I SA/Łd 979/13

Dnia 10 grudnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant Pomocnik sekretarza Przemysław Cieślarek po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2013 roku na rozprawie sprawy ze skargi R. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania podatkowego w zakresie zryczałtowanego podatku od przychodów ewidencjonowanych za rok 2007. oddala skargę. I SA/Łd 979/13 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., po rozpatrzeniu zażalenia R. W., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] w sprawie zawieszenia z urzędu postępowania podatkowego w zakresie zryczałtowanego podatku od przychodów ewidencjonowanych za rok 2007. W uzasadnieniu powyższego postanowienia wskazano, że przedmiotem sporu jest kwestia, czy w niniejszej sprawie zachodziły określone w art. 201 § 1 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa przesłanki zawieszenia postępowania podatkowego z urzędu. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. postanowieniem z dnia [...] zawiesił z urzędu prowadzone wobec R. W. postępowanie podatkowe w zakresie zryczałtowanego podatku od przychodów ewidencjonowanych za rok 2007. Na powyższe postanowienie podatnik złożył zażalenie, w którym wniósł o jego uchylenie zarzucając naruszenie: 1. art. 201 § 1 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez bezpodstawne zawieszenie postępowania wynikające z tego, że organ pierwszej instancji wystąpił do organów Francji o informacje, które nie mieszczą się w zakresie regulacji powołanej umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku, 2. art. 217 § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie wskazanie przepisów będących podstawą wystąpienia tutejszego organu podatkowego, o którym mowa w pkt 1 do organów Francji, 3. art. 217 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nie wyjaśnienie stronie na jakiej podstawie i z wnioskiem jakiej treści, organ wystąpił do władz Francji o informacje w sprawie nabyć P. W. oraz z jakim dniem nastąpiło zawieszenie postępowania. Odnosząc się do zarzutów zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. powołując się na art. 201 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa wskazał, że w toku kontroli, jak również w toku postępowania podatkowego w zakresie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za rok 2007, na podstawie wydruków informacji o obrotach wewnątrzwspólnotowych z aplikacji VIES stwierdzono, iż skarżący nie wykazał przychodu ze sprzedaży towarów nabytych od kontrahentów z Francji o wskazanych numerach NIP. Wyjaśniono, że skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających przeprowadzenie powyższych transakcji. Po przesłuchaniu skarżącego organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że kwestia różnic w obrotach wewnątrzwspólnotowych zawartych w informacjach VIES a dokumentami okazanymi do kontroli nie jest wyjaśniona. Wskazano, że z jednej strony organ podatkowy pierwszej instancji jest w posiadaniu danych wykazanych w deklaracjach składanych przez kontrahentów z Francji ze wskazaniem na wystąpienie przedmiotowych transakcji, z drugiej strony dokumenty przedłożone przez skarżącego nie potwierdzają tychże faktów oraz skarżący nie posiada wiedzy na temat różnic w wykazywanych transakcjach. Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podzielił stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji, że informacje potwierdzające czy wskazane transakcje miały miejsce (czy skarżący nabył towary, które zostały zadeklarowane przez kontrahentów z Francji) są niezbędne do określenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za rok 2007 w prowadzonym postępowaniu. Stwierdzono, że zawieszenie postępowania podatkowego następuje tylko wówczas, gdy informacje, o których udostępnienie do organów innego państwa występuje organ podatkowy, są niezbędne do ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Podejmowane zatem przez organ podatkowy pierwszej instancji czynności, w związku z którymi doszło do zawieszenia przedmiotowego postępowania, zmierzają w konsekwencji do ustalenia w pełni stanu faktycznego, ustalenia okoliczności, których istnienie jest dla organu doniosłe, gdyż służyć mają wyjaśnieniu zagadnienia wielkości dostaw (weryfikacji dokumentacji), co w rezultacie pozwoli ustalić prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego podatnika. