I SA/Łd 932/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 14 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. im. A. R. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. im. A. R. w Ł. wniosła 8 lipca 2015 r. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r. wydaną w przedmiocie odmowy umorzenia kwoty podlegającej zwrotowi. W skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, przy czym nie powołała żadnych argumentów na jego uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zakwestionowanego aktu jest zamknięty. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny, jak również orzecznictwem sądów administracyjnych, wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wydanie III, Warszawa 2009, s. 378). Nie każdy akt administracyjny nadaje się do wykonania. Takiej cechy w szczególności nie mają decyzje odmowne ponieważ nie nakładają na stronę żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy (por. postanowienie NSA z 18 lutego 2010 r., II GZ 34/10). Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Negatywne ustosunkowanie się właściwego organu do starań zobowiązanego o umorzenie kwoty dotacji podlegającej zwrotowi nie powoduje bowiem przyznania mu żadnego prawa, ani też nie nakłada na niego żadnego dodatkowego obowiązku. W tym stanie sprawy sąd, uznając że rozpatrywany wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. AKE.