I SAB/Łd 3/07

Dnia 29 marca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Porczyńska, po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. G. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie przewlekłości postępowania organów podatkowych w sprawie zwrotu nadpłaty należności podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres pięciu lat p o s t a n a w i ł : odrzucić skargę W dniu 2 lutego 2007 roku H. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie przewlekłości postępowania organów podatkowych w sprawie zwrotu należności podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres pięciu lat oraz stawiające zarzut wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji zwalniającej płatnika, tj. ZUS Oddział Z. z obowiązku pobierania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w okresie IX-XII 2006 r., w wysokości 400 zł. W odpowiedzi na skargę organ opisał przebieg przedmiotowego postępowania i odnosząc się do przedmiotowej skargi wskazał, iż przeprowadzone przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. postępowanie wyjaśniające w zakresie zasadności twierdzeń podnoszonych przez H. G. w kolejnych skargach na działanie organów podatkowych nie potwierdziło zarzucanych nieprawidłowości. Ustalono, iż podatnik w latach 2001-2005 nie dokonywał rozliczeń rocznych w podatku dochodowym od osób fizycznych indywidualnie, lecz był rozliczany przez płatnika - Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział Z. - na formularzach rocznych obliczeń podatku przez płatnika PIT-40A. W powyższych dokumentach wykazano odpowiednio: - za 2001 r.: nadpłatę podatku w kwocie 1,00 zł, - za 2002 r.: nadpłatę podatku w kwocie 0,90 zł, - za 2003 r.: nadpłatę podatku w kwocie 0,50 zł, - za 2004 r.: nadpłatę podatku w kwocie 0,70 zł, - za 2005 r.: nadpłatę podatku w kwocie 0,40 zł. W kierowanych do skarżącego pismach, odnosząc się do podnoszonych w skargach kwestii organ zawarł wyjaśnienie, iż zgodnie z przepisem art. 76 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: DZ.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) nadpłaty, których wysokość nie przekracza wysokości kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, podlegają z urzędu zaliczeniu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę (....) oraz przyszłych zobowiązań podatkowych, chyba że podatnik wystąpi o ich zwrot. Organ wskazał, iż wniosek zainteresowanego w powyższym zakresie nie wpłynął do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. Ponadto organ poinformował H. G., iż wyszczególnione kwoty nadpłat zostały rozdysponowane zgodnie z procedurą określoną w art. 34 ust 12 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), a przeprowadzone ustalenia pozwoliły na stwierdzenie, iż w okresie ostatnich pięciu lat na karcie podatkowej H. G. nie wystąpiła nadpłata podlegająca zwrotowi. W końcowej części odpowiedzi na skargę organ podkreślił, iż podnoszone przez H. G. kwestie były przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie skargowym regulowanym w dziale VIII kodeksu postępowania administracyjnego, co wyklucza ich sądowoadministracyjną kontrolę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz.1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt. 1-4 i 8 wymienionej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na; 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt. 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 8 ) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt. 1-4. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Na wstępie należy wskazać, iż bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas gdy organ ma obowiązek podjąć działania w formie określonej prawem i w terminie określonym przez prawo lecz tego nie czyni. Dotyczy to zatem sytuacji gdy przepis prawa przewiduje działania organu w formie decyzji, postanowienia lub innego aktu administracyjnego zaś organ nie załatwia sprawy przez wydanie takiego aktu. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony, a kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu administracyjnego. Pogląd taki był wielokrotnie wyrażany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. w wyroku z dnia 5 lutego 1999 r. w sprawie o sygn. akt l SAB 90/98 (Lex nr 48016), w wyroku z dnia 13 czerwca 2001 r. w sprawie IV SA 961/99 (Lex nr 78938) oraz postanowieniu z dnia 2 czerwca 1998 r. w sprawie IV SAB 166/97 (Lex nr 43260). Kolejne skargi H. G. rozpatrywane były przez organ administracji w odrębnym trybie postępowania administracyjnego, a mianowicie w regulowanym art. 2 oraz 231 i nast. k.p.a trybie ogólnoskargowym. Jest to jednoinstancyjne postępowanie o charakterze uproszczonym, którego zakończenie (zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi) nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (vide: postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 27 lipca 2005 r., sygn. akt l SA/Rz 117/05, OwSS 2006/1/26). Postępowanie w sprawie skarg i wniosków nie kończy się bowiem decyzją administracyjną, a co za tym idzie nie ma charakteru jurysdykcyjnego. Nie jest zatem w takiej sprawie dopuszczalne wniesienie skargi do sądu administracyjnego, a ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a. nie podlega kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (vide: post. NSA z dnia 9 grudnia 1999 r., sygn. akt III SAB 7/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 27, post. NSA z dnia 17 września 2001 r., sygn. akt l SAB/Wr 17/2001, niepubl.). Mając na względzie przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. należy zatem uznać, iż w postępowaniu skargowo-wnioskowym nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego gdyż działania lub czynności podejmowane w trybie określonym w dziale VIII k.p.a. nie są aktami lub czynnościami, o których mowa w powyższym przepisie (vide: postanowienie WSA w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2005 r., sygn. akt l SA/Wa 1271/04, LEX nr 191974). Jak wynika z przytoczonych przepisów do skarg i wniosków rozpatrywanych w trybie działu VIII k.p.a. nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a przedmiotowa skarga z dnia 2 lutego 2007 r., jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak sentencji postanowienia.