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w sprawie doszło do spełnienia wszystkich przesłanek wymienionych w art. 201 § 1 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa, co z kolei obligowało organ podatkowy pierwszej instancji do zawieszenia postępowania. Podkreślono, iż pierwszy wniosek w przedmiotowej sprawie do administracji podatkowej Francji został przekazany w dniu 14 marca 2013 r., w sprawie kontrahenta o nr NIP [...], natomiast w dniu 12 kwietnia 2013 r. przekazano kolejnych 11 wniosków w sprawie kontrahentów o nr NIP: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. pismami z dnia 18 marca 2013 r. oraz z dnia 15 kwietnia 2013 r. poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego w R., iż powyższe wnioski przekazano przez Biuro Wymiany Informacji Podatkowych w K. do administracji podatkowej Francji. Wyjaśniono, że formularze powyższych wniosków zawierały w istocie odwołanie do następujących podstaw prawnych wystąpienia: • dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG dotyczącej wzajemnej pomocy właściwych władz Państw Członkowskich w obszarze podatków bezpośrednich oraz opodatkowania składek ubezpieczeniowych (Dz. U.UE.L.77.336.15), • umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania - art. 26 Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. Z 1977 r. Nr 1, poz. 5), • Konwencji Rady Europy OECD z dnia 25 stycznia 1988 r. (Dz. U. Nr 141, poz. 913) o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych, zgodnie z treścią art. 5, na żądanie państwa wnioskującego, państwo proszone przekaże wszelkie informacje, o których mowa w art. 4 Konwencji. Z kolei art. 4 stanowi, iż strony będą wymieniać między sobą informacje, szczególnie te, które mają związek z wymiarem i poborem podatków, ściąganiem i egzekucją roszczeń podatkowych (...). Do dnia wydania postanowienia z [...] organ podatkowy pierwszej instancji nie otrzymał odpowiedzi na omawiane wnioski. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. nie zasługują na uwzględnienie zarzuty zażalenia, bowiem w toku prowadzonych postępowań podatkowych organy podatkowe muszą zgodnie z art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa podjąć wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc zebrać taki materiał dowodowy, który pozwoli załatwić sprawę. Nie zgodzono się również z argumentacją zażalenia, iż wystąpienie na podstawie ratyfikowanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych do organów innego państwa u udzielenie informacji niezbędnych do ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego, nie stanowi przesłanki do zawieszenia postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, jeżeli przedmiot zapytania (jego merytoryczna treść) nie odpowiada zakresowi przedmiotowemu umowy dwustronnej. Powołując się na treść umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej wskazano, że zgodnie z art. 201 § 1 pkt 6 ustawy Ordynacja podatkowa organ podatkowy zawiesza postępowanie w razie wystąpienia na podstawie ratyfikowanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, do organów innego państwa o udzielenie informacji niezbędnych do ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Zdaniem organu II instancji postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. odpowiada wymogom art. 217 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż organ podatkowy pierwszej instancji wytłumaczył się z przyjętego rozstrzygnięcia, jest ono wyczerpujące i spełnia kryteria, o jakich mowa w tym przepisie. W uzasadnieniu tegoż postanowienia Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. wskazał, iż w toku kontroli - na podstawie wydruków informacji o obrotach wewnątrzwspólnotowych z aplikacji VIES - stwierdzono, iż skarżący nie wykazał przychodu ze sprzedaży towarów nabytych od kontrahentów z Francji. Aby określić prawidłową wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za rok 2007 niezbędne jest uzyskanie informacji potwierdzających czy te transakcje miały miejsce, czy skarżący nabył towary, które zostały zadeklarowane przez kontrahentów z Francji. Zdaniem organów podatkowych obu instancji nie ulega wątpliwości, że dla wyjaśnienia zagadnienia wielkości dostaw (weryfikacji dokumentacji), niezbędnym było wystąpienie na podstawie art. 26 Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz. U. z 1977 r Nr 1 poz. 5), do władz podatkowych Francji z wnioskami o udzielenie informacji w zakresie dokonywanych przez skarżącego nabyć z Francji w roku 2007. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. organ podatkowy pierwszej instancji w sposób kompleksowy i wyczerpujący wskazał zasadność przesłanek, którymi kierował się, wydając kwestionowane postanowienie, a jego uzasadnienie w sposób przejrzysty i dokładny wyjaśnia motywy tego rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie wydano rozstrzygnięcie zgodne z obowiązującym stanem prawnym, prawidłowo powołano jego podstawy prawne. W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., nie ma podstaw do kwestionowania zasadności zawieszenia postępowania podatkowego. Prawidłowo bowiem zostały sporządzone przez organ podatkowy pierwszej instancji wnioski o udzielenie informacji od państwa obcego (Francji), niezbędnych do ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego, co dawało organowi podatkowemu pierwszej instancji podstawę do zawieszenia przedmiotowego postępowania. Odnosząc się do uwagi w sprawie braku informacji w zaskarżonym postanowieniu dotyczącej daty zawieszenia postępowania, wskazano, że elementy, które musi zawierać postanowienie zostały wymienione w art. 217 ustawy Ordynacja podatkowa i w zaskarżonym postanowieniu zostały one zawarte. Tak więc brak tej daty nie ma, zdaniem organu II instancji, wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1. art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez pominięcie, że w sprawie organ pierwszej instancji bezpodstawnie zastosował art. 201 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej i dokonał zawieszenia postępowania, w związku z wystąpieniem do organów Francji o informacje, które niestety nie mieszczą się w zakresie regulacji powołanej umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku, która to umowa określa zasady i wzajemne postępowanie Umawiających się Państw w sytuacji uzyskiwania przez podmioty prawa tych Państw dochodów na terenie obu Państw, co do sposobu opodatkowania tych dochodów przez każde z Umawiających się państw, co nie ma znaczenia dla prowadzonego postępowania, gdyż skarżący nie osiągał żadnego dochodu na terenie Francji, a z kontekstu zapytania wynika, że dotyczy ono nabyć w ramach wspólnego systemu rozliczania podatku VAT, co nie jest przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ, a co zostało pominięte przez organ odwoławczy, 2. art. 217 § 1 pkt 4 ww. ustawy poprzez nie wskazanie i nie wyjaśnienie stronie faktycznej podstawy zawieszenia postępowania podatkowego, 3. art. 121 § 1 w związku z art. art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez nie wyjaśnienie stronie, na jakiej podstawie i z wnioskiem jakiej treści, organ wystąpił do władz Francji o informacje w sprawie nabyć skarżącego, dlaczego informacje, o które wystąpił organ, są niezbędne w sprawie i w jaki sposób, zdaniem organu, wiążą się one z umową wskazaną w pkt 1. Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono między innymi, że wskazanie art. 201 § 1 pkt 6, § 2, § 3 oraz art. 217 Ordynacji podatkowej jako podstawy do wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania jest niewystarczające, gdyż nie zostały wskazane przepisy, na podstawie których wystąpiono z zapytaniem do władz Francji. Wskazano, że z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynikało, że podstawą wystosowania wniosków był art. 26 umowy polsko-francuskiej, jednak zdaniem skarżącego jest to nieprawidłowa podstawa wystosowania wniosków do władz Francji. Informacje, o których uzyskanie wystąpił organ, konieczne są do ustalenia czy transakcje zakupu zostały faktycznie dokonane, a konkretnie czy będący stroną umowy obywatel (firma) Francji zaewidencjonował ewentualną sprzedaż