I SA/Łd 957/14

Dnia 3 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: Sekretarz sądowy Przemysław Cieślarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 roku sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych za 2012 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3. przyznaje i nakazuje wypłacić z Funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz r. pr. W. W. 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu . Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. z dnia [...] lutego 2014 r. odmawiającą A. G. umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia papierów wartościowych za 2012 r. w kwocie 9.264 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 603 zł. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że podatniczka wystąpiła o umorzenie zaległości wnioskiem z dnia 21 listopada 2013 r., sprecyzowanym pismem z dnia 10 grudnia 2013 r. W dniu 16 stycznia 2014 r. do Urzędu Skarbowego w Ł. wpłynęło pismo, w którym podatniczka m.in. oświadczyła, że struktura wydatków i wpływów nie uległa zmianie w stosunku do "pierwotnie złożonego oświadczenia" (dot. oświadczenia o stanie majątkowym z dnia 13 maja 2013 r.). Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. włączył do akt sprawy (nie wydając stosownego postanowienia) dokumenty zebrane w toku postępowania ulgowego wszczętego wnioskiem z dnia 13 maja 2013 r., dotyczące zarzutów podatniczki w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 11 lipca 2013 r., obejmującego zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W dniu 28 stycznia 2014 r. do Urzędu Skarbowego w Ł. wpłynęło pismo podatniczki z dnia 17 stycznia 2014 r., w którym strona ponownie odwołała się do swojej trudnej sytuacji mieszkaniowej oraz stwierdziła m.in., że "wszystko zostało już opisane i udokumentowane, także fotograficznie w moich dotychczasowych pismach". Odmawiając umorzenia zaległości decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. opisał stan faktyczny oparty na zebranym materiale dowodowym, wskazał na art. 67a §1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), objaśnił ten przepis i odniósł swoje ustalenia do jego treści. Utrzymując w mocy decyzję I instancji, Dyrektor Izby Skarbowej w decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. wyjaśnił, że zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Użyte w przywołanym przepisie pojęcia "ważny interes podatnika" i "interes publiczny" mają charakter niedookreślony. Pojęcia ważny interes podatnika nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków, a w tym względzie również wydatków ponoszonych w związku z ochroną zdrowia własnego lub członków najbliższej rodziny (koszty leczenia). W związku z tym w postępowaniu podatkowym wszczętym wnioskiem podatnika o przyznanie ulgi podatkowej w spłacie zobowiązań podatkowych szczególny nacisk winien być położony na analizę sytuacji rodzinnej podatnika. Natomiast pod pojęciem interesu publicznego rozumieć należy dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, tj. sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego. Organ stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż podatniczka (lat 48) prowadzi wspólne gospodarstwo domowe ze swoją matką A. G. (lat 76), mieszkają w barakowozach (o pow. 28,8 m kw.) wymagających remontu z uwagi na bardzo zły stan techniczny, ustawionych na dzierżawionej działce o pow. 0,25 ha. Dokonując analizy sytuacji finansowej (wg stanu na 15 stycznia 2014 r.) organ wskazał na miesięczne dochody (netto) rodziny, które stanowią: renta A. G. (2.132,67 zł) oraz dodatek w wys. 150.00 zł brutto z tytułu ukończenia przez nią 75 lat. Podatniczka prowadzi małorolne gospodarstwo rolne (pow. 2,78 ha). Dochodowość gospodarstwa