II SA/Łd 1002/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Protokolant Asystent sędziego Agnieszka Ratajczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2008 r. sprawy ze skargi R. J. i M. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w sprawie [...]; [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]; [...]) Wojewoda [...] na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 i art. 62 w związku z art. 105 par. 1 ustawy z dnia 14. czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), uchylił decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] i umorzył postępowanie przed organem pierwszej instancji w przedmiocie udzielenia A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej obejmującą wieżę dla zainstalowania 6 anten sektorowych i 1 anteny radiolinii wraz z kontenerem technologicznym oraz przyłączeń energetycznych w Ł. przy ul. A (działka Nr 71/1). W toku postępowania ustalono, że Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...]. Nr [...] udzielił inwestorowi A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Uczestnicy powyższego postępowania M. W. i R. J. w terminie do złożenia odwołania, wnieśli o stwierdzenie nieważności wyżej wskazanej decyzji organu pierwszej instancji w trybie art. 156 par. 1 pkt. 2 K.p.a., jako niezgodnej z prawem. Wojewoda [...] uznając za wiążące żądanie stwierdzenia nieważności nieostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. Na decyzję Wojewody [...] wydaną w postępowaniu nadzwyczajnym M. W. i R. J. złożyli odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., który decyzją z dnia [...] (znak: [...]) utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] W wyniku wniesionej przez M. W. i R. J. skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 12. grudnia 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. oraz poprzedzająca ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] wskazując, iż pismo uczestników postępowania z dnia 14. lipca 2003 r. zawierające wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu wyroku, powinno zostać potraktowane jako odwołanie od tejże decyzji. W dniu 16. stycznia 2007 r. M. W. i R. J. złożyli do organu pismo zatytułowane "Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...]", które organ odwoławczy będąc związany powyższym orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie potraktował jako uzupełnienie odwołania z dnia 14. lipca 2003 r. Wojewoda [...] w wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania uwzględniając aktualny stan faktyczny i prawny sprawy stwierdził, iż z akt administracyjnych wynika, iż budowa przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej został zrealizowana, a właściwy w sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) udzielił inwestorowi pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej. Tym samym wobec zrealizowania zamierzenia budowlanego prowadzenie postępowania administracyjnego w zakresie udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej stacji bazowej w ocenie organu odwoławczego stało się bezprzedmiotowe, a argumenty strony odwołującej nie mogły zostać wzięte pod uwagę. Na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...]. Nr [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyli M. W. i R. J. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca opisując przebieg poszczególnych postępowań dla przedmiotowej inwestycji podniosła, iż w ich toku nie miała możliwości wypowiedzenia się na poszczególnych etapach. Ponadto podniesiono, iż decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nie była ostateczna i w związku z tym decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie udzielenia inwestorowi pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej została wydana na podstawie błędnie wydanych decyzji wcześniejszych. W ocenie skarżących w tym stanie faktycznym i prawnym przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej winna zostać rozebrana. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z treścią art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30. sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) (w skrócie: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 par. 1 ustawy z dnia 25. lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd – nie przejmując sprawy do jej końcowego załatwienia – bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną (art. 134 par. 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji opisanych powyżej uchybień, a tym samym wobec nieuwzględnienia skargi oddalił ją (art. 151 p.p.s.a.). W punkcie wyjścia przywołać należy stanowiący podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 105 par. 1 ustawy z dnia 14. czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Stanowi on zaś, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Przepis ten odnosi się do sytuacji, gdy postępowanie administracyjne podlega obligatoryjnemu umorzeniu. Jedyną przesłanką takiego rozstrzygnięcia jest zaś bezprzedmiotowość postępowania. Przesłanka ta została zatem określona w sposób szeroki. W doktrynie prawa przyjmuje się w związku z tym, iż zachodzi ona wtedy, gdy brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (vide: B. Adamiak, J. Borkowski - "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" - wyd. C. H. Beck, W – wa 1996 r., str. 462). Innymi słowy, skoro przedmiotem postępowania prowadzonego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jest sprawa administracyjna, bezprzedmiotowość postępowania oznacza powstanie sytuacji, w której sprawa ta przestaje istnieć (vide: W. Dawidowicz – "Zarys procesu administracyjnego", Warszawa 1989 r., str. 134). Aby więc taki stan rzeczy zaistniał, nastąpić musi takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu), a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo materialne łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19. czerwca 2000 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Ka 2247/98 LEX Nr 44391). Rozważania dotyczące oceny prawidłowości działania organów administracji w niniejszej sprawie rozpocząć należy od wskazania, iż zaskarżona decyzja dotyczy umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej obejmującą wieżę do zainstalowania 6 anten sektorowych i 1 anteny radiolinii wraz z kontenerem technologicznym oraz przyłączeń energetycznych w Ł. przy ul. A 75 (działka Nr 71/1). Okoliczność wybudowania przedmiotowej wieży nie jest przez stronę skarżącą w żaden sposób kwestionowana. W tych okolicznościach musiało to powodować umorzenie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Ugruntowany jest bowiem w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, iż decyzja o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych może dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych i realizacja robót budowlanych przez inwestora przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nawet jeśli nie została wykonana całość tych robót, powoduje bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem o pozwolenie na budowę (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22. kwietnia 2002 r. w sprawie o sygn. akt IV SA 2297/00, LEX Nr 81728, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7. grudnia 2005 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 286/2005 LEX Nr 190997, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15. listopada 2000 r. w sprawie o sygn. akt IV SA 1164/1998 LEX Nr 53387). Z tych przyczyn nie można postawić uzasadnionego zarzutu, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 105 K.p.a. Podnoszona przez stronę skarżącą okoliczność niezgodności z przepisami prawa budowlanego decyzji organu pierwszej instancji o pozwoleniu na budowę nie mogła w tych okolicznościach być przedmiotem rozważań przez organ odwoławczy skoro roboty budowlane zostały wykonane. Z tych względów Sąd uznał wydaną w sprawie decyzję za prawidłową. Otwartą lecz odrębną kwestią natomiast wydaje się ewentualna próba wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie spornego obiektu. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30. sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. L.S.