na rzecz skarżącego, czy rozliczył tą sprzedaż itd. Tymczasem art. 26 umowy polsko-francuskiej wyraźnie ogranicza wzajemne udzielanie sobie informacji do takich, które niezbędne są do wykonania postanowień umowy. Dalej podniesiono, że wystąpienie o informację w rozpatrywanej sprawie w żaden sposób nie wiąże się z kwestią unikania podwójnego opodatkowania. Zapytanie do władz Francji nie dotyczy kwestii regulowanych przez umowę o podwójnym opodatkowaniu. Organ pierwszej instancji nie wskazał także od kiedy nastąpiło zawieszenie niniejszego postępowania. Skarżący powołał się na wyrok WSA w Olsztynie I SA/Ol 28/06, z którego wynika, że wystąpienie na podstawie ratyfikowanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych do organów innego państwa o udzielenie informacji niezbędnych do ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego, nie stanowi przesłanki do zawieszenia postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, jeżeli przedmiot zapytania (jego merytoryczna treść) nie odpowiada zakresowi przedmiotowemu umowy dwustronnej. Skarżący zarzucił, że organy nie wykazały związku przyczynowego pomiędzy wystąpieniem do władz podatkowych Francji, a niezbędnością wnioskowanych informacji dla ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania, co musi być spełnione, aby mogło nastąpić zawieszenie postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonych granicach kognicji, stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego i procesowego, co czyni skargę bezzasadną. Przedmiotem sporu jest kwestia, czy w niniejszej sprawie zasadnie dokonano zawieszenia postępowania podatkowego z urzędu w oparciu o przepis art. 201 § 1 pkt 6 O.p. Wskazać należy, iż art. 201 § 1 O.p. zawiera obligatoryjne przesłanki zawieszenia postępowania. W razie zaistnienia jednej z nich organ podatkowy wydaje z urzędu postanowienie o zawieszeniu postępowania niezależnie od tego, na jakim etapie ono się znajduje. Zgodnie z pkt 6 ww. przepisu organ podatkowy zawiesza postępowanie w razie wystąpienia, na podstawie ratyfikowanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, do organów innego państwa o udzielenie informacji niezbędnych do ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, iż organ podatkowy ma obowiązek zawieszenia postępowania w sytuacji wystąpienia dwóch warunków: wystąpienie jest oparte na ratyfikowanych umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umowach międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest stroną oraz wystąpienie do organu innego państwa o udzielenie informacji niezbędnych do ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego jest konieczne dla rozpoznania sprawy (por. B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa, Komentarz 2005, wyd. UNIMEX, s. 745). Spór sprowadza się więc do ustalenia, czy spełnione zostały wskazane wyżej warunki. Zatem do dokonania oceny, czy zaskarżone rozstrzygnięcie zgodne jest z prawem w pierwszej kolejności należy ustalić, jaka okoliczność była przyczyną zawieszenia postępowania. Z akt sprawy wynika, iż w zakresie zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za rok 2007, na podstawie wydruków informacji o obrotach wewnątrzwspólnotowych z aplikacji VIES, stwierdzono, iż skarżący nie wykazał przychodu ze sprzedaży towarów nabytych od kontrahentów z Francji. W toku kontroli jak i prowadzonego postępowania skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających przeprowadzenie powyższych transakcji. Z jego zeznań wynika, iż nic mu nie wiadomo w sprawie różnic wynikających z otrzymanych odpowiedzi o obrotach wewnątrzwspólnotowych zawartych w informacjach VIES za 2007 r. a dokumentami okazanymi przez niego do kontroli oraz że wszystkie transakcje dotyczące nabyć wewnątrzwspólnotowych dokonanych przez niego są zgłoszone w deklaracjach VAT UE za 2007 r. W tej sytuacji zasadnie, zdaniem Sądu, stwierdzono, że kwestia różnic w obrotach wewnątrzwspólnotowych zawartych w informacjach VIES a dokumentami okazanymi do kontroli wymaga wyjaśnienia. Słusznie przy tym Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że do organu prowadzącego postępowanie w sprawie należy wybór stosownych