I SAB/Łd 1/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędzia NSA Teresa Porczyńska (spr.) Protokolant Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2013 r. sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. w przedmiocie niewykonania punktu pierwszego wyroku Sądu Rejonowego w R. oddala skargę. I SAB/Łd 1/13 U Z A S A D N I E N I E P.P., prowadząc działalność gospodarczą w zakresie pomiarów i opracowań geodezyjnych w roku 2001 osiągnął przychód z prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 53.794.65 zł. Kwota uprawniająca do korzystania ze zwolnienia od podatku VAT w roku 2001 wynosiła 39.800 zł. Zatem podatnik utracił prawo do korzystania ze zwolnienia od podatku VAT i był obowiązany do złożenia zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R. do prowadzenia stosownych ewidencji, do składania deklaracji VAT-7 do obliczania i wpłaty podatku do dnia 25 każdego miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek Urzędu Skarbowego w R. M., P. P. nie wypełniał ww. obowiązków, zatem po przeprowadzeniu kontroli podatkowej i postępowania podatkowego, w dniu [...]. zostały wydane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R decyzje określające zobowiązanie podatkowe za okres: styczeń 2002r. - wrzesień 2006 r. w kwocie łącznej 28.827 zł., oraz decyzje ustalające dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie łącznej 6.423 zł. P.P. nie zgodził się z takim rozstrzygnięciem i w dniu 15.01.2007 r. wniósł odwołanie od wskazanych decyzji do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., który decyzjami z dnia [...] utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. W dniu 7 maja 2007 r. P.P. zaskarżył decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokami z dnia 7 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Łd 698-700/07, I SA/Łd 702/07 i I SA/Łd 704/07 oddalił skargi w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres: styczeń 2002 r. - wrzesień 2006 r. Decyzjami z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił decyzje z dnia [...] . oraz decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...]. ustalające dodatkowe zobowiązanie podatkowe. Organ odwoławczy powyższe uzasadnił tym, iż Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29.04.1998 r. sygn. akt K 17/97 orzekł, iż stosowanie wobec tej samej osoby, za ten sam czyn, sankcji administracyjnej określonej ustawą z dnia 08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym jako dodatkowe zobowiązanie podatkowe i odpowiedzialności za wykroczenia skarbowe albo przestępstwa skarbowe, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. Mając na uwadze wyroki WSA w Łodzi z dnia 24.11.2006 r. sygn. akt I SA/Łd 1333/06 oraz z dnia 22.03.2007 r. sygn. akt. I SA/Łd 2110/06, Dyrektor Izby Skarbowej w dniu [...] wniósł o umorzenie postępowania sądowego w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego. Na okoliczność uwzględnienia skargi w całości przedłożył własne decyzje z dnia [...]. uchylające w całości zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. umarzające postępowanie w sprawie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd administracyjny w Łodzi, postanowieniami z dnia 21 września 2007 r. sygn. akt I SA/Łd 701/07, I SA/Łd 703/07 i I SA/Łd 705/07 umorzył postępowanie sądowo-administracyjne w przedmiocie ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy. Następnie P.P. złożył do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. wniosek o wznowienie postępowania podatkowego, zakończonego decyzjami ostatecznymi Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniami z dnia [...] wznowił na wniosek strony postępowanie w sprawie wymiaru podatku od towarów i usług za okres: styczeń 2002 r. - wrzesień 2006 r. Po ponownym przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego, w dniu 14.07.2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wydał decyzje odmawiające uchylenia decyzji ostatecznych Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]. określających zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres: styczeń 2002 r. - wrzesień 2006 r. Podatnik wniósł odwołanie od tych decyzji do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., który decyzjami z dnia [...] utrzymał w mocy decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., działającego jako organ pierwszej instancji. Podatnik zaskarżył decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokami z dnia 12 i 25 marca 2009 r. sygn. akt I SA/Łd 1482/08, I SA/Łd 1483/08, I SA/Łd 1484/08 i I SA/Łd1486/08 oddalił skargi w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznych w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów za okres: styczeń 2002 r. - wrzesień 2006 r. W dniu [...]