I SA/Łd 983/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu w dniu 17 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skargą z [...] r. B. Z. zakwestionowała decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn w wysokości 23.769 zł. W zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, pełnomocnik strony wskazał na brak możliwości swobodnego rozporządzania prawem, które podatniczka nabyła w wyniku spadkobrania, to jest: prawem współwłasności nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 175. Jedna ze współwłaścicielek tej nieruchomości odmawia bowiem zgody na wspólną jej sprzedaż. Z kolei jej podział nie jest możliwy z uwagi na kształt działki, który uniemożliwia wydzielenie odpowiedniej ilości działek z dostępem do drogi publicznej. W złożonym w toku postępowania wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca wskazała ponadto, że gospodarstwo domowe prowadzi wspólnie z mężem oraz trzyletnią córką. Źródłem ich utrzymania są wynagrodzenia za pracę w łącznej kwocie 2.480 zł netto miesięcznie. Skarżąca jest właścicielką mieszkania o pow. 38 m2, w którym zamieszkuje wraz z rodziną, nie posiada innego majątku, ani oszczędności, poza odziedziczonym udziałem w 1/3 we wspomnianej już wyżej niezbudowanej nieruchomości. Odnośnie do kosztów utrzymania mieszkania (czynsz, energia elektryczna, telefon, telewizja, gaz) skarżąca zadeklarowała kwotę ok. 620 zł. Poza tym skarżąca ponosi wydatki na żywność (800 zł), dojazdy do pracy (110 zł), środki czystości (100 zł) oraz przedszkole córki (200 zł). Wnioskodawczyni jest obecnie w ciąży (termin porodu planowany jest na [...]) i związku z tym ponosi dodatkowe wydatki na opiekę medyczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje. Generalną zasadą w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest, że wniesienie skargi do tego sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wniosek ten płynie wprost z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd jednak, w określonych przypadkach, może przychylić się do wniosku strony o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie zatem z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ – dalej: CBOSA). Podzielając w całości przedstawione wyżej poglądy NSA, uznać należy, że ujawnione przez stronę okoliczności uzasadniają w wystarczającym stopniu istnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wskazać należy, że wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie, jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty orzeczonej należności, należy mieć na uwadze jej wysokość, która w zestawieniu z możliwościami majątkowymi i finansowymi strony skarżącej, jest znaczna. Potencjalna egzekucja tej należności mogłaby doprowadzić do następstw trudnych do odwrócenia. W szczególności nie można wykluczyć, że egzekwowanie obowiązku objętego zaskarżoną decyzją może doprowadzić do utraty przez skarżącą mieszkania, w którym przebywa wraz z rodziną. Ewentualne jego odzyskanie będzie w praktyce niemożliwe. Z kolei środki uzyskane ze sprzedaży, jak należy zakładać – niższe od rynkowej jego wartości, nawet w przypadku ich zwrotu nie pozwolą na zakup podobnej nieruchomości. W tym stanie sprawy sąd, uznając wniosek skarżącego o wstrzymanie zaskarżonej decyzji za wystarczająco uzasadniony, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. P.C.