I SA/Łd 917/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji podatkowej za pierwszy kwartał 2014 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. R. P. wniósł 13 września 2016 r. skargę na postanowienie Naczelnika Urzędy Skarbowego w S. z [...] r. w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji podatkowej za pierwszy kwartał 2014 r. W skardze zamieszczono między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanego postanowienia do czasu rozpoznania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Prawną podstawę rozpoznania przez sąd wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu stanowi przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Wskazany przepis pozwala przyznać stronie na czas procesu ochronę tymczasową przed skutkami wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Warunkiem niezbędnym przyznania ochrony tymczasowej jest jednak możliwość wykonania aktu, którego dotyczy wniosek. Brak możliwości wykonania aktu objętego wnioskiem powoduje, że niemożliwe jest zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wstrzymanie wykonania aktów administracyjnych może dotyczyć tylko tych aktów administracyjnych, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania. W przedmiotowej sprawie wnioskiem strony skarżącej objęte jest postanowienie naczelnika urzędu skarbowego przedłużające termin dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Rozstrzygnięcie to nie nakłada na stronę żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy (por. postanowienie NSA z 18 maja 2015 r., I FZ 136/15, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Nie posiada zatem przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jego wykonania. Tym samym wniosek strony o wstrzymanie wykonania wymienionego postanowienia nie mógł zostać uwzględniony. W tym stanie sprawy sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Ake.