I SA/Łd 981/17

Dnia 6 listopada 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA : Anna Świderska po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie: podatku od nieruchomości za 2016 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 11 września 2017 r. T. M. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r. ustalającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 rok. W dniu 13 września 2017 roku do sądu wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że jej wykonanie grozi skarżącemu niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że strona jest przedsiębiorcą, który nie posiada wolnych środków na zapłatę kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji. Strona prowadzi swoją działalność w branży usług związanych z wykonywaniem, dostarczaniem oraz montażem elementów z kamienia naturalnego, w której jest duża konkurencja na rynku, a podstawowym kryterium walki o klienta jest cena. Dlatego egzekucja kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji nie doprowadzi jedynie do utraty środków finansowych przez podatnika, ale spowoduje konieczność drastycznych form redukcji kosztów prowadzonej przez niego działalności gospodarczej tj. zmniejszenia liczby zatrudnionych pracowników, których obecnie strona zatrudnia ponad stu. Z tego względu interes publiczny przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez sąd. Ponadto skarżący jest w trakcie realizacji nowej inwestycji deweloperskiej, w której zaangażował wszystkie posiadane środki finansowe a nadto zmuszony był zaciągnąć kredyt na jej realizację, a więc egzekucja spornej kwoty negatywnie odbije się na możliwości spłaty przez stronę kolejnych rat kredytów. Skarżący nie dysponuje wolnymi środkami na spłatę zobowiązania wynikającego z decyzji a z uwagi na zaciągnięte już kredyty ograniczeniu uległa także jego zdolność do zaciągnięcia kolejnych zobowiązań kredytowych. Skutkiem natychmiastowego wykonania decyzji może być więc utrata jego płynności finansowej, a w konsekwencji ryzyko likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej. A rozmiar szkody spowodowanej ewentualną likwidacją przedsiębiorstwa skarżącego jest trudny do oszacowania. W ocenie strony uwzględnienie kwoty zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji, która w świetle uchybień jakich dopuściły się organy podatkowe jest w jego ocenie kwotą nienależną doprowadzi do paraliżu działalności gospodarczej strony. Jej ewentualny zwrot po korzystnym dla skarżącego rozstrzygnięciu sądu nie pozwoli na odbudowę utraconej pozycji rynkowej. Do wniosku strona dołączyła wypis z ewidencji działalności gospodarczej, z którego wynika, że firma wnioskodawcy posiada dziesięć oddziałów zlokalizowanych na terenie całego kraju. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369.), dalej: "p.p.s.a". wniesienie skargi nie powoduje automatycznie wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zakwestionowanego aktu jest zamknięty. Powołany art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/04, dostępne na stronie www.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, dostępne na stronie www.nsa.gov.pl ) Jednocześnie podkreślić należy, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w powołanym wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 208). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że co do zasady powołane przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania spornej decyzji okoliczności w postaci możliwej konieczności zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej i zwolnienia zatrudnianych pracowników , mogą stanowić okoliczności wyczerpujące dyspozycje art. 61 § 3 p.p.s.a., jednakże pod warunkiem wykazania przez stronę stosownym materiałem dowodowym możliwości ich zaistnienia. W rozstrzyganej sprawie konkretyzacji tych zagrożeń w materiale dowodowym zabrakło. Na stronie ciąży obowiązek przynajmniej uprawdopodobnienia, że okoliczność na którą się powołuje może mieć miejsce. Sprowadza się on do przedstawienia konkretnych zdarzeń oraz dokumentacji finansowej, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem we wniosku strona ograniczyła się do nader gołosłownego stwierdzenia, że jest szanowanym przedsiębiorcą, z nowo rozpoczętą gałęzią prowadzonej działalności w postaci inwestycji developerskiej a na skutek wykonania decyzji może być zmuszony do zlikwidowania prowadzonej działalności gospodarczej. Nie załączyła przy tym do wniosku żadnej dokumentacji, uprawdopodobniającej, że wykonanie decyzji miałoby skutkować koniecznością zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej - zwłaszcza, że jak wskazała na stronie 4 wniosku, posiada zdolność zaciągania zobowiązań kredytowych. Samego gołosłownego przywołania możliwych do wyobrażenia następstw ewentualnej egzekucji zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji tj. kwoty 57.758 zł w kontekście rozmiaru działalności gospodarczej skarżącego (firma zatrudniająca ponad 100 pracowników posiadająca kilka oddziałów na terenie kraju, z rozpoczętą inwestują o charakterze developerskim) nie można utożsamiać z wykazaniem zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia niepowetowanej szkody. Skarżący nie przedstawił żadnych materiałów dotyczących kondycji prowadzonej działalności gospodarczej, których analiza w zestawieniu z kwotą zobowiązania podatkowego wskazywałaby na możliwość zagrożenia dla dalszego funkcjonowania jego przedsiębiorstwa. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, że na skutek uiszczenia podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Podkreślić bowiem trzeba, że określone w decyzji zobowiązanie należy do kategorii zobowiązań publicznoprawnych, co tym samym powoduje, że nie zachodzi niebezpieczeństwo definitywnej utraty wyegzekwowanej kwoty. Końcowo wskazać jeszcze należy, że uzasadnieniem dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą być okoliczności, odnoszące się do jej prawidłowości. Celem bowiem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2008 r., sygn. akt II OZ 741/08, LEX nr 493666). Natomiast ustawodawca nie wiąże, choćby w najmniejszym stopniu wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Tak, więc sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007 r. Nr 4, poz. 77). Biorąc pod uwagę powyższe, należało zatem uznać, że skarżący nie wykazał, iż w niniejszej sprawie występują przesłanki do uwzględnienia jego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, orzekł jak w sentencji. Ake.