I SA/Łd 941/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Protokolant: Starszy asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji w sprawie podatku od towarów i usług za okres od marca do grudnia 2008 roku i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. Określił A Spółce z o.o. w T. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące marzec-listopad 2008 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiąc grudzień 2008 r. W ocenie organu I instancji spółka w rozliczeniu podatku należnego za miesiące marzec-grudzień 2008 r. zaniżyła podatek należny o kwotę 16.031 zł na skutek nieopodatkowania nieodpłatnego świadczenia usług polegających na oddaniu do nieodpłatnego używania samochodu osobowego Skoda Octavia swojemu kontrahentowi P. N. Spółka zawyżyła też kwotę podatku naliczonego (58.803 zł) na skutek odliczenia podatku z faktur VAT dotyczących zakupu złomu od firmy B w Z., które to faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. W odwołaniu od powyższej decyzji spółka A wniosła jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji lub o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, póz. 535 ze zm.) w związku z § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, póz. 970 ze zm.), poprzez zakwestionowanie Spółce prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez B; art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez zakwestionowanie Spółce prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez B, art. 167, art. 168 lit. a, art. 178 lit. a, art. 220 pkt 1 i art. 226 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, poprzez zakwestionowanie Spółce prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez B, art. 8 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez uznanie, że Spółka powinna opodatkować podatkiem od towarów i usług nieodpłatne świadczenie, jakiego rzekomo dokonywała nie obciążając P. N. opłatą za korzystanie z samochodu, który miał być użytkowany przez tego ostatniego w związku z zawartą pomiędzy Spółką a P. N. umową pośrednictwa handlowego, art. 120, art. 122, art. 180, art. 187, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez nienależyte prowadzenie postępowania dowodowego i nieprzeprowadzenie czynności wystarczających do wydania obiektywnego i odpowiadającego stanowi rzeczywistemu rozstrzygnięcia w sprawie. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. po rozpatrzeniu odwołania strony decyzją z dnia [...] r. uchylił zaskarżoną Decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu decyzji wskazano w szczególności na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie dotyczącym wykorzystania przez P. N. samochodu osobowego marki Skoda Octavia. W części dotyczącej faktur zakupu złomu wystawionych przez B w Z. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał na potrzebę uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego o dowody pozyskane z Prokuratury Okręgowej we W., która prowadzi postepowanie przeciwko Prezesowi Zarządu Spółki C, od której D. J. miał rzekomo dokonywać nabyć złomu. Organ II instancji uznał też, że Dyrektor UKS w Ł. nie dokonał analizy i oceny zasadności odliczenia przez podatnika podatku VAT z faktur wystawionych przez spółki z o.o. D z siedzibą w W. i E z siedzibą w G. i Firmę F w G. W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję w części dotyczącej uzasadnienia A Spółka z o.o. w T. wniosła o jej uchylenie podnosząc zarzuty naruszenia: art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, a w szczególności brak ustosunkowania się do wszystkich znaczących wyjaśnień i twierdzeń wnoszonych w toku postępowania podatkowego, w tym również do powołanych w trakcie tego postępowania dowodów, art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w związku z § 14 ust. 2 pkt 4 lit a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, póz. 970 ze zm.), poprzez brak rozstrzygnięcia w zakresie zakwestionowanego przez organ pierwszej instancji prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez B; art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez brak rozstrzygnięcia w zakresie zakwestionowanego przez organ pierwszej instancji prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez B, art. 167, art. 168 lit. a, art. 178 lit. a, art. 220 pkt l i art. 226 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, poprzez brak rozstrzygnięcia w zakresie zakwestionowanego przez organ pierwszej instancji prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez B, art. 122, art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez brak przeprowadzenia przez organ podatkowy prawidłowego i wyczerpującego postępowania dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Strona skarżąca podnosi w szczególności, że Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. nie odniósł się do argumentów strony wskazujących na fakt, iż podatnik nie miał świadomości, że uczestniczy w transakcjach o "oszukańczym charakterze" oraz, że zachował należytą staranność przy zawieraniu transakcji. Zachowanie organu odwoławczego nakazujące zweryfikowanie dodatkowych źródeł dochodowych jest niezrozumiałe a uzasadnienie decyzji nie odpowiada wymogom art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje; Skarga nie jest zasadna. Podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej "O.p."). Zgodnie z powołanym przepisem organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. prawidłowo ocenił, że zostały spełnione przesłanki przewidziane w powołanym przepisie. Postępowanie podatkowe przeprowadzone przed wydaniem przez organ decyzji powinno zapewnić dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek taki wynika w szczególności z treści przepisów art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Niedopełnienie tego obowiązku stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego i w zasadzie uniemożliwia prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Warunkiem prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego jest bowiem dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych. Uchylając decyzję Dyrektora UKS w Ł. organ odwoławczy wskazał okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Dotyczy to w szczególności okoliczności związanych z korzystaniem przez P. N. z samochodu osobowego przekazanego przez spółkę (k.5-9 decyzji). Trafnie wskazano też na potrzebę bliższego wyjaśnienia okoliczności związanych z wystawieniem faktur przez firmę B i działalnością spółki C, od której D. J. miał nabywać złom. Uzupełnienie postępowania dowodowego w tej części pozwoli na wyjaśnienie, czy w przedmiotowej sprawie doszło do wystawienia faktur, które nie miały żadnego związku z obrotem złomem, czy też wprowadzono do obrotu złom, który pochodził ze źródeł, których nie ujawniono. Niewątpliwie też fakt, że nie udało się przeprowadzić czynności sprawdzających w stosunku do określonych kontrahentów podatnika nie zwalnia organu I instancji od obowiązku wyjaśnienia, czy faktury wystawione przez tych kontrahentów odzwierciedlają rzeczywisty przebieg operacji gospodarczych. Niezrozumiały jest podnoszony przez stronę zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Jak już wcześniej zaznaczono niezbędnym warunkiem prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego jest uprzednie dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Strona nie może jednocześnie podnosić zarzutu naruszenia art. 122 czy art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa żądając merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przy braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Istniejące uchybienia w materiale dowodowym obligowały organ II instancji do wydania decyzji na podstawie art. 233 § 2 O.p. Wbrew zarzutom skargi uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 O.p. wskazując na zaistnienie przesłanek z art. 233 § 2 O.p. Organ odwoławczy nie mógł ocenić materiału dowodowego, który nie został jeszcze zgromadzony. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy strona będzie mogła wskazywać na okoliczności, które jej zdaniem pozwalają na odliczenie podatku od towarów i usług z faktur wystawionych przez firmę D. J. Z powyższych względów, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku. ak