. P.P. skierował wniosek do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]. oraz poprzedzających je decyzji z dnia [...]. Naczelnika Urzędu Skarbowego w R.. W dniu [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wydał decyzje odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Pismem z dnia [...]. P.P. złożył odwołanie od tych decyzji. Po przeanalizowaniu zebranego w sprawie materiału dowodowego Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w dniu [...] wydał decyzje utrzymujące w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. Podatnik zaskarżył przedmiotowe decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokami o sygn. akt I SA/Łd 1204-1208/11 oddalił skargi podatnika na ww. decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. Z powyższego wynika, iż wydane w dniu [...]. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. decyzje określające zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, za okres: styczeń 2002 r. wrzesień 2006 r. są prawomocne. Mając na uwadze stwierdzone podczas kontroli podatkowej nieprawidłowości, w dniu 16 kwietnia 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. wniósł akt oskarżenia do Sądu Rejonowego w R.(II Wydział Karny) przeciwko P.P., którego oskarżył o to. że: 1/ w okresie od stycznia 2002 r. do września 2006 r. uchylał się od opodatkowania podatkiem od towarów i usług z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie pomiarów i opracowań geodezyjnych, nie dokonał obowiązku zgłoszenia rejestracyjnego, nie składał deklaracji dla podatku od towarów i usług oraz nie wpłacał należnego podatku za miesiące od stycznia 2002 r. do grudnia 2005 r. I od marca do września 2006 r. przez co naraził podatek od towarów i usług za powyższy okres na uszczuplenie w łącznej kwocie 28.827 zł. 2/ w okresie od stycznia 2002 r. do września 2006 r. nie prowadził ewidencji dla potrzeb podatku od towarów i usług, mimo takiego obowiązku. Wyrokiem z dnia [...]. Sąd Rejonowy w R. w II Wydziale Karnym sygn. akt [...] oskarżonego P.P. uniewinnił od popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. 1 aktu oskarżenia, natomiast uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. 2 aktu oskarżenia. Powyższy wyrok jest prawomocny. W dniu 24 listopada 2011 r. P. P. złożył w Urzędzie Skarbowym w R. M. wniosek o wykonanie wyroku Sądu Rejonowego w R. sygn. akt [...] twierdząc, iż po uprawomocnieniu się wyroku wymiar podatku od towarów i usług stał się bezprzedmiotowy. Na powyższy wniosek w dniu 05 grudnia 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. udzielił podatnikowi wyczerpującej odpowiedzi, wyjaśniając jednocześnie znaczenie uniewinnienia, zawarte w uzasadnieniu wyroku. Następnie w dniu 15.10.2012 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. wpłynął kolejny wniosek P.P., w którym podatnik wniósł o: 1. wykonanie punktu 1 sentencji wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] Sygn. akt [...],którym to orzeczeniem Pan P.P. został uniewinniony od popełnienia czynu zarzuconego w pkt. 1 aktu oskarżenia tj. o czyn z art. 54 § 2 kks i w tej części koszty sądowe przejął na rachunek Skarbu Państwa. 2. ustosunkowanie się do uszczuplonej kwoty 28827 zł., pokazanej w punkcie 1 aktu oskarżenia jako przestępstwo skarbowe określone w art. 54 § 2 kks. od którego to zarzucanego czynu został uniewinniony, 3. nienawiązywanie i łączenie z pkt 2 aktu oskarżenia i orzeczenia Sądu przy rozpatrywaniu wniosku, gdyż pkt 1 sentencji wyroku jest odrębnym orzeczeniem, nie związanym z przestępstwem określonym w art. 60 § 1 kks. 4. by przy rozpatrywaniu wniosku nie naruszono zasad wynikających z art. 170 i 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz.U z 2002 r. Nr 153. poz. 1270 ze zm)". W ocenie organu podatkowego, powołany wyrok Sądu Rejonowego w R. sygn. akt [...]nie znosił obowiązku zapłaty zaległości podatkowej i nie uchylił decyzji wymiarowych, a jedynie uniewinnił P.P. od zarzutu uchylania się od opodatkowania podatkiem VAT, uznając go jednocześnie winnym za czyn polegający na nieprowadzeniu stosownej ewidencji dla potrzeb podatku VAT. Pismem z dnia 26 października 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. wezwał Wnioskodawcę do sprecyzowania treści żądań zawartych w złożonym wniosku. W dniu 05.11.2012 r. P.P. złożył odpowiedź na wezwanie, w której wskazał, że oczekuje "odpisania z mojego konta wymierzonego podatku od towarów i usług w całości za okres od