I SA/Łd 994/07

Dnia 14 marca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Asesor WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Protokolant: Asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2008 roku przy udziale sprawy ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące w 2000, 2001, 2002, 2004 i 2005 roku oddala skargę. Sygnatura akt I SA/Łd 994/07 UZASADNIENIE Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia 2 lipca 2007 roku nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] roku nr [...] wydanej w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące listopad i grudzień 2000 roku, od stycznia do października oraz grudzień 2001 roku, styczeń, luty, kwiecień, maj, październik i listopad 2002 roku, kwiecień, maj, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2004 roku oraz styczeń, luty i maj 2005 roku w łącznej wysokości 15.900,79 zł a także odsetek za zwłokę w wysokości 9.837 zł. B.K. w dniu 19 czerwca 2006 roku złożyła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. wniosek o rozłożenie na raty zaległego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu prowadzonej działalności i od pracowników w łącznej wysokości 30.087,70 zł wraz z odsetkami w kwocie 17.754 zł z możliwością dokonywania spłat w wysokości po 500 zł miesięcznie oraz o umorzenie odsetek od opisanych powyżej zaległości i wycofanie tytułów egzekucyjnych z egzekucji prowadzonej przez komornika sądowego. W dniu 5 lipca 2006 roku strona złożyła "wniosek uzupełniający", w którym wniosła o łączne rozpatrzenie podania z dnia 19 czerwca 2006 roku z wnioskiem dotyczącym rozłożenia na raty zaległości w podatku od towarów i usług w wysokości 16.360,90 zł oraz odsetek za zwłokę w kwocie 8.778 zł. Decyzją z dnia [...]roku nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. odmówił rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za okres od listopada 2000 roku do maja 2005 roku w kwocie 16.360,90 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 8.847 zł, a także umorzenia odsetek za zwłokę w wysokości 8.847 zł. W odwołaniu od opisanej decyzji B.K. złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją z dnia [...] roku nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. przychylił się do żądania skarżącej i uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Pismem z dnia 16 lutego 2007 roku skarżąca sprecyzowała wniosek z dnia 19 czerwca 2006 roku i zmieniła jego treść wskazując, iż wnosi o umorzenie wszystkich zaległości podatkowych, którego dotyczy toczące się postępowanie. Następnie pismem z dnia 2 marca 2007 roku B.K. doprecyzowała swoje stanowisko i wskazała, że wniosek o umorzenie dotyczy wszystkich zaległości podatkowych, w tym również zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. decyzją z dnia [...] roku umorzył postępowanie wszczęte zgodnie z wnioskiem z 5 lipca 2006 roku w sprawie rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług. Od powyższego orzeczenia strona nie wniosła odwołania. W toku postępowania wywołanego wnioskiem z dnia 5 marca 2007 roku w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług, Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. ustalił, iż zaległości w tym podatku powstały na skutek nie wpłacenia przez B.K. w całości zobowiązań podatkowych, zadeklarowanych w deklaracjach podatkowych VAT-7 za okresy rozliczeniowe listopad i grudzień 2000 roku, od stycznia do października oraz grudzień 2001 roku, styczeń, luty, kwiecień, maj, październik i listopad 2002 roku, kwiecień, maj, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2004 roku oraz styczeń, luty i maj 2005 roku. Ostatecznie decyzją z dnia [...] roku organ I instancji odmówił umorzenia opisanych zaległości podatkowych za wskazane okresy w łącznej wysokości 15.900,79 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 9.837 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, iż treść art. 67a § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 roku nr 8, poz. 60 ze zm.) stwarza organowi podatkowemu jedynie możliwość umorzenia zaległości podatkowych uzależniając zastosowanie tej ulgi istnieniem ważnego interesu podatnika. Decyzja organu ma charakter uznaniowy i zależy od wagi przedstawionych przez podatnika argumentów oraz materiałów informacyjno – dowodowych zebranych w toku postępowania. Podniósł również, że wszelkie ulgi są wyjątkiem od zasady powszechności i równości opodatkowania, a zatem każdy wniosek podatnika o przyznanie ulgi w zapłacie podatku powinien być uzasadniony przyczynami o wyjątkowym charakterze. