II SA/Łd 1000/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.) Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. D. i L. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. odrzuca skargę L. D.; 2. ze skargi A. D. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [.... nr [...] (znak [...]); 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku. LS Decyzją z dnia [...]r. nr [...] (znak: [...]) Wojewoda Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. i L.małżonków D. od decyzji Starosty W. z dnia [...]r. nr [...] (znak:[...]), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. i W. małżonkom K. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego o część mieszkalną na działce o nr ewid. [...], położonej w W. przy ul. W. [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W toku postępowania ustalono, że w dniu [...]r. E. i W. K. wystąpili do Starosty W. z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego o część mieszkalną. W dniu [...]r. zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania administracyjnego i możliwości wniesienia zastrzeżeń. W dniu [...]r. natomiast, A.i L. D. wnieśli pisemny sprzeciw do projektowanej rozbudowy, wskazując na zbyt duże parametry obiektu oraz przewidywane przeznaczenie obiektu na usługi gastronomiczne. Sprzeciw ponowili w piśmie z dnia [...]r. Starosta W., decyzją z dnia [...] r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. i W. K. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego o część mieszkalną na działce o nr ewid.[...] w W. przy ul. W. [...]. Po rozpatrzeniu odwołania A. i L. małżonków D., Wojewoda Ł. decyzją z dnia [...]r., nr[...] uchylił w całości decyzję organu I instancji, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wytknął organowi I instancji niewyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia oraz niewskazanie przyczyn, mających odzwierciedlenie w przepisach prawa, dla których uznał za zasadną lokalizację inwestycji przy granicy z działką sąsiednią. Starosta W., po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...]r., nr [...] (znak:[...]) ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. i W. K. pozwolenia na rozbudowę wskazanej powyżej inwestycji. W uzasadnieniu wskazano, że inwestorzy dostarczyli do organu pismo, motywujące zasadność lokalizacji rozbudowy przedmiotowego budynku, jednocześnie załączając szkice i opis wykonane przez autora projektu, wskazujące, że projektowany obiekt nie spowoduje zacieniania pomieszczeń budynku sąsiedniego, przeznaczonych na pobyt ludzi i nie spowoduje ograniczenia dopływu światła naturalnego poniżej 3 godzin dziennie.. W dniu [...]r. Z. Ż. - pełnomocnik właścicieli nieruchomości, sąsiadującej z terenem inwestycji - złożyła 4 pisma, dotyczące rozbudowy budynku małżonków K. Zarzuciła, że inwestorzy zaprojektowali rozbudowę w granicy posesji, choć sami nie wyrazili zgody drugiemu sąsiadowi – Z. W., na budowę w ich granicy, na działce nr [...]. Wskazała również, że projektowana inwestycja spowoduje zacienianie działki jej córki oraz zięcia, a tym samym karłowacenie drzew i degradację roślin. Odnosząc się do powyższych zarzutów organ I instancji wskazał, że właściciel działki nr [...] nie zwracał się do organu z wnioskiem o budowę w granicy. Podkreślił także, że działki inwestorów oraz małżonków D. są działki budowlanymi a nie rolnymi. Inwestycja nie spowoduje zaś zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, z naruszeniem § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Ponadto, również małżonkowie D. uzyskali decyzję o warunkach zabudowy, pozwalającą na rozbudowę ich budynku mieszkalnego w granicy z nieruchomością inwestorów. Inwestycja w projektowanej lokalizacji jest, zdaniem organu, uzasadniona. Proponowana przez sąsiadów lokalizacja w odległości 3 m od granicy jest natomiast nie do zaakceptowania przez inwestorów. Zlokalizowanie rozbudowy w sąsiedniej granicy doprowadziłoby zaś do likwidacji wjazdu na posesję, usytuowanie budynku przy ul. W. natomiast byłoby "nieuzasadnione ekonomicznie", ponieważ inwestorzy musieliby łączyć nową inwestycję z kotłownią kanałem ciepłowniczym, dodatkowo nieprzekraczalna linia zabudowy