stycznia 2002 r. do września 2006 r., który to wymiar podatku stał i się nieaktualny" oraz zwrotu nadpłaty powstałej w wyniku dokonanych odpisów zgodnie z art. 77 § 1 i art. 78 § 1 Ordynacji podatkowej. W tej części organ potraktował pismo jako wniosek o stwierdzenie i zwrot nadpłaty. Ponieważ w obrocie prawnym istnieją prawomocne decyzje określające zobowiązanie podatkowe, postanowieniem z dnia [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za okres: styczeń 2002 r. - wrzesień 2006 r. W dniu 30.11.2012 r. Podatnik wniósł zażalenie na ww. postanowienie, które Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z dnia 10 maja 2013 r. utrzymał w mocy. W złożonym wyjaśnieniu P.P. wniósł ponadto o wycofanie z ZUS zajęcia emerytury, zwolnienia spod egzekucji zajętego samochodu osobowego marki A oraz dokonanego wpisu w księdze wieczystej nieruchomości położonej w W.. Odnośnie egzekucji administracyjnej - w dniu [...]. zostało wydane postanowienie odmawiające umorzenia toczącego się postępowania egzekucyjnego. W dniu 09 grudnia 2012 r. P.P. zaskarżył powyższe postanowienie, które postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy. Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., P. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., która jeszcze nie została rozpoznana. P.P. kwestię wykonania punktu I wyroku Sądu Rejonowego w R.. sygn. akt [...] z dnia [...]. podnosił również w pismach kierowanych do Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Podczas prowadzonego postępowania egzekucyjnego Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. wydał w dniu ... [...]. postanowienie w sprawie odmowy zawieszenia toczącego się postępowania egzekucyjnego. Na postanowienie to pismem z dnia [...] r. P.P. wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., który postanowieniem z dnia [...]utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. P.P. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]. Wyrokiem z dnia [...]. sygn. akt III SA/Łd 705/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę. Do kwestii wykonania punktu I wyroku Sądu Rejonowego w R. sygn. akt [...] z dnia [...] odniósł się również Minister Finansów w postanowieniu z dnia [...], utrzymującym w mocy zaskarżone postanowienie w sprawie odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnej. W dniu [...]r. P.P. złożył w Urzędzie Skarbowym w R. kolejne pismo zatytułowane "Wezwanie do wykonania prawomocnego punktu I wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia [...]., Sygn. akt [...]". na które odpowiedź została udzielona w dniu [...]r. Następnie P. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w R., zarzucając mu naruszenie: - art. 221 i art. 222 Kodeksu postępowania administracyjnego, - art. 120. art. 121 § 1 i § 2. art. 122. art. 141 § 1, art. 187 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej. - art. 170 i art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., - art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polski o niewinności Obywatela Mając na uwadze powyższe podatnik wniósł o: - zobowiązanie na podstawie art. 149 p.p.s.a. Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. do wykonania punktu I wyroku o sygn. akt [...] - uchylenie skarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. znak: [...] i postanowienia I instancji w całości. - zasądzenie kosztów postępowania od strony przeciwnej na rzecz skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest kwestia zasadności zarzutu bezczynności organów podatkowych. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej "p.p.s.a." (j.t. Dz.U. 2012. 270), uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach wymienionych w tym przepisie polega na zobowiązaniu organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdzi, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oznacza to, że skarga na bezczynność organów zasadna może być tylko w tych przypadkach, w których organy zobowiązane do wydania aktu administracyjnego, interpretacji, bądź do dokonania określonej czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnień czy obowiązków wynikających z przepisów prawa, z ustawowego obowiązku nie wywiążą się w określonym terminie. Odnosząc powyższy stan prawny do stanu faktycznego sprawy Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Strona skarżąca podnosi zarzut bezczynności polegającej na niewykonaniu punktu I wyroku Sądu Rejonowego w R. sygn. akt [...] z dnia [...]