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że B.K. w okresie od 23 listopada 1983 roku do 31 maja 2005 roku prowadziła działalność gospodarczą – kwiaciarnię, przedmiotem której była sprzedaż detaliczna kwiatów, roślin i nasion. Strona świadczyła również usług w zakresie szycia dodatków do trumien. Opisana działalność prowadzona była w S. [...] we własnym budynku w miejscu zamieszkania oraz w R. [...] w wynajmowanym lokalu. Skarżąca była podatnikiem podatku VAT od 26 sierpnia 1999 roku. Podatek dochodowy od osób fizycznych opłacany był do roku 2000 w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, a od 2001 roku – na zasadach ogólnych. W okresie, którego dotyczy rozpatrywane postępowanie, tj. w latach 2001 – 2005, przychody z prowadzonej przez stronę działalności kształtowały się w granicach od 134.801,19 zł do 157.579,33 zł, a za 5 miesięcy 2005 roku wyniosły 18.289,20 zł. Na powstałe zaległości podatkowe wystawione zostały tytuły wykonawcze. Dnia 30 września 2002 roku Dział Egzekucyjny Urzędu Skarbowego w B. dokonał zajęcia rachunku bankowego w Banku Spółdzielczym w S., a 19 stycznia 2006 roku dokonano zajęcia świadczeń w ZUS – Inspektoracie w B. W okresie od 1 stycznia 2001 roku do 21 maja 2006 roku, na poczet zaległości w podatku VAT oraz dochodowym, skarżąca dokonała jedynie 5 wpłat (4.07.2001 r., 26.04.2002 r., 18.03., 19.04. i 3.11.2004 r. oraz 12.09.2005 r.) – 6.689,30 zł, tytułem odsetek 2.199,96 zł i tytułem kosztów egzekucyjnych 688,70 zł. Postanowieniem Sądu Rejonowego w B. [...] wydanego dnia 5 maja 2006 roku w sprawie o sygnaturze akt [...] dalsze prowadzenie egzekucji administracyjnej przekazano Komornikowi Sądowemu Rewiru I przy Sadzie Rejonowym w B. łącznie z egzekucją sądową. W związku z dokonaniem przez administracyjny organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych naliczył on należne z tego tytułu koszty egzekucyjne w wysokości 6.476,03 zł. Egzekucja ograniczyła się do potrąceń dokonywanych z emerytury dłużniczki w wysokości 197,46 zł miesięcznie, która to kwota z kolei dzielona jest po połowie na należności Urzędu Skarbowego i ZUS w B. W dniach 6 i 18 lipca, 21 sierpnia i 21 września 2006 roku Komornik przekazał łącznie kwotę 460,11 zł wraz z odsetkami, która została zarachowana na poczet zaległości podatkowej za sierpień 2003 roku. W październiku 2005 roku Sąd Rejonowy [...] w B. dokonał wpisu hipoteki przymusowej w księdze wieczystej o numerze [...] w wysokości 45.890,22 zł a w lipcu 2006 roku w księdze wieczystej o numerze [...] w kwocie 29.936,87 zł na rzecz Skarbu Państwa – Urzędu Skarbowego w B. z tytułu zaległości podatkowych wraz z odsetkami i należnymi kosztami. Od sierpnia 2005 roku skarżąca pobiera emeryturę w wysokości 789,82 zł miesięcznie, z której po potrąceniach dokonanych przez komornika do wypłaty pozostaje kwota 478,26 zł. Organ ustalił nadto, że B.K. jest wdową i nie ma nikogo na utrzymaniu. Jest właścicielką w ½ części nieruchomości położonej w S. [...] o powierzchni około 0,80 ha zabudowanej budynkiem mieszkalnym oraz budynkiem gospodarczym o powierzchni 130 m2. W budynku mieszkalnym mieszka córka strony wraz z rodziną natomiast skarżąca zajmuje część przeznaczonej w budynku gospodarczym na cele mieszkalne. B.K. jest również właścicielką działki położonej w miejscowości G. o powierzchni 1,41 ha, stanowiącej nieużytki. Nie posiada innych nieruchomości, ruchomości, dochodów, udziałów w spółkach, akcji, obligacji ani oszczędności. Nadto organ ustalił, że strona posiada również zaległość w podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za lata 1999 – 2000 w kwocie 2.871,15 zł wraz z odsetkami a także w podatku od osób fizycznych za lata 2001 – 2004 w wysokości 10.091,60 zł. Ponadto posiada ona również zaległości w ZUS z