rolnego oszacowała na kwotę 1.020 zł (1.200,00 kg x 0.85 zł/kg pszenicy), jednocześnie nie wskazując za jaki okres. Z opieki społecznej podatniczka i jej matka nie korzystają. Miesięczne wydatki zamykają się łącznie kwotą od 1.810,00 zł (w sezonie letnim) do 2.542,00 zł (w sezonie zimowym), w tym: - czynsz od 13 zł do 30 zł, - gaz od 165 zł do 330 zł, - energia elektryczna/ogrzewanie od 250 zł do 800 zł, - woda ok. 60 zł, - telefon komórkowy ok. 150 zł, - podatek rolny- ok. 40 zł, - węgiel ok. 252,00 zł, - utrzymanie podrzuconych psów ok. 880.00 zł (kasza dowożona – 320 zł, kasza -180 zł, stary chleb - 252 zł, sucha karma - 128 zł), - wyżywienie, odzież, środki czystości - podatniczka nie sprecyzowała kwoty, w oświadczeniu o stanie majątkowym z dnia 13.05.2013 r. wskazała, że "To co zostanie po opłatach i kosztach utrzymania psów". Organ wskazał ponadto na zadłużenie wobec innych instytucji (ZUS, KRUS, itp.), wg stanu na 13.05.2013 r.: - zaległość w podatku rolnym (za 2012 r. i I kwartał 2013 r.) w wysokości 497 zł, - zaległości wobec KRUS - nie wskazano konkretnych wartości. Podatniczka posiada majątek nieruchomy - działkę rolną, zakupioną w 2001 r., której wartość oszacowano na ok. 70 tys. zł., majątku ruchomego nie posiada. Podatniczka wskazała, że jej matka jest osobą schorowaną, mającą emocjonalne problemy. W piśmie z dnia 7 czerwca 2013 r. oświadczyła, że "Pomimo złego stanu zdrowia (choroba niedokrwienna serca, arytmia nadkomorowa, zapalenie reumatoidalne - nie prowadzę leczenia ze względu na utrudniony dostęp do ośrodka zdrowia i niedostatek środków pieniężnych". Przedstawiono "Karty informacyjne leczenia szpitalnego" A. G. z lat 2006 i 2008. Organ zauważył, że przedmiotowy wniosek jest kolejnym wnioskiem podatniczki o umorzenie powstałych zaległości podatkowych wraz z odsetkami w związku z odpłatnym zbyciem papierów wartościowych. W wyniku dokonanej w 2012 r. sprzedaży akcji podatniczka uzyskała łączny dochód w wysokości 39.494,65 zł (po odliczeniu środków pieniężnych na należny podatek w wys. 9.264,00 zł). Analogiczna sytuacja miała miejsce w 2011 r. - wówczas ze sprzedaży papierów wartościowych podatniczka uzyskała dochód w wysokości 23.624.72 zł (po odliczeniu uzyskanych środków pieniężnych na należny podatek w wys. 5.542,00 zł). Zebrany materiał wskazuje, że wobec powstałych zaległości za 2011 r. prowadzone jest skuteczne postępowanie egzekucyjne. Podatniczka po raz kolejny zatem (w 2012 r., tak jak w 2011 r.) nie zabezpieczyła niezbędnych środków na pokrycie powstałego zobowiązania podatkowego w wyniku sprzedaży papierów wartościowych, pomimo posiadania środków finansowych potrzebnych do zapłaty podatku, oraz świadomości ciążącego na niej obowiązku. Taka postawa podatniczki nie uzasadnia pozytywnego rozpatrzenia złożonego wniosku. Zdaniem organu udzielenie radykalnej ulgi byłoby niesprawiedliwe wobec innych podatników, którzy terminowo, w pierwszej kolejności regulują swoje zobowiązania oraz niezgodne z interesem publicznym. Organy podatkowe strzegą bowiem konstytucyjnej zasady równości i powszechności opodatkowania wyrażonej w art. 84 Konstytucji RP. Odnosząc się do sytuacji finansowej podatniczki i jej matki, organ stwierdził, że jest obiektywnie trudna, ponieważ dwuosobowe gospodarstwo domowe utrzymywane jest głównie z renty matki podatniczki. Dodatkowe dochody pochodzą z gospodarstwa rolnego. Wykazane wydatki (bez kosztów wyżywienia, środków czystości, wykupu potrzebnych lekarstw) ponoszone w okresie zimowym znacznie przekraczają miesięczne dochody. Podatniczka oprócz typowych, podstawowych wydatków związanych z codziennym utrzymaniem, ponosi dodatkowe w wysokości 880 zł (na utrzymanie bezdomnych psów), które w obecnej sytuacji finansowej podatniczki stanowią znaczące obciążenie miesięcznego budżetu domowego. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na takie dodatkowe wydatki decyduje się ten, kto wykazuje gotowość ich pokrycia. Zdaniem organu odwoławczego, indywidualną decyzją podatniczki jest cel na jaki przeznacza swoje środki finansowe (np. na poprawę warunków mieszkaniowych, czy na opiekę nad bezdomnymi zwierzętami). Permanentne kłopoty finansowe są skutkiem gospodarowania własnym majątkiem (miesięcznym budżetem oraz dodatkowymi środkami finansowymi uzyskanymi ze sprzedaży akcji), nie mogą obciążać budżetu państwa, jako wierzyciela powstałych zobowiązań podatkowych. W ocenie organu odwoławczego przedstawiona przez podatniczkę sytuacja życiowa, chociaż rzeczywiście trudna, nie wypełnia przesłanki "ważnego interesu podatnika". Organ nie kwestionował konieczności uregulowania spraw dzierżawy działki, na której ustawiono barakowozy; zaspokajania nagłych potrzeb finansowych (związanych np. opieką weterynaryjną dla zwierząt gospodarskich czy naprawą licznika wody), ani też spłaty zadłużenia wobec różnych podmiotów/instytucji (np. KRUS, Urzędu Gminy, spółki akcyjnej "A."). Jednak – zdaniem organu – treść pism strony wskazuje, że priorytetem dla podatniczki jest podejmowanie działań przede wszystkim w celu spłaty innych zobowiązań cywilnoprawnych przed podatkowymi. Taka postawa podatniczki nie uprawnia do udzielenia tak radykalnej ulgi, o jaką wystąpiła strona, gdyż byłoby to niezgodne z "interesem publicznym". Zauważyć również należy, że rosnące koszty życia (wyżywienia, czynszu, gazu, wody, energii, itp.) - na które powołała się także podatniczka - dotykają wszystkich podatników i nie jest to okoliczność nadzwyczajna. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez A. G.. Skarżąca podniosła, że jej sytuacja finansowa, życiowa i materialna została oceniona subiektywnie, natomiast sposób rozstrzygnięcia złożonego wniosku o ulgę podatkową, nawet w przypadku wystąpienia "ważnego interesu podatnika", zależy wyłącznie od woli organu podatkowego. Skarżąca zakwestionowała wyliczenie rocznych dochodów uzyskiwanych z gospodarstwa rolnego, sporządzone przez organ I instancji. Nie uwzględniono bowiem kosztów/nakładów poniesionych na uprawę pszenicy w postaci "odpłatnej przysługi sąsiedzkiej", na potwierdzenie, których podatniczka nie posiada dowodów, ani rachunków. Skarżąca odniosła się do swojej sytuacji finansowej i trudnych warunków mieszkaniowych, szczególnie w okresie zimowym (wydatki przewyższają dochody); do zgromadzonych na rachunku bankowym oszczędności ("pozwalających przetrwać zimę"), które organ egzekucyjny ściągnął na poczet zaległości podatkowych za 2011 r. Skarżąca nie zgodziła się również z oceną Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w kwestii ponoszonych miesięcznie wydatków na opiekę nad psami. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 20 października 2014 r., wyznaczony z urzędu pełnomocnik uzupełnił skargę, podnosząc: 1) naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób niestaranny i niemerytoryczny, a tym samym nie budzący zaufania do organów podatkowych; 2) naruszenie art. 122, art. 180, art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań mających na celu ustalenie stanu faktycznego, przeprowadzenie przez organ podatkowy postępowania dowodowego w sposób wybiórczy i niekompletny i tym samym nieustalenie rzeczywistej sytuacji osobistej, rodzinnej oraz majątkowej skarżącej; 3) naruszenie art. 67a §1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że ważny interes podatnika oraz interes publiczny nie przemawiają za umorzeniem całości zaległości podatkowej skarżącej wraz z odsetkami. W związku z powyższym wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji w całości, a także przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Postępowanie w przedmiocie udzielenia umorzenia zaległości podatkowej składa się z dwu faz. W pierwszej organ ustala czy spełniona została którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, tj. czy za udzieleniem ulgi przemawia ważny interes podatnika lub interes publiczny. Stwierdzenie, że żadna z tych przesłanek nie występuje, oznacza konieczność wydania decyzji odmawiającej przyznanie wnioskowanej ulgi. Interes podatnika lub publiczny nie mają definicji ustawowej. W literaturze wskazuje się, że "interes podatnika" to pewien stan oczekiwania, określona potrzeba zachowania posiadanych już korzyści lub wyczekiwania na pojawienie się pewnego dobra. Przez "interes publiczny" natomiast należy rozumieć dyrektywę postępowania, nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej (jednostka samorządu terytorialnego), takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego itp. W orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowało się kilka poglądów definiujących pojęcie ważnego interesu podatnika. W wyroku z dnia 22 kwietnia 1999 r. (SA/Sz 850/98, POP 2000, nr 6, poz. 168) za "ważny interes podatnika" Naczelny Sąd Administracyjny uznał sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie uregulować zobowiązań podatkowych. W ocenie NSA oznacza to utratę możliwości zarobkowania lub utratę majątku. W innym wyroku z dnia 10 marca 2009 r., I FSK 31/08, LEX nr 537191, NSA uznał, że "Pojęcia ważnego interesu podatnika nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków, a w tym względzie również wydatków ponoszonych w związku z ochroną zdrowia własnego lub członków najbliższej rodziny (koszty leczenia). W związku z tym w postępowaniu podatkowym wszczętym wnioskiem podatnika o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych szczególny nacisk winien być położony na analizę sytuacji rodzinnej podatnika". W niniejszej sprawie organy podatkowe wprawdzie podjęły próbę sformułowania definicji ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego, w istocie jednak wprost nie stwierdziły braku przesłanek do umorzenia zaległości. Organ odwoławczy wskazał nawet na cytowany wyżej wyrok NSA z 10 marca 2009 r., I FSK 31/08, co oznacza, że teoretycznie dopuszcza udzielenie ulgi również przy braku sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych. Organy skoncentrowały się natomiast na istocie "uznania administracyjnego, która daje im możliwość nieuwzględnienia wniosku podatnika nawet w sytuacji spełnienia przesłanek określonych w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. "Uznanie administracyjne" nie oznacza jednak całkowitej i nieograniczonej swobody w rozstrzyganiu spraw. Każdorazowo bowiem odmowa uwzględnienia wniosku o udzielenie ulgi - przy spełnieniu przesłanek do jej udzielenia - wymaga wyważenia pomiędzy owymi przesłankami, a powszechnie akceptowalnymi zasadami społecznymi: sprawiedliwością, równością, czy obowiązkiem ponoszenia kosztów funkcjonowania wspólnoty przez jej członków. Wyważenie to powinno zostać przeprowadzone na podstawie stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. Negatywne rozstrzygnięcie, szczególnie podjęte w ramach uznania administracyjnego, powinno być przekonująco, wyczerpująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Zdaniem Sądu w omawianej sprawie tego właśnie zabrakło. Istotą uznania jest to, że ustawodawca, wprowadzając do przepisu pojęcie nieostre, przerzuca na władzę wykonawczą konieczność wypełnienia hipotezy normy prawnej konkretną treścią. Odmienne postępowanie, a w szczególności brak argumentów przemawiających za odmową umorzenia zaległości podatkowych, narusza zasady postępowania podatkowego, a