I SA/Łd 980/05

Dnia 13 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Cudak Sędziowie: Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.) Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant: To masz Naraziński po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2008 roku na rozprawie wniosku Dyrektora Izby Celnej w Ł. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 listopada 2005 roku, sygn. akt I SA/Łd 980/05 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty i zwrotu podatku akcyzowego postanawia oddalić wniosek. Wyrokiem z dnia 9 listopada 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na skutek skargi A. W. uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] roku oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. z dnia [...]roku Nr [...]w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty i zwrotu podatku akcyzowego, a ponadto zasądził od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz skarżącej kwotę 280 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż podatek akcyzowy został zapłacony przez skarżącą na podstawie przepisów prawa polskiego, które są sprzeczne z art. 90 Traktatu Rzymskiego o ustanowieniu Wspólnoty Europejskiej, mającym pierwszeństwo przed przepisami ustawy polskiej. W takiej sytuacji organ administracji nie powinien stosować przepisów ustawy o podatku akcyzowym, a świadczenie spełnione przez skarżącą było nienależne. Konsekwencją tego jest możliwość żądania stwierdzenia nadpłaty na podstawie art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1, art. 75 § 2 pkt 1 lit. a) oraz § 3 ustawy – Ordynacja podatkowa tak, jak uczyniła to skarżąca, załączając do wniosku korektę deklaracji. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 29 października 2006 roku w sprawie zarejestrowanej pod sygn. akt I FSK 146/06, oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Celnej w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 listopada 2005 roku, w pełni popierając stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku. W dniu 29 stycznia 2008 roku pełnomocnik Dyrektora Izby Celnej w Ł. wniósł o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 listopada 2005 roku, w szczególności części uzasadnienia, w której Sąd stwierdził, iż organ administracji nie powinien stosować przepisów ustawy o podatku akcyzowym, a świadczenie spełnione przez stronę jest nienależne. Zdaniem organu podatkowego wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do treści wyroku jest zasadny w kontekście orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-313/05, w którym Trybunał nie zakwestionował zasadności pobierania podatku akcyzowego – obowiązywania polskiej ustawy akcyzowej - w całości. Zakwestionował jedynie przepisy prawa regulujące zasady obliczania wysokości podatku. Podniósł także, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych można wyodrębnić dwie podstawowe linie orzecznictwa: pierwszą – kwestionującą zasady obliczania podatku oraz drugą – kwestionującą możliwość nałożenia podatku co do zasady. Uzasadnienie Sądu budzi wątpliwości, co do tego czy zakwestionowano w nim zasady obliczania wysokości podatku, czy też nakładanie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego co do zasady. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Kwestię wykładni wyroku reguluje przepis art. 158 z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co jego treści. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2001 roku, sygn. akt II SAB 57/98, opub. LEX Nr 75533). Wykładnia może dotyczyć zarówno sentencji, jak i uzasadnienia, jednakże jej wynik nie może doprowadzić do sprzeczności z sentencją wyroku lub jego uzasadnieniem. Wykładnia nie może też prowadzić do nowego rozstrzygnięcia (por. B. Gruszczyński [w] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II, Kantor Wydawniczy Zakamycze 2006, str. 345, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 października 1978 roku, IV CR 144/78, opubl. LEX nr 8137). Wskazać również należy, iż w ramach wykładni nie mieści się żądanie przez stronę wyjaśnienia przez Sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, jeśli zostało ono w sposób jasny uzasadnione w jego motywach. Wniosek o wykładnię nie może także zmierzać do weryfikacji prawomocnego wyroku, przez dostosowanie treści jego uzasadnienia do stanowiska wyrażonego w późniejszych, chociażby sprzecznych z tym wyrokiem, orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego, Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, czy też Naczelnego Sądu Administracyjnego, choćby podjętego w składzie 7 sędziów, całej Izby lub w pełnym składzie. Sąd stwierdza, że Dyrektor Izby Celnej w Ł. we wniosku o wykładnię wyroku z dnia 9 listopada 2005 roku nie wskazuje na stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku, które byłyby sformułowane w sposób niejasny lub budzący wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, lecz domaga się od Sądu zajęcia stanowiska co do orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-313/05. Tymczasem w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 listopada 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał wprost, iż organ administracji nie powinien stosować przepisów ustawy o podatku akcyzowym, albowiem są one sprzeczne z art. 90 TWE, mającym pierwszeństwo przed przepisami ustawy polskiej. Podkreślić przy tym należy, iż pogląd ten został w pełni zaakceptowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2006 roku wydanym na skutek skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Ł. W tym stanie rzeczy zajmowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stanowiska, co do wyżej wymienionego wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, miałoby jedynie charakter glosy do tego orzeczenia, a nie wyjaśnienia wątpliwości co do treści wyroku w sprawie. Natomiast ewentualna korekta stanowiska Sądu, przez dostosowanie uzasadnienia do treści orzeczenia ETS stanowiłaby nie tylko zmianę stanowiska wyrażonego w wyroku z dnia 9 listopada 2005 roku, ale także niedopuszczalną ingerencję w orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Twierdzenia zawarte w uzasadnieniu przedmiotowego wyroku, które zdaniem pełnomocnika organu podatkowego wymagają wykładni stanowią jasne podsumowanie tez sformułowanych we wcześniejszych partiach uzasadnienia. Uzasadnienie przedmiotowego wyroku sformułowane zostało w sposób, który nie nasuwa żadnych wątpliwości, co do rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej i nie powoduje trudności w wykonaniu wyroku. Mając zatem na względzie zasadę clara non sunt interpretanda Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 158 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawniony był orzec jak w sentencji. M.Ko.