tytułu nie zapłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i fundusz pracy, FGSP w łącznej wysokości 124.000 zł. Strona spłaca również pożyczkę hipoteczną zaciągniętą w 1998 roku, której miesięczna rata wynosi 450 zł, a także kredyty zaciągnięte w Banku Spółdzielczym Oddziale w S. i w R. Organ odmówił umorzenia zaległości podatkowych w podatku VAT, stwierdzając że nie wystąpiły po stronie podatniczki żadne wypadki niezależne od sposobu jej postępowania, bądź też spowodowane działaniem czynników, na które nie mogła ona mieć wpływu. Prowadzona przez nią działalność gospodarcza nie została zakłócona żadnym zdarzeniem losowym, a pomimo to skarżąca nie regulowała swoich zobowiązań. Organ wskazał, iż zaległość dotyczy podatku VAT, który podatniczka pobierała od nabywców, na rzecz których dokonywała sprzedaży towarów i usług w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Zatem była jedynie pośrednikiem w przekazaniu płaconego jej podatku. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. wskazał również, że podatniczka mogła skorzystać z umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku VAT w łącznej kwocie 8.325,90 zł za miesiące listopad – grudzień 2002 roku, styczeń – marzec, maj – październik 2001 roku oraz styczeń – luty, kwiecień – maj 2002 roku, gdyż były one objęte postępowaniem restrukturyzacyjnym zgodnie z decyzją z dnia 29 listopada 2002 roku nr [...] o warunkach restrukturyzacji. Jednakże z uwagi na niespełnienie warunków (posiadanie zaległości podatkowych nie objętych restrukturyzacją) dnia 7 kwietnia 2004 roku wydana została decyzja o zakończeniu restrukturyzacji, w której umorzono postępowanie restrukturyzacyjne wszczęte na wniosek skarżącej. W ocenie organu powyżej opisane okoliczności świadczą o tym, że B.K. nie wykazywała dobrej woli regulowania zadeklarowanych przez siebie zobowiązań, a przeznaczając należne budżetowi Państwa środki finansowe otrzymane od nabywców towarów i usług na inne cele, świadomie przyczyniła się do powstawania zaległości podatkowych i ich powiększania. W tej sytuacji, zdaniem organu, pozytywne rozpoznanie przedmiotowego wniosku byłoby uprzywilejowanym potraktowaniem podatniczki w stosunku do innych podatników, którzy pomimo trudności finansowych regulują swoje zobowiązania w terminie. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, w którym zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 67a § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 roku nr 8, poz. 60 ze zm.) i w związku z tym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu podniosła, że organ w toku prowadzonego postępowania skupił się na zagadnieniach historycznych, które doprowadziły do powstania zaległości podatkowych, a winien dokonać oceny aktualnej sytuacji materialnej oraz ustalić czy egzekwowanie od niej istniejących należności nie spowoduje jej zubożenia, a tym samym czy nie naruszy jej ważnego interesu. W ocenie skarżącej organ skupił się przede wszystkim na interesie publicznym a nie wziął pod rozwagę ważnego interesu podatniczki. Zdaniem B.K. organ I instancji nie wyjaśnił przesłanek, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji. W jej ocenie uzasadnienie jest niespójne i nielogiczne. Po rozpatrzeniu wyżej opisanego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia 2 lipca 2007 roku utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji w pełni podtrzymując argumentację zawartą w jego uzasadnieniu. Na decyzję organu II instancji B.K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając jej naruszenie art. 67a § 1 pkt. 3 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej. W związku z zakresem zaskarżenia wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podtrzymała swoja dotychczasową argumentację. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 67a § 1 pkt 3 o.