. Okolicznością bezsporną jest, że decyzjami z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. określające skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okres styczeń 2002 r. – wrzesień 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargi na te decyzje prawomocnymi wyrokami z dnia 7.XI.2007 r. wydanymi w sprawach o sygn. akt I SA/Łd: 698/07, 699/07, 700/07, 702/07 i 704/07. Oznacza to, że zobowiązania określone tymi decyzjami podlegają wykonaniu. Jednocześnie, niezależnie od podatkowego postępowania wymiarowego, mając na uwadze nieprawidłowości polegające na niezłożeniu przez skarżącego zgłoszenia rejestracyjnego VAT, nieskładaniu deklaracji dla podatku VAT i nie wpłacaniu należnego podatku VAT, Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. w dniu [...]. wniósł akt oskarżenia do Sądu Rejonowego w R. (II Wydział Karny), w którym oskarżył podatnika o uchylanie się od opodatkowania podatkiem od towarów i usług we wskazanym wyżej okresie (to jest o czyn z art.54 §2 kks) oraz o nieprowadzenie, wbrew ustawowemu obowiązkowi ewidencji dla potrzeb podatku od towarów i usług (to jest o czyn z art.60 § 1 kks). Wyrokiem Sądu Rejonowego w R. sygn. akt [...] skarżący w punkcie I uniewinniony został od zarzutu uchylania się od opodatkowania podatkiem VAT i jednocześnie w punkcie II został uznany winnym za czyn polegający na nieprowadzeniu stosownej ewidencji dla potrzeb podatku VAT, za co wymierzono skarżącemu grzywnę. Według skarżącego uniewinnienie Go powołanym wyżej wyrokiem Sądu Rejonowego w R. od zarzutu uchylania się od opodatkowania podatkiem VAT jest równoznaczne ze zwolnieniem z obowiązku podatkowego wynikającego z wymiarowych decyzji podatkowych, skargi od których zostały oddalone wskazanymi wyżej prawomocnymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wobec powyższego skarżący oczekuje, jak wyjaśnił w piśmie z dnia 5.XI.2012 r. skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w R." odpisania z mojego konta wymierzonego podatku od towarów i usług w całości za okres od stycznia 2002 r. do września 2006 r., który to wymiar podatku stał i się nieaktualny". Sąd stwierdza, że w analizowanym stanie faktycznym i obowiązującym stanie prawnym brak jest podstawy prawnej zobowiązującej organy podatkowe do wydania aktu administracyjnego realizującego powyższe oczekiwania skarżącego. W takiej sytuacji skarga na bezczynność jest bezpodstawna. Nie może być bowiem zasadna skarga na bezczynność organu w przypadkach, w których organ nie jest zobowiązany do wydania decyzji czy postanowień, bądź do dokonania określonej czynności (np. postanowienie NSA z 14.03.2013 r. I FSK 48/13, LEX nr 1302730). Skarżący zmierza do przerwania egzekucji zobowiązań podatkowych ze świadczeń emerytalnych, uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcia o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Jest to istota instytucji umorzenia postępowania egzekucyjnego (art.59 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; j.t. Dz.U. 2012.1015) . Kwestia umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przedmiotem odrębnego postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, zainicjowanego skargą podatnika na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...]. nr [...] Podkreślenia nadto wymaga, że powołany wyrok Sądu Rejonowego w R. sygn. akt [...],kończący postępowanie karno – skarbowe, nie zniósł obowiązku zapłaty zaległości podatkowych wynikających z decyzji wymiarowych kończących postępowanie podatkowe, a jedynie uniewinnił skarżącego od zarzutu uchylania się od opodatkowania podatkiem VAT (czyn z art.54 § 1 kks), uznając go jednocześnie winnym za czyn polegający na nieprowadzeniu stosownej ewidencji dla potrzeb podatku VAT. Przepis art. 54 ustawy z 10.IX.1999 r. kodeks karny skarbowy (j.t. Dz.U. 2013.186) penalizuje nieujawnienie (niezgłoszenie) w ogóle właściwemu organowi, jak też nieuczynienie tego w terminie, jeżeli ustawa podatkowa to przewiduje - samego przedmiotu opodatkowania albo podstawy opodatkowania bądź niezłożenie wymaganej dla takiego ujawnienia deklaracji. Z uzasadnienia wyroku (str.3) wynika, że fakt powstania po stronie skarżącego obowiązku podatkowego nie budzi wątpliwości. Sąd przyjął natomiast, że podatnik nie wiedział, że podlega opodatkowaniu. Nie dopatrzył się w zachowaniu podatnika zamiaru uniknięcia opodatkowania. Uwolnił więc podatnika jedynie od odpowiedzialności za niezgłoszenie organowi przedmiotu opodatkowania, co pozostaje bez wpływu na konieczność uregulowania zaległości podatkowych określonych ostatecznymi decyzjami. Wobec powyższego skarga na bezczynność organu podatkowego nie ma uzasadnienia faktycznego ani prawnego. Podlega zatem oddaleniu na podstawie art.151 p.p.s.a. IB