metod i środków przewidzianych prawem, za pomocą których będzie prowadzić w sposób najbardziej efektywny postępowanie podatkowe. Skoro zatem organ podatkowy I instancji uznał, że ww. informacje potwierdzające czy w/w transakcje miały miejsce, czy skarżący nabył towary, które zostały zadeklarowane przez kontrahentów z Francji, są niezbędne do określenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za rok 2007 w prowadzonym wobec niego postępowaniu, a podejmowane czynności, w związku z którymi doszło do zawieszenia przedmiotowego postępowania, zmierzają w konsekwencji do ustalenia w pełni stanu faktycznego, ustalenia okoliczności, których istnienie jest dla organu doniosłe, gdyż służyć mają wyjaśnieniu zagadnienia wielkości dostaw (weryfikacji dokumentacji), co w rezultacie pozwoli ustalić prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego skarżącego, to brak podstaw do kwestionowania postanowienia o zawieszeniu postępowania. Zawieszenie postępowania podatkowego, jak wskazano powyżej, następuje tylko wówczas, gdy informacje, o których udostępnienie do organów innego państwa występuje organ podatkowy, są niezbędne do ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 stycznia 2008 r., III SA/Wa 1842/07), a w omawianej sprawie niezbędność ta uzasadniona była okolicznościami, które wynikły w toku kontroli i postępowania podatkowego, kiedy strona nie wyjaśniła wątpliwości dotyczących wymienionych transakcji, a jednocześnie nie przedstawiła żadnych dokumentów, które potwierdzałyby ich dokonanie. W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo oceniły, że w stanie faktycznym i prawnym przedmiotowej sprawy koniecznym było - a nie tylko możliwym - zawieszenie przedmiotowego postępowania. Z brzmienia cytowanego wyżej art. 201 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej wynika bowiem jednoznacznie nakaz ("organ podatkowy zawiesza"), a nie możliwość zawieszenia postępowania. Samo wystąpienie o udostępnienie informacji jest więc przesłanką formalną, której zaistnienie w sprawie zobligowało organ do zawieszenia postępowania. Skoro więc poza sporem pozostaje, że organ pierwszej instancji wystąpił do francuskich organów podatkowych z wnioskiem o udzielenie informacji podatkowych oraz to, że w sprawie istnieją rozbieżne dowody dotyczące transakcji skarżącego z kontrahentami z Francji, koniecznym było zweryfikowanie tych dowodów w oparciu o informacje od obcych organów podatkowych. Prawidłowe ustalenia w tym zakresie były niezbędne do określenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym w postępowaniu prowadzonym wobec strony. Wbrew zarzutom strony skarżącej w zaskarżonym postanowieniu w sposób przekonujący wskazano, dlaczego wystąpienie do organów innego państwa o udzielenie informacji jest niezbędne do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zryczałtowanego podatku od przychodów ewidencjonowanych za rok 2007, a nadto wskazano przepisy ratyfikowanych umów pozwalających na zwrócenie się do organów innego państwa o wskazane informacje. Przechodząc więc do drugiej przesłanki warunkującej zawieszenie postępowania w oparciu o ww. przepis art. 201 § 1 pkt 6 O.p. oraz analizując wskazane przez organy podatkowe jako podstawę prawną wniosków do organów francuskich o udzielenie informacji, przepisy umów ratyfikowanych przez Polskę, podnieść należy, że zgodnie z art. 26 ust. 1 umowy polsko-francuskiej właściwe władze Umawiających się Państw będą wymieniały informacje konieczne do stosowania postanowień niniejszej umowy, a także informacje dotyczące prawa wewnętrznego Umawiających się Państw co do podatków wymienionych w umowie w takim zakresie, w jakim opodatkowanie, jakie ono przewiduje, jest zgodne z umową. Stosownie do art. 2 ust. 1 niniejsza umowa dotyczy, bez względu na sposób poboru, podatków od dochodu i od majątku, które pobiera się w każdym z Umawiających się Państw. W myśl art. 2 ust. 2 za podatki od dochodu i od majątku uważa się wszystkie podatki, które pobiera się od całego dochodu, od całego majątku albo od części dochodu lub majątku, włączając podatki od zysku ze sprzedaży ruchomego lub nieruchomego majątku, podatki od sumy wynagrodzeń płaconych przez