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z wyjątkiem niemających jednak zastosowania w tej sprawie sytuacji określonych w art. 67b o.p., w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę promulgacyjną. W myśl cytowanego artykułu organowi podatkowemu przyznano kompetencję do udzielania podatnikowi ulgi w spłacie zobowiązań (zaległości) podatkowych. Jedną z form ulgi jest możliwość rozłożenia na raty zapłatę zaległości podatkowej (art. 67a § 1 pkt 2 o.p.). Omawiany przepis jest przykładem występującej w systemie prawa administracyjnego (podatkowego) instytucji uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne charakteryzuje się tym, iż organ administracji publicznej ma możliwość wyboru pozytywnego lub negatywnego dla strony rozstrzygnięcia. Jednakże wybór ten poprzedzać ma należyte zgromadzenie i zanalizowanie materiału dowodowego, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego oraz przeprowadzenie wnioskowania opartego na zasadach logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Wszystkie te elementy winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. W szczególności, gdy decyzja jest dla strony niekorzystna, organ jest zobowiązany w sposób wyczerpujący wyjaśnić przyczyny i przebieg rozumowania prowadzącego do wydania decyzji. Nadto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się konieczność należytego wyważenia dwojakiego rodzaju interesów, o których stanowi art. 67a o.p.: ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego przy podejmowaniu decyzji opartej na uznaniu administracyjnym. (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2002 roku, sygn. akt I SA/Wr 2948/99, publ. Lex nr 75599 oraz z dnia 5 października 2007 roku, sygn. akt I FSK 1150/06, niepubl.). Ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych lub szczególnego splotu okoliczności nie jest on w stanie uregulować zaległości podatkowej, interes publiczny zaś to dążenie do sytuacji, w której podatnicy regulują swoje zobowiązania podatkowe w całości i terminowo, to dbałość o interes Skarbu Państwa, rozumiany jako konieczność zapewnienia stałych dochodów państwa, a więc i możliwości realizacji zadań ogólnospołecznych. W interesie publicznym leży też by podatnicy przestrzegali przepisy podatkowe, by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości opodatkowania. Interes podatnika nie może pozostawać w kolizji z interesem publicznym, umorzenie zaległości podatkowej jako wyjątek od zasady powszechności opodatkowania może bowiem być stosowane w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Oceniając sytuację podatnika organy podatkowe winny mieć na uwadze interes budżetu państwa, w sprzeczności z tym interesem zaś byłoby przerzucanie ryzyka związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej na ogół podatników. Nadmienić należy nadto, że ustawodawca pozostawił organowi podatkowemu swobodę w stosowaniu analizowanej instytucji nawet wówczas, gdy zachodzą przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Uznaniowość decyzji polega na tym, że to do organu podatkowego należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy, a sądowa kontrola legalności aktów administracji opartych na uznaniu ma charakter ułomny. Z woli ustawodawcy obejmuje ona jedynie przestrzegania przez organy podatkowe procedury normowanej przez Ordynację podatkową, w tym w szczególności kompletność materiału dowodowego oraz prawidłowość jego oceny w myśl wskazań zasady swobodnej oceny dowodów obowiązującej w postępowaniu podatkowym. Innymi słowy sąd administracyjny jest uprawniony jedynie do kontrolowania trybu postępowania prowadzącego organ podatkowy do wydania decyzji w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej. Sąd ten nie może natomiast kwestionować rozstrzygnięcia merytorycznego zawartego w zaskarżonej decyzji, będącego wynikiem dokonanego przez organ wyboru, jego celowości i słuszności. Poza polem rozważań sądu pozostaje więc rzecz najistotniejsza dla podatnika, tj. ocena niedookreślonych przesłanek ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, których znaczenie jest każdorazowo ustalane przez organ podatkowy. Jeśli zatem sąd nie dopatrzy się uchybień organów w sposobie procesowania i oparcia rozstrzygnięcia o kompletne dowody (w dacie wydania zaskarżonej decyzji) to nie ma podstaw prawnych do eliminowania decyzji z obrotu prawnego. Dyrektywa postępowania zamieszczona w art. 67a o.p. nie jest martwym, nic nie znaczącym nakazem, a winna znaleźć właściwe odzwierciedlenie