, jako podatnik podatku od towarów i usług, ani też nie składającą w tym okresie deklaracji VAT-7. Jednocześnie organy nie kwestionowały, że rozpatrywane faktury dokumentują zdarzenie, które faktycznie miało miejsce. Powyższe stanowisko organów podatkowych nie zasługuje na uwzględnienie. Fakt rejestracji danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług nie ma bowiem charakteru konstytutywnego. Nie warunkuje zatem możliwości wystawiania przez konkretny podmiot faktur VAT, które następnie mogą stanowić podstawę do obniżenia podatku należnego o naliczony. Stanowisko takie wynika wprost z uregulowań zawartych w tym zakresie w powoływanej powyżej Dyrektywie, a także z wypracowanego orzecznictwa. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję, oraz zgodnie z art. 152 p.p.s.a., określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o treść art. 200 p.p.s.a. i 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt. 1 lit. a) oraz § 6 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). t.n.