I SA/Łd 950/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska – Nowacka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Asesor WSA Cezary Koziński Protokolant Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2008 r. sprawy ze skargi P. B. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres styczeń - grudzień 2005r. postanawia 1. otworzyć zamkniętą rozprawę; 2. zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. określił P. B. M. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r.: styczeń – w kwocie 3.237 zł, luty – w kwocie 4.313 zł, kwiecień – w kwocie 8.054 zł, maj – w kwocie 2.297 zł, czerwiec – w kwocie 17.110 zł, sierpień – w kwocie 6.526 zł, wrzesień – w kwocie 15.941 zł, październik – w kwocie 23.677 zł, listopad – w kwocie 23.001 zł i grudzień – w kwocie 15.934 zł. Ponadto określił wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następne okresy rozliczeniowe: za marzec 2005 r. – w kwocie 2.616 zł i za lipiec 2005 r. w kwocie 0 zł oraz wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu za lipiec 2005 r. w kwocie 28.425 zł. W wyniku przeprowadzonego w firmie P. B. M. postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. stwierdzono nieprawidłowości w rozliczaniu podatku od towarów i usług za 2005 r. W sprawie ustalono, że faktury wystawione przez firmę "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w C. oraz Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowe "B" Spółka Akcyjna w N. S. stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane, i na podstawie art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 z późn. zm.) – zwanej w dalszym tekście ustawą o VAT oraz § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 97, poz. 970 z późn. zm.) – zwanego dalszym tekście rozporządzeniem, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. W przypadku zakupów paliwa od firmy "A" Sp. z o. o. za 2005 r. zakwestionowano podatek naliczony na łączną kwotę 36.564,77 zł., natomiast od firmy "B" S. A. – na kwotę 40.165,32 zł. Zakwestionowano także na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT obniżenie podatku należnego o podatek naliczony przy zakupie paliwa do samochodu osobowego BMW. Strona skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a, art. 92 ust. 1 pkt 1, art. 99 ust. 12 ustawy o VAT oraz § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia, oraz przepisów postępowania – art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 181 i art. 187 § 1 oraz art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. nr 8 z 2005 r. poz. 60 z późn. zm. – zwanej w dalszym tekście o. p. ) Po zapoznaniu się z aktami sprawy, dodatkowo pismem z dnia 12 maja 2007 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał w całości zarzuty zawarte w odwołaniu. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji przytoczył w uzasadnieniu decyzji treść art. 15 ust. 1 oraz art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz podniósł, że rygoryzm prawny dotyczący odliczeń z faktur VAT został zaostrzony w § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia, a od 1 czerwca 2005 r. w art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a ustawy o VAT. Przepisy te zaś stanowią, że faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku, lub zwrotu podatku naliczonego. W sprawie niniejszej zaś ustalono, że podatnik dokonał odliczenia na podstawie faktur, z których wynika, że wskazani na fakturach sprzedawcy tych transakcji nie dokonali. Organ odwoławczy podniósł, że prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony dotyczy faktur, wystawionych przez podatnika w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT, wskazanego w tych fakturach. Firmy "A" i "B" w przypadku zakwestionowanych faktur nie były podatnikami w rozumieniu tego przepisu, zatem podatnik nie mógł obniżyć podatku należnego o podatek naliczony określony w tych fakturach. Na powyższą decyzję reprezentowana przez pełnomocnika strona skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 88 ust 3 a pkt 4 lit. a, art. 92 ust. 1 pkt 1 i art. 99 ust. 12 ustawy o VAT oraz § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia oraz przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 122, art. 180 § 1, art. 181 i art. 187 § 1, a także art. 210 § 4 o. p. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podniósł również, że przepis § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia został uchylony z dniem 31 maja 2005 r., jednak do tego dnia włącznie przepis ten obowiązywał, i organy podatkowe wydając decyzję za okres od stycznia do maja 2005 r. zobowiązane były go uwzględnić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 i § 2 p.p.s.a. sąd administracyjny związany jest jedynie granicami sprawy i zakazem orzekania na niekorzyść skarżącego, nie jest zaś związany zarzutami, wnioskami i podstawą prawną skargi. Kontrolując w ramach swojej kognicji zgodność zaskarżonego aktu z prawem ( art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych- Dz.U. Nr 153,poz. 1269 ze zm.) ma więc nie tylko prawo, ale i obowiązek doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem poprzez zastosowanie przewidzianych ustawą środków ( art. 3 § 1 p.p.s.a.) także wówczas, gdy stwierdzi naruszenie prawa inne niż wskazane przez stronę w skardze. W tym przypadku, jak wynika z treści decyzji organu I instancji, zakwestionowano także prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o naliczony przy zakupie paliwa do samochodu osobowego. Z treści bardzo lakonicznego w tym względzie uzasadnienia wynika, iż nie podważano, iż samochód ten wykorzystywany był przez skarżącego do wykonywania czynności związanych z czynnościami opodatkowanymi. Jedyną przyczyną zakwestionowania podatku naliczonego było to, iż pojazd ten opowiadał kryteriom, wskazanym w art. 86 pkt ust. 3 ustawy o VAT. Zgodność tego przepisu z prawem wspólnotowym budzi wątpliwości. Stały się one podstawą do zwrócenia się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z pytaniem prejudycjalnym do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości . Z treści postanowienia wydanego w dniu 17 maja 2007 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Kr 603/ 06 wynika, iż Sąd ten chciał uzyskać wyjaśnienie następujących kwestii: 1. Czy art. 17 ust. 2 i 6 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) – Dz. U.UE L z dnia 13 czerwca 1977 r. – nazywanej dalej Szóstą Dyrektywą stoi na przeszkodzie, aby Rzeczypospolita Polska uchyliła całkowicie z dniem 1 maja 2004 r. dotychczasowe przepisy krajowe dotyczące ograniczeń w odliczaniu podatku naliczonego zawartego w zakupach paliwa do samochodów wykorzystywanych w opodatkowanej działalności, a w to miejsce wprowadziła również ograniczenia w odliczaniu podatku naliczonego zawartego w zakupach paliwa do samochodów wykorzystywanych w opodatkowanej działalności, ale opisanych przez prawo krajowe przy użyciu odmiennych kryteriów, niż to miało miejsce przed dniem 1 maja 2004 r., a następnie od dnia 22 sierpnia 2005 r. ponownie zmieniła powyższe kryteria. 2. W razie udzielenia pozytywnej odpowiedzi na pytanie zawarte w punkcie pierwszym – czy art. 17 ust. 6 Szóstej Dyrektywy stoi na przeszkodzie, aby Rzeczpospolita Polska w ten sposób zmieniała powyższe kryteria, aby w sposób faktyczny ograniczyć zakres odliczeń podatku naliczonego w porównaniu do przepisów krajowych obowiązujących 30 kwietnia 2004 r. lub do przepisów krajowych obowiązujących przed zmianą dokonaną z dniem 22 sierpnia 2005 r.; i czy przy uznaniu, że takie działanie Rzeczypospolitej Polskiej byłoby naruszeniem art. 17 ust. 6 Szóstej Dyrektywy należałoby uznać, że podatnik uprawniony byłby do dokonywania odliczeń ale w granicach, w których zmiany przepisów krajowych, wykraczałyby poza zakres ograniczeń w odliczaniu podatku naliczonego przewidzianych przez obowiązujące w dniu 30 kwietnia 2004 r. i uchylone w tej dacie przepisy krajowe. 3. Czy art. 17 ust. 6 Szóstej Dyrektywy stoi na przeszkodzie, aby Rzeczpospolita Polska powołując się na przewidzianą tym przepisem możliwość ograniczania przez państwa członkowskie odliczania podatku naliczonego zawartego w wydatkach niebędących wydatkami ściśle związanymi z działalnością gospodarczą, takich jak wydatki na artykuły luksusowe, rozrywkowe lub wydatki reprezentacyjne mogła ograniczyć odliczenia podatku naliczonego w porównaniu do stanu prawnego obowiązującego w dniu 30 kwietnia 2004 r. w ten sposób, że wyłączyła odliczenia podatku naliczonego przy zakupie paliwa do samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony z wyjątkiem samochodów, o których mowa w art. 86 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym od 22 sierpnia 2005 r. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymaga również oceny przepisów prawa krajowego dotyczących ograniczeń w odliczaniu podatku naliczonego zawartego w zakupach paliwa do samochodów wykorzystywanych w opodatkowanej działalności pod kątem ich zgodności z prawem wspólnotowym. Za celowe uznać zatem należy uzyskanie uprzednio wykładni wyżej wymienionych przepisów przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości. Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p. p. s. a.), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Mając zatem na uwadze, iż powyższe pytanie prejudycjalne może mieć wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p. p. s. a. zawiesił postępowanie sądowadministracyjne. M.Ko.