w postępowaniu organu administracji. Organ zobowiązany jest po zgromadzeniu pełnego materiału dowodowego w sprawie (w myśl art. 122 o.p.) uwzględnić oba aspekty: ogólny i konkretny sprawy i wyważyć, który z nich zasługuje w danym wypadku na ochronę. Nie można przy tym tracić z pola widzenia faktu, że polski system prawa podatkowego oparty jest na zasadzie powszechności opodatkowania, płynącej z art. 84 Konstytucji RP. Wobec tego wszelkie odstępstwa od tej zasady, traktować należy jako wyjątki, które wymagają solidnego uzasadnienia. Z tych przyczyn przyjmuje się, że w decyzjach uznaniowych szczególną wagę przywiązywać należy właśnie do uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, ponieważ samo brzmienie przepisu nie prezentuje dostatecznego wyjaśnienia racji podjętej decyzji. Motywy te zostać muszą w znacznym stopniu uzupełnione o elementy natury ocennej. Wyrażenie ocen poprzedzać zaś musi precyzyjne i wszechstronne ustalenie stanu faktycznego na podstawie pełnego materiału dowodowego dostępnego w sprawie (art. 210 § 4 o.p. w związku z art. 122, art. 187 § 1 o.p. i art. 191 o.p.). Instytucja uznania administracyjnego zajmuje wyodrębnione miejsce w katalogu rozstrzygnięć poddanych kognicji sądu administracyjnego. Wobec zastrzeżonej dla organu możliwości wyboru negatywnego albo pozytywnego dla wnioskodawcy orzeczenia, badanie legalności decyzji o charakterze uznaniowym przebiega w przeważającej mierze pod kątem prawidłowości postępowania podatkowego. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe uczyniły zadość postulatom stawianym decyzjom uznaniowym. Zebrano rzetelnie materiał dowodowy dotyczący sytuacji majątkowej skarżącej, w szczególności odniesiono się do miesięcznych dochodów i zobowiązań, ustalono posiadany przez nią majątek ruchomy i nieruchomy. Organ przeanalizował nadto okoliczności dotyczące prowadzonej przez podatniczkę działalności gospodarczej, uwypuklając przy tym specyficzny charakter podatku VAT. Wskazał bowiem, iż prowadząc działalność gospodarczą była ona jedynie pośrednikiem w przekazywaniu należnego podatku VAT, który otrzymywała od nabywców towarów i usług. A zatem nie była to kwota, którą była zmuszona wyasygnować z własnych dochodów lecz kwota ściśle określona "powierzona" jej celem dokonania przez nią właściwej wpłaty. Sformułowane przez organ uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia pozwala przyjąć, że wszystkie elementy stanu faktycznego zostały zanalizowane w sposób wszechstronny i ocenione zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego; zaprezentowano logicznie wyprowadzone wnioski. Uzasadnienie to zbudowano w sposób odpowiadający dyspozycji art. 210 § 4 o.p. Nie zrezygnowano w szczególności z oceny sytuacji podatnika pod kątem wymienionych w przepisie wartości: interesu publicznego oraz ważnego interesu podatnika, w kontekście powszechności obciążeń podatkowych. Wskazano, dlaczego korzyść podatnika w rozpoznawanej sprawie nie może zyskać prymatu nad ogólno obywatelskim obowiązkiem niesienia ciężaru fiskalnego. Wyjaśnić przy tym trzeba, że z samego przekonania podatnika nie wynika zasadność złożonego przez niego wniosku. Dla jego uwzględnienia wymagane jest zaistnienie tego rodzaju sytuacji faktycznej, która w sposób obiektywny uzasadnia przyznanie żądanej ulgi w oparciu o wskazane w przepisie przesłanki (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2001 roku, sygn. akt III SA 1590/00, Lex nr 79619). Rekapitulując, zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu prowadzącym do jej uchylenia. W szczególności odpowiada dyspozycji art. 120 i art. 121 § 1, art. 124 o.p., bowiem organy podatkowe działały na podstawie przepisów prawa i nie podważyły zasady zaufania podatnika do organu ani zasady przekonania. Decyzja zawiera rozstrzygnięcie oraz szczegółowe jego uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 210 § 1 pkt 5 i 6 o.p.). Z kompetencji do rozstrzygnięcia wniosku podatnika w ramach instytucji uznania administracyjnego skorzystano w sposób wyważony należycie stosując dyspozycję art. 67a § 1 pkt 2 o.p. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił rozpatrywaną skargę. P.Pij.