I SA/Łd 963/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Joanna Tarno po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2004 p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2004 w kwocie 248.593 zł, jednocześnie występując z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy prawomocnym wyrokiem sądu. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a zostały oparte na nieostrych pojęciach: "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków". Przepis art. 61 p.p.s.a. został przy tym tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Tymczasem w skardze na decyzję ostateczną, zawierającej jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 rok, skarżący nie podniósł tego rodzaju okoliczności, które przekonywałyby, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 61 p.p.s.a. Można przyjąć, analizując treść skargi, że wniosek o ochronę tymczasową miałby się opierać na tych samych przesłankach co i skarga na decyzję ostateczną, czyli sprzeczności tego orzeczenia z przepisami prawa podatkowego. Jednakże przedstawione w skardze niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem, które będą przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a, to dwie różne kwestie. O ile kontrola legalności aktu jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję Sądu i ma odmienną osnowę. Oparcie więc wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 184/05, LEX Nr 302251). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. J.S.