od strony ulicy W., zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy, wynosi około 60 m od krawędzi jezdni. W ocenie organu I instancji zatem, lokalizacja rozbudowy budynku mieszkalno – usługowego o część mieszkalną w granicy działki małżonków D. jest zasadna i nie spowoduje ograniczeń w korzystaniu z tej działki. Od powyższej decyzji odwołali się A. i L. małżonkowie D. wskazując na naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. nr 156 z 2006r., poz. 1118 ze zm.) Prawo budowlane oraz § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegające na zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej rozbudowę budynku mieszkalno-usługowego w granicy działek, bez uwzględnienia przepisów dotyczących odległości od granicy działki. Podnieśli, iż wielkość działki inwestorów daje możliwość wybudowania projektowanego budynku z zachowaniem 3 metrów odległości od granicy działki, co znacznie zmniejszyłoby dolegliwość, jaką stwarzałby pobudowany obiekt o długości 21,72 m i wysokości 8,30 m. W ocenie odwołujących, organ w sposób nierzetelny wyjaśnił w toku postępowania kwestię naturalnego dostępu światła do pomieszczeń mieszkalnych, opierając się wyłącznie na rysunkach projektanta, w których niedokładnie przyjęto odległości od granicy i wymiary okna, zlokalizowanego w należącym doń budynku mieszkalnym. Zdaniem odwołujących, w razie wątpliwości organ winien był dopuścić w tym zakresie dowód z opinii biegłego. Podnieśli również, iż uzyskana przez nich decyzja o warunkach zabudowy nie wskazuje na możliwość budowy w granicy, sami też nie zamierzają takiej rozbudowy realizować, respektując prawa sąsiadów w tym zakresie. Wojewoda Ł., utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję wskazał, że zaskarżone pozwolenie dotyczy rozbudowy budynku mieszkalno-usługowego o część mieszkalną o długości 21.72 m i wys. 8.30 m, usytuowanego bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej stanowiącej własność skarżących, którzy nie wyrażają zgody na lokalizację projektowanego budynku przedstawioną w projekcie zagospodarowania. W ocenie organu odwoławczego, obowiązujące przepisy prawa nie zakazują budowy przy granicy działki sąsiedniej oraz nie warunkują takiej budowy od zgody sąsiada. Szczególne wymogi, dotyczące lokalizacji budynków bezpośrednio przy granicy, określa § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z powołanym przepisem, sytuowanie ściany budynku bezpośrednio przy granicy jest możliwe, jeżeli wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo nie jest możliwe zachowanie odległości 3 i 4 m ze względu na rozmiary działki. W myśl tego przepisu, jeżeli bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Wojewoda Ł. ustalił, że działka inwestorów jest działką wąską (ok. 15.00 m), rozbudowywany budynek jest zbliźniaczony z budynkiem mieszkalnym sąsiada. Jednocześnie z projektu zagospodarowania wynika, że lokalizacja przy granicy działki nawiązuje do sytuowania innych budynków na terenie przyległym. W ocenie organu, istotne znaczenie w sprawie ma § 13 cytowanego rozporządzenia, który określa wymagania, dotyczące naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych. W zakresie zarzutu zacieniania organ odwoławczy stwierdził, że kwestia ta była wielokrotnie badana przez Starostę W. w postępowaniu wyjaśniającym i ustalono ostatecznie, że rozbudowa budynku w granicy nie wpłynie na ograniczenie dopływu światła dziennego do budynku skarżących. Inwestorzy w toku ponownego rozpatrywania przedmiotowej sprawy uzupełnili projekt o dodatkowy materiał i wyjaśnienia, dotyczące zacieniania pomieszczeń w budynku A. i L. D. Wojewoda Ł. podkreślił, że nie ma podstaw do kwestionowania złożonych przez inwestorów szkicu i wyjaśnień w sprawie zacieniania, sporządzonych przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia. Wskazał również, że ewentualne zacienienie działki nie może uzasadniać kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę. Prawo budowlane reguluje bowiem jedynie kwestie zacienienia pomieszczeń mieszkalnych przez obiekty budowlane, nie przewidując przy tym ograniczeń z tytułu zacieniania działek. Organ odwoławczy przyjął za zasadne wyjaśnienia Starosty W., zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w kwestii braku możliwości, innego niż na projekcie zagospodarowania, usytuowania projektowanej rozbudowy (względy ekonomiczne oraz brak dojazdu). Wojewoda Ł. zaznaczył również, że w aktach sprawy znajduje się decyzja o warunkach zabudowy, wydana przez Burmistrza W. z dnia [...] r. znak:[...] na wniosek A. i L. D. dla inwestycji, polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego (dobudowa kuchni z tarasem), budowie budynku gospodarczego (szopy), budowie altany, zadaszenia wjazdu od ulicy W. oraz wymianie ogrodzenia od strony działki o nr ewid. [...], w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, na działce o nr ewid.[...], położonej przy ul. W. [...], w której uznano, że projektowana inwestycja nie ogranicza korzystania z działki sąsiedniej, nie koliduje z zamierzeniami inwestycyjnymi sąsiada i nie utrudni ewentualnej zabudowy działki sąsiedniej, zwłaszcza, że załącznik graficzny do tejże decyzji wskazuje jednoznacznie, iż realizacja większości z wymienionych wyżej inwestycji miałaby być realizowana przy granicy z E. i W.K.. W ocenie organu odwoławczego, wobec spełnienia przez inwestorów wszelkich warunków, wynikających z przepisów ustawy Prawo budowlane, nie było podstaw do odmowy udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę. W skardze z dnia [...] r. A.i L. małżonkowie D. wnieśli o uchylenie powyższej decyzji. Szczegółowo i obszernie przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania, podtrzymali argumentację i zarzuty zawarte w składanych uprzednio odwołaniach. W odpowiedzi na skargę Wojewodą Ł. i wniósł o jej oddalenie, odwołując się do uzasadnienia stanowiska, zawartego w motywach zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 27.stycznia 2009r. odmówiono Z. Ż. dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika procesowego L. D.. Zarządzeniem z dnia z dnia 27.stycznia 2009r., doręczonym pełnomocnikowi do doręczeń L. D. wezwano go do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie w terminie 7 dni oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie [...]-zł. solidarnie ze skarżącą A. D. w terminie 2 miesięcy pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie powyższe doręczone zostało pełnomocnikowi do doręczeń skarżącego w dniu 3.lutego 2009r. Wpis sądowy od skargi uiszczony został w dniu 5.lutego 2009r. przez A. D., natomiast brak formalny skargi nie został uzupełniony. W pismach z dnia 16.marca 2009r. oraz z dnia 17.marca 2009r., pełnomocnik skarżącej A. D. powtórzyła zarzuty sformułowane w skardze, wskazując na nieprawidłowości związane z inwestycją, planowaną przez małżonków K.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarga L. D. podlega odrzuceniu z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych. Jak bowiem wynika z treści art.35 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszym toku rozważań jako p.p.s.a., Z. Ż., będąc matką żony skarżącego, nie mogła reprezentować go w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie należąc do określonego w tymże przepisie kręgu osób najbliższych (rodzice małżonek, rodzeństwo, zstępni strony lub osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia). Z tej też przyczyny, skarżący wezwany został do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Stosowne wezwanie, w myśl art. 299 p.p.s.a., doręczone zostało ustanowionemu przezeń pełnomocnikowi do doręczeń (skarżący zamieszkuje za granicą) w dniu 3.lutego 2009r. Ponieważ zaś wskazany wyżej brak formalny nie został uzupełniony, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono o odrzuceniu skargi L. D.. Skarga A. D. podlegała natomiast merytorycznemu rozpoznaniu, którego efektem jest konkluzja o jej zasadności, aczkolwiek częściowo jedynie z powodu zarzutów, podniesionych w jej treści. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 p. p. s. a.). Po myśli art. 134 § 1 p. p. s. a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p. p. s. a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają normy prawa materialnego oraz przepisy procedury administracyjnej w stopniu określonym w cytowanym przepisie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż jakkolwiek nie ma zakazu budowy przy granicy nieruchomości sąsiedniej, jak też warunku uzyskania na taką budowę zgody sąsiada, jednakże nie oznacza to, że organ w sposób dowolny rozstrzyga o pozwoleniu na budowę, albo, że jest związany w taki sposób przepisami warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, że w ogóle nie jest możliwe usytuowanie obiektu przy granicy działki. Pozytywnie można rozstrzygnąć wniosek tej strony, która wykaże w toku postępowania, iż budowa przy granicy z nieruchomością sąsiednią nie narusza zasad współżycia społecznego, jak też nie zakłóci korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą z jej społecznego przeznaczenia. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9.lutego 2006r., sygn.akt II OSK 500/05, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 194050) W rozpoznawanej sprawie, inwestorzy planują usytuowanie w granicy z nieruchomością skarżącej, ściany rozbudowywanego budynku handlowo - mieszkalnego na długości 21,72 m i wysokości 8,30. Zgodnie z treścią § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli nie jest możliwe zachowanie odległości 3 m od granicy działki, ze względu na jej rozmiary. Skarżąca w toku postępowania podnosiła, iż działka inwestorów daje możliwość takiego usytuowania rozbudowywanego obiektu, by zachowane zostały odległości, przewidziane w § 12 ust.1 rozporządzenia. Kwestia ta była również przedmiotem rozważań organu I instancji, prowadząc do konkluzji, iż koncepcja rozbudowy, według przedłożonego przez inwestorów projektu, jest uzasadniona. W ocenie organu, lokalizacja obiektu w odległości 3,00 m od granicy jest bowiem nie do zaakceptowania przez inwestorów, zaś usytuowanie go przy ul. W. będzie dlań niekorzystne ekonomicznie, ponadto nieprzekraczalna linia zabudowy od ulicy W. wynosi około 60 m od krawędzi jezdni. W ocenie Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, tak uzasadniony wniosek, o braku możliwości zachowania odległości 3 m od granicy działki, jest nieuprawniony i co najmniej przedwczesny. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pozwolenie na budowę dla inwestycji położonej przy granicy z nieruchomością sąsiednią pozostającą poza dyspozycją inwestora, winno uwzględniać konstytucyjny obowiązek równego traktowania wszystkich stron (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP), przepisy konstytucyjne o ochronie prawa własności, oraz dyspozycje zawarte w przepisie art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego, jak również w przepisach art. 140 i art. 144 ustawy z dnia 23.kwietnia 1964r. Kodeks cywilny /Dz.U. nr 16, poz.93 ze zm./. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.marca 2006r., sygn.akt II OSK 634/05, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 198327). Brak akceptacji przez inwestorów dla lokalizacji obiektu w odległości 3 m od granicy, nie stanowi żadnego uzasadnienia dla "braku możliwości" zachowania odległości, określonej w § 12 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia, kwestie ekonomiczne natomiast winy być wyważone i należycie ocenione z uwzględnieniem interesu prawnego właścicieli nieruchomości sąsiedniej. Z projektu zagospodarowania działki wynika też, iż w związku z planowaną rozbudową, konieczne jest rozebranie oficyny (zbliźniaczonej obecnie z budynkiem sąsiadów) oraz budynku gospodarczego. Fragment ściany projektowanego obiektu (po rozbiórce oficyny) będzie "dostawiony" do budynku znajdującego się na terenie nieruchomości sąsiedniej. Zgodnie zaś z treścią § 204 ust.5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. W takim przypadku, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku powinny być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego (§ 206 rozporządzenia). W rozpoznawanej sprawie, stosowna ekspertyza, wbrew wymogom cytowanego przepisu, nie została wykonana. Rozważenia wymagało również, czy z uwagi na brzmienie art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, kwestia rozbiórki (koniecznej, jak wynika z projektu zagospodarowania działki) nie wymagała również stosownego rozstrzygnięcia (pozwolenia) organu w tym zakresie. Na marginesie już jedynie wskazać też należy, iż zaskarżoną decyzją, utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, zatwierdzono projekt budowlany i udzielono E. i W. małżonkom K. pozwolenia na budowę. Zatwierdzony projekt budowlany nie posiada wszakże statusu załącznika do wspomnianej decyzji, bowiem z adnotacji poczynionych na stronie tytułowej projektu wynika, iż stanowi on załącznik do wcześniejszej (uchylonej) decyzji Starosty W. z dnia [...]r. Przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę organ winien również sprawdzić m.in. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane (decyzja o wpisie projektanta do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane oraz aktualne zaświadczenie o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego). Złożona przez inwestorów dokumentacja projektowa, stosownych zaświadczeń nie zawiera, co dowodzi, iż kwestia uprawnień projektantów nie była przedmiotem sprawdzeń organu. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, związanych z problemem zacienienia pomieszczeń, przeznaczonych na pobyt ludzi, usytuowanych w budynku mieszkalnym skarżącej podnieść należy, iż kwestia ta była przedmiotem analizy organów administracji architektoniczno – budowlanej. Dokonana w tym zakresie ocena nie budzi wątpliwości. Fakt, iż stosowna analiza zacienienia została sporządzona na zlecenie inwestorów, podobnie jak proste zanegowanie przez skarżącą wyników pomiarów, bez wskazania konkretnych zarzutów czy własnej analizy, podważających poczynione ustalenia, nie dowodzi jej nieprawidłowości lub też nierzetelności. Nie stanowi także uzasadnienia dla wniosku o powołanie biegłego. Wprawdzie bowiem na organach prowadzących postępowanie spoczywa obowiązek przeprowadzenia niezbędnych dowodów (z urzędu lub wskazanych przez stronę), jednakże nie przeczy to tezie, że również w postępowaniu administracyjnym ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Oznacza to, iż strona w swoim dobrze pojętym interesie winna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Zatem inicjatywa dowodowa musi być w tym zakresie przejawiana nie tylko przez organ, ale przede wszystkim przez stronę postępowania. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28.sierpnia 2007r., sygn.akt I OSK 1801/06, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 372667 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13.lipca 2007r., sygn.akt IV SA/Wa 1014/07, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 362495) Kwestie związane ze stanowiskiem inwestorów wobec zamiarów budowlanych Z. W. (którego działka sąsiaduje z terenem inwestycji od strony wschodniej) pozostają natomiast bez znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Z prawnego punktu wiedzenia nieistotne jest również, iż skarżąca wraz z mężem legitymują się decyzją o warunkach zabudowy dla inwestycji, polegającej m.in. na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego (dobudowa kuchni z tarasem), budowie budynku gospodarczego i altany. W świetle bowiem brzmienia art. 54 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy określa jedynie rodzaj inwestycji; warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; linie rozgraniczające teren inwestycji. Organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie może zatem wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę i w sposób władczy orzekać w kwestiach, które mogą stać się przedmiotem rozważań dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego. Dotyczy to w szczególności usytuowania obiektów na działce budowlanej. Na załączniku graficznym do decyzji o warunkach zabudowy wiążące pozostają zatem jedynie obowiązująca linia zabudowy oraz linie rozgraniczające teren inwestycji. Biorąc wszakże pod uwagę wskazane wyżej uchybienia organów obu instancji, skutkujące naruszeniem norm prawa materialnego oraz przepisów postępowania, mającym wpływ na treść wydanych w sprawie decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. w zw. a art. 135 p.p.s.a. ze skargi A. D. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Po myśli art. 152 p.p.s.a. stwierdzono zaś, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. D.T.