I SO/Łd 1/13

Dnia 12 sierpnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Paweł Janicki po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o wymierzenie grzywny Dyrektorowi Izby Skarbowej w Ł. za nieprzekazanie skargi w terminie postanawia: oddalono wniosek o wymierzenie grzywny. W dniu 14 stycznia 2013 r. W. S. złożył wniosek o wymierzenie Dyrektorowi Izby Skarbowej w Ł. grzywny w trybie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Wskazał, że 6 grudnia 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w związku z niewykonaniem przez organ wyroku tutejszego Sądu z 23 czerwca 2009 r. w sprawie I SA/Łd [...]. Argumentował, że zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. organ był zobowiązany do przekazania Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, ale do tego obowiązku się nie zastosował. Wobec powyższego W. S. wniósł o wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 156 § 6 p.p.s.a. W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z 18 kwietnia 2013 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wyjaśnił, że na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na "bezczynność niewykonania wyroku uwzględniającego skargę". Skarga została nadana w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego 5 grudnia 2012 r. W dniu 9 stycznia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej przekazał do WSA w Łodzi odpowiedź na tę skargę wraz ze skargą i aktami, wnosząc o jej oddalenie. Wyjaśnił dodatkowo, że pismem z 21 stycznia 2013 r. przekazał w załączeniu kserokopię decyzji z [...] r. odmawiającej stwierdzenia nieważności wydanej we wznowieniowym postępowaniu ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z [...] r. odmawiającej uchylenia decyzji w sprawie odpowiedzialności podatkowej płatnika z tytułu niepobrania i niewpłacenia zaliczek na podatek dochodowy. W konkluzji wskazał, że wniosek o wymierzenie grzywny jest bezzasadny. W piśmie procesowym z 3 czerwca 2013 r. pełnomocnik skarżącego poparła wniosek o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 54 § 2 p.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Stosowanie zaś do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Tytułem wstępu wyjaśnić należy, że pod sygnaturą akt I SA/Łd [...] została zarejestrowana sprawa ze skargi W. S. o wymierzenie Dyrektorowi Izby Skarbowej w Ł. grzywny w związku z niewykonaniem wyroku WSA w Łodzi. Jak wynika z akt tej sprawy skarga została sporządzona w L. w dniu 5 grudnia 2012 r., ale nadana w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego 6 grudnia 2012 r. Do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. skarga wpłynęła 10 grudnia 2012 r. Skargę wraz z odpowiedzią na nią oraz aktami administracyjnymi organ przesłał 9 stycznia 2013 r., zaś do Sądu dokumenty te wpłynęły 10 stycznia 2013 r. W świetle powyższych okoliczności wniosek o wymierzenie organowi grzywny nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu termin trzydziestodniowy, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. należy liczyć od daty wpływu skargi do organu administracji publicznej, bowiem dopiero wówczas organ ma faktyczną możliwość ustosunkowania się do zarzutów i sformułowanych w niej wniosków (tak też w postanowieniu NSA z 25 lipca 2012 r. I OZ 517/12 – dostępne w internecie). Przyjęcie innej daty inicjującej bieg tego terminu, np. daty nadania skargi w polskiej placówce pocztowej (tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie), przede wszystkim spowodowałoby jego skrócenie o czas potrzebny na dostarczenie przesyłki przez pocztę do adresata (organu). W praktyce oznaczałoby to, że w rzeczywistości organ nie ma trzydziestu dni na sporządzenie odpowiedzi i skompletowanie akt sprawy, lecz o kilka, a w razie opóźnienia w doręczeniu skargi z winy poczty lub zaginięcia przesyłki, nawet o kilkanaście dni mniej na wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. bądź w ogóle termin ten już upłynął. Różnicowanie początku biegu analizowanego terminu od sposobu złożenia skargi uznać więc należy za sprzeczne z intencją ustawodawcy, bowiem w przypadku nadania skargi na poczcie organ co do zasady będzie miał mniej czasu na przygotowanie odpowiedzi i akt sprawy niż wówczas, gdy strona złoży skargę osobiście w biurze podawczym organu. Mając powyższe na uwadze, wbrew twierdzeniom wnioskodawcy, organ zastosował się do dyspozycji art. 54 § 2 p.p.s.a., to znaczy przekazał skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy w ustawowym terminie, bowiem skarga wpłynęła do organu 10 grudnia 2012 r., natomiast dokumenty Dyrektor Izby Skarbowej przekazał do WSA w Łodzi 9 stycznia 2013 r., tj. ostatniego dnia trzydziestodniowego terminu. W tej sytuacji brak jest jakichkolwiek podstaw do stosowania wobec organu sankcji w postaci wymierzenia grzywny. Na marginesie warto odnotować, że art. 54 § 2 p.p.s.a. nie został sformułowany w sposób kategoryczny, w tym znaczeniu, że uchybienie terminowi z tego przepisu nie nakłada na Sąd obowiązku wymierzenia grzywny, gdy z wnioskiem takim wystąpi skarżący. Z przepisu wynika, że Sąd ma jedynie taką możliwość. Wobec powyższego, nawet gdyby przyjąć, że organ uchybił trzydziestodniowemu terminowi, gdyż skarga została nadana na poczcie 6 grudnia 2012 r., a akta przekazano do Sądu 9 stycznia 2013 r., to i tak, w opinii Sądu, nie ma podstaw do wymierzenia grzywny. Przekroczenie terminu, przy takim założeniu, po pierwsze, nie było znaczne wynosiło bowiem 2 dni (trzydziesty dzień terminu wypadał w sobotę 5 stycznia 2013 r., więc organ mógł przekazać akta najwcześniej w poniedziałek 7 stycznia), po drugie, z całą pewnością nie wynikało z opieszałości organu, a jedynie z innego sposobu liczenia terminu na przekazanie akt ze skargą, który nota bene Sąd uznaje za prawidłowy, i po trzecie, nie spowodowało dla strony żadnych ujemnych skutków. Należy także zaznaczyć, że zanim W. S. złożył przedmiotowy wniosek, skarga wraz z wymaganymi dokumentami już znajdowała się w Sądzie. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd w oparciu o art. 55 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji. AK.