I SA/Łd 999/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] UNP:[...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z 11 września 2017r. J. M. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...]r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 rok. W skardze zamieszczony został między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że w dniu [...]r. Sąd Rejonowy dla Ł. Ś. w Ł., [...] Wydział Gospodarczy dla spraw Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych, w sprawie [...], na wniosek skarżącego J. M., orzekł o otwarciu przyśpieszonego postępowania układowego. Jak wynika z uzasadnienia wniosku skarżącego o otwarcie przyśpieszonego postępowania układowego oraz planu restrukturyzacyjnego, skarżący posiada majątek, w tym ruchomości i nieruchomości, które służą mu do prowadzenia działalności gospodarczej. Analiza struktury majątku skarżącego, dokonana przez profesjonalistów w dziedzinie prawa restrukturyzacyjnego, pozwoliła ustalić, że jego wartość przewyższa ogólną sumę wierzytelności, o ile przedsiębiorstwo pozostanie w ruchu, jak również spodziewane wpływy z działalności, pozwalają twierdzić, że żaden z wierzycieli nie zostanie pokrzywdzony faktem otwarcia postępowania układowego. W przypadku wykonania zaskarżonej decyzji może dojść do sytuacji, w której z trudem osiągnięte porozumienie z wierzycielami w postaci układu i odroczenia terminów zapłaty wymagalnych wierzytelności, doprowadzić może do umorzenia postępowania układowego, co w przypadku uwzględnienia skargi w postępowaniu przed sądem I lub II instancji i usunięcia z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków zarówno dla samego skarżącego, jak i jego wierzycieli. Do wniosku dołączono materiały zgromadzone w postępowaniu przed Sądem Gospodarczym: odpis postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...]r., sygn. akt: [...], uzupełnienie braków formalnych oraz zmiana wniosku z dnia 27.07.2017r., wstępny plan restrukturyzacyjny z dnia 27.07.2017r. oraz wniosek dłużnika o otwarcie przyśpieszonego postępowania układowego z dnia 02.07.2017r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Wniosek jako niezasadny podlega oddaleniu. Prawną podstawę rozpoznania przez sąd wniosku strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017r., poz. 1369) dalej: "p.p.s.a." Sąd zatem może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie sądu argumentacja przedstawiona przez pełnomocnika skarżącego jest niewystarczająca do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności wskazane we wniosku nie prowadzą do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie podano bowiem żadnych faktów, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek potrzebnych do wstrzymania wykonania decyzji, a więc trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę Rozpoznawany wniosek w ocenie Sądu nie spełnia powyższych wymogów. Skarżący nie podał bowiem popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących swojej obecnej sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi dokonać pełnej oceny zasadności twierdzeń zawartych we wniosku. Okoliczności i dokumenty na które powołuje się skarżący w złożonym wniosku nie są w tej mierze wystarczające. W szczególności nie przedstawiono żadnych dokumentów z których wynikałaby chociażby wysokość obecnie osiąganych przychodów z tytułu prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej oraz ponoszonych z tego tytułu kosztów, ewentualnie deklaracji VAT-7, czy też odpisów rocznych zeznań podatkowych. Dla oceny zasadności twierdzeń zawartych we wniosku nie są wystarczające załączone do wniosku materiały zgromadzone w postępowaniu przed Sądem Gospodarczym w postaci odpisu postanowienia Sądu Rejonowego z dnia [...]r., sygn. akt: [...], pisma stanowiącego uzupełnienie braków formalnych oraz zmiana wniosku z dnia 27.07.2017r., czy wstępny plan restrukturyzacyjny z dnia 27.07.2017r. oraz wniosek dłużnika o otwarcie przyśpieszonego postępowania układowego z dnia 02.07.2017r. Ponadto, jak wskazał pełnomocnik strony z uzasadnienia wniosku o otwarcie przyspieszonego postępowania układowego oraz planu restrukturyzacyjnego wynika, że skarżący posiada majątek, w tym ruchomości i nieruchomości, które służą mu do prowadzenia działalności gospodarczej. Analiza struktury majątku skarżącego, dokonana przez profesjonalistów w dziedzinie prawa restrukturyzacyjnego, pozwoliła natomiast ustalić, że jego wartość przewyższa ogólną sumę wierzytelności, o ile przedsiębiorstwo pozostanie w ruchu. Jednak wszystkie powyższe okoliczności nie są wystarczające, by Sąd mógł stwierdzić, jakie skutki w odniesieniu do sytuacji finansowej strony wywoła ewentualne wykonanie decyzji, dopiero bowiem porównanie wydatków strony z jej majątkiem czynnym mogłoby pozwolić ustalić okoliczność, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby dla niej trudne do odwrócenia skutki, czy też groźbę wystąpienia znacznej szkody. W ocenie Sądu nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. Wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego stanowi wyjątek od zasady wykonania decyzji i tylko w wyjątkowych, uzasadnionych przez stronę sytuacjach może znaleźć zastosowanie. Na podstawie, zawartych we wniosku stwierdzeń dotyczących sytuacji strony skarżącej, a także na podstawie akt niniejszej sprawy, nie sposób uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy że w przypadku przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą, jego zdolność finansową obrazują uzyskiwane przychody, nie zaś dochód podatkowy wyliczony na użytek podatku dochodowego. Nawet zatem wykazanie przez podatnika straty w prowadzonej działalności, nie oznacza utraty płynności finansowej, ani też braku środków finansowych (postanowienia NSA: z 1 sierpnia 2013 r., I FZ 327/13 oraz z 15 grudnia 2014 r., II FZ 1741/14, CBOSA). Dodatkowo należy wskazać, że zapłata podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są zwykłym następstwem decyzji podatkowej. Obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. W ocenie sądu podatnik nie wykazał w swoim wniosku, że okoliczności takie mogą mieć miejsce. Z powyższych względów sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. ak