zwłaszcza: zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz zasadę przekonywania strony (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2005 r., FSK 2211/04, LEX nr 154626). W niniejszej sprawie przede wszystkim nie jest wiadome jaki jest rzeczywisty dochód skarżącej. Organy w sposób wiarygodny ustaliły jedynie zasoby finansowe jej matki, nie wyjaśniły natomiast jakiego okresu dotyczy dochód skarżącej wskazany przez nią na kwotę 1020 zł. Jest bardzo istotna różnica czy skarżąca dysponuje taką kwotą miesięcznie, czy też np. rocznie. Ustalenie w tym zakresie jest niewątpliwie ważne, może okazać się bowiem, że skarżąca w istocie dokarmia psy za pieniądze swojej matki, która sama na ten cel postanowiła przeznaczyć część swoich dochodów – do czego oczywiście ma prawo. Na brak wyjaśnienia tej kwestii zasadnie zwraca uwagę pełnomocnik skarżącej. Kwota 880 zł miesięcznie wydatkowana na utrzymanie psów jest bowiem ważnym argumentem organu przemawiającym przeciwko umorzeniu zaległości. Jednak gdyby okazało się, że koszty utrzymania psów ponosi matka skarżącej, na której nie ciąży zaległość, argument ten traci swoją moc. Pełnomocnik skarżącej trafnie podnosi ponadto, że organy nie wyjaśniły dokładnie na co skarżąca przeznaczyła dochód ze sprzedaży akcji, stwierdzając jedynie, że priorytetem skarżącej była spłata zobowiązań cywilnoprawnych przed podatkowymi. Stwierdzenie takie bez szczegółowych ustaleń jest jednak dosyć gołosłowne. Nie wiadomo także czy skarżąca jest osobą zdrową, gdyż organy wspominają tylko o chorobach jej matki. Omówienie tej kwestii ma znaczenie dla oceny możliwości spłaty zadłużenia. Brak ustaleń we wskazanym zakresie spowodował naruszenie zasad: prawdy obiektywnej (art. 122 Ordynacji podatkowej) i zupełności postępowania podatkowego (art. 187 Ordynacji podatkowej), gdyż organy nie rozważyły okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy. Doprowadziło to w konsekwencji do uchybienia zasadzie swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej), gdyż przyjęty punkt widzenia nie jest wiarygodny, co stanowi również wadę uzasadnienia decyzji (art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej). Sąd nie podzielił natomiast zarzutu pełnomocnika skarżącej, który uważa, że organ był zobowiązany do przesłuchania matki skarżącej. Obowiązek taki nie wynika bowiem z przepisów, na które wskazuje pełnomocnik (ani z żadnych innych), stąd nie można stwierdzić ich naruszenia. W toku postępowania skarżąca mogła natomiast wystąpić z wnioskiem o przesłuchanie świadka, czego jednak nie uczyniła (w każdym razie nie wynika to z akt sprawy), zatem zarzut podniesiony w tym zakresie należy uznać za bezzasadny. Nie zasługują na aprobatę również wywody skarżącej dotyczące polityków i ich utrzymywania, gdyż kwestia ta pozostaje całkowicie poza przedmiotem analizowanej sprawy. Rozpoznając ponownie wniosek podatniczki, organ zobowiązany będzie do dokonania szczegółowej oceny czy na podstawie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej w sprawie zaistniała przesłanka do udzielenia ulgi. W tym celu organ przede wszystkim ustali jakiego okresu dotyczą dochody skarżącej, a ponadto jaki jest jej stan zdrowia oraz na co przeznaczyła dochód ze sprzedaży akcji. Organ ustali także jakie są wydatki skarżącej na dzień podejmowania decyzji, ustosunkuje się również do akcentowanych w skardze wydatków, które poniosła w celu uzyskania przychodu. Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Sąd orzekł jak w sentencji. W oparciu o art. 250 tej ustawy oraz § 18 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 490) Sąd przyznał pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenie z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. i.ś.