przedsiębiorstwo, jak również podatki od przyrostu majątku. Zgodnie natomiast z ust. 3 pkt 1 do istniejących obecnie podatków, których dotyczy niniejsza umowa, w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej należy m. in. podatek dochodowy. Z kolei w myśl art. 5 Konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych z 25 stycznia 1988 r. (Dz.U. Nr 141, poz. 913) na żądanie Państwa wnioskującego, Państwo proszone przekaże Państwu wnioskującemu wszelkie informacje, o których mowa w artykule 4, dotyczące konkretnych osób lub transakcji. Natomiast art. 4 konwencji stanowi, że strony będą wymieniać między sobą informacje, szczególnie te, które zgodnie z postanowieniami zawartymi w tym tytule mają związek z : a) wymiarem i poborem podatków, ściąganiem i egzekucją roszczeń podatkowych, i b) postępowaniem karnym przed organem administracyjnym lub wszczęciem postepowania karnego przed organem orzekającym. Stosownie do art. 1 dyrektywy Rady 2011/16/UE z 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/99/EWG (Dz.U. UE L z 11.03. 2011 r.) - dyrektywa ustanawia zasady i procedury, zgodnie z którymi państwa członkowskie współpracują ze sobą w celu wymiany informacji, które wydają się być istotne do celów stosowania i egzekwowania krajowych przepisów państw członkowskich dotyczących podatków, o których mowa w art. 2. Przepis art. 2 stanowi zaś, że dyrektywa ma zastosowanie do wszystkich podatków każdego rodzaju pobieranych przez państwo członkowskie lub na jego rzecz, lub przez jednostki terytorialne lub administracyjne państwa członkowskiego, w tym także władze lokalne, lub na ich rzecz. Przy czym dyrektywa nie ma zastosowania do podatku od wartości dodanej i ceł ani do podatków akcyzowych objętych innymi przepisami unijnymi dotyczącymi współpracy administracyjnej między państwami członkowskimi; nie ma również zastosowania do obowiązkowych składek na ubezpieczenie społeczne należnych państwu członkowskiemu lub jednostkom jego podziału lub instytucjom ubezpieczenia społecznego ustanowionym na mocy prawa publicznego. Mając na względzie powyższe przepisy uznać należało, że w rozpatrywanej sprawie również druga z przesłanek zawieszenia została spełniona. Wprawdzie skarżący słusznie wywodzi, że umowa polsko-francuska nie będzie miała bezpośredniego zastosowania przy wymiarze zryczałtowanego podatku od przychodów ewidencjonowanych skarżącego, jednak wystąpienie do francuskich organów podatkowych z wnioskiem o udzielenie informacji podatkowych mieści się w przedmiocie określonym w art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 Konwencji o wzajemnej pomocy administracyjnej w sprawach podatkowych z 25 stycznia 1988 r. (Dz.U. z dnia 23 listopada 1998 r.) sporządzonej w Strasburgu i ratyfikowanej przez Polskę, wymienionej we wniosku przez organ podatkowy. Zatem nawet gdyby uznać, że art. 26 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania nie ma w tym przypadku zastosowania, to jako podstawę wniosku o udzielenie informacji przez francuskie organy podatkowe wskazano nie tylko tę ustawę, ale również dwa inne akty prawne, w tym Konwencję Rady Europy OECD i dyrektywę Rady 2011/16/UE, w ramach których polskie organy podatkowe mają prawo wystąpić do organów innego państwa o niezbędne w sprawie informacje. Reasumując, w ocenie Sądu, organy podatkowe mając na względzie stan faktyczny sprawy zasadnie założyły, że wystąpienie do francuskich organów podatkowych o przedmiotową informację miało podstawę w przepisach umów ratyfikowanych przez Polskę, a przede wszystkim wystąpienie to nie pozwalało, przed uzyskaniem informacji, na dalsze kontynuowanie postępowania, bowiem niezbędna była weryfikacja rozbieżności, jakie w sprawie powstały na skutek różnic w obrotach wewnątrzwspólnotowych zawartych w informacjach VIES i dokumentach okazanych do kontroli. Wobec powyższego, wbrew zarzutom skargi w przedmiotowej sprawie wydano rozstrzygnięcie zgodne z obowiązującym stanem prawnym, prawidłowo powołano jego podstawy prawne, zaś sposób prowadzenia postępowania przez Dyrektora Izby Skarbowej nie naruszał zasad wynikających z Ordynacji podatkowej. Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji. E.B.