II SA/Łd 1010/16

Dnia 22 sierpnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Anna Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, , Protokolant Asystent sędziego Agata Zarychta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2017 roku sprawy ze skargi K. L. i P. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżących K. L. i P. L. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi oraz na rzecz skarżącego P. L. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. LS Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.,– uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...], odmawiającą określenia środowiskowych uwarunkowań i określiło środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie instalacji do unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych w celu zwiększenia ilości unieszkodliwianych na niej odpadów niebezpiecznych (metodą D9) z 10 m3/d do 60 m3/d, prowadzenia operacji odzysku odpadów niebezpiecznych (metodą R14) w ilości do 29 m3/d jako alternatywnego sposobu jej wykorzystania, na działce nr ewid. 250/3, obręb [...] w R., planowanego przez A Sp. z o. o.: I. Rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia: Planowane przedsięwzięcie polega na rozbudowie istniejącej instalacji do unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych w celu zwiększenia ilości unieszkodliwianych na niej odpadów niebezpiecznych (metodą D9) z 10 m3/d do 60 m3/d oraz prowadzenia operacji odzysku odpadów niebezpiecznych (metodą R14) w ilości do 29 m3/d, jako alternatywnego sposobu jej wykorzystania. Przedsięwzięcie będzie realizowane na działce ozn. nr ewid. 250/3, obręb [...] w R., przy ul. B 5b. Istniejąca instalacja do unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych zlokalizowana jest w budynku hali koagulacji i flokulacji ścieków oczyszczalni. Modernizacja instalacji do unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych będzie polegała na: - podzieleniu instalacji celem umożliwienia prowadzenia równocześnie odzysku odpadów niebezpiecznych metodą R14 i unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych metodą D9, - oraz zwiększeniu mocy przerobowych instalacji do unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych metodą D9 przy zwiększonej ich ilości z aktualnych 10 m3/d do 60 m3/d. II. Warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich W celu ochrony przed gazami spalinowymi oraz ochrony przed hałasem na etapie realizacji i eksploatacji inwestycji należy stosować sprzęt w dobrym stanie technicznym gwarantujący dotrzymanie wartości dopuszczalnych poziomów. Należy eliminować z pracy niesprawne urządzenia techniczne mogące powodować podwyższony poziom hałasu w ich otoczeniu. Należy zaplanować wszystkie operacje z użyciem maszyn budowlanych. Powstające w trakcie eksploatacji odpady należy segregować i gromadzić w szczelnych opakowaniach oraz przeznaczonych do tego miejscach tak, aby odpady nie mieszały się ze sobą, a następnie sukcesywnie wywozić z terenu inwestycji. Teren przedsięwzięcia należy wyposażyć w pojemniki do magazynowania poszczególnych rodzajów wytwarzanych odpadów. Odpady niebezpieczne należy magazynować w szczelnych i oznakowanych pojemnikach, w miejscu przystosowanym do ich magazynowania. Odpady należy magazynować w warunkach uniemożliwiających rozwiewanie na sąsiednie tereny a także wymywanie z odpadów niebezpiecznych substancji przez opady atmosferyczne. W celu ochrony gleby i wód gruntowych przed zanieczyszczeniem należy zaadaptować komorę odolejacza na potrzeby magazynowania odpadów niebezpiecznych (V=50 m3). Wodę należy pobierać z wodociągu miejskiego. Należy zastosować sorbenty do neutralizacji wykropleń ze zbiorników paliw samochodów dowożących płynne odpady. 11. Ścieki socjalno-bytowe należy odprowadzać w sposób zorganizowany do miejskiej kanalizacji sanitarnej. Oczyszczone ścieki przemysłowe należy odprowadzać wylotem W l (średnica 0 300) do rzeki R., w km 7 + 780. Powstające wody deszczowe należy odprowadzać przez kolektor zbiorczy miejskiej kanalizacji deszczowej do rzeki R. Emisja hałasu do środowiska w trakcie eksploatacji przedsięwzięcia nie może naruszać standardów jakości środowiska i winna być zgodna z dopuszczalnymi wartościami określonymi przepisami prawa, charakterystycznymi dla terenu objętego realizacją przedsięwzięcia. III. Wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 u.o.ś., w szczególności w projekcie budowlanym: 1. Należy zaprojektować instalację do odzyskiwania kwasu siarkowego, glinianu sodu oraz wapna pokarbidowego w istniejącym zbiorniku nr l, która będzie się składała z następujących obiegów: obieg l - odzyskiwanego kwasu siarkowego, w skład którego wchodzić będą zbiornik o pojemności 1000 litrów (paleto-pojemnik) oraz pompa dozująca np. na sprężone powietrze typ PSF1 o wydajności Q = do 12 l/min, z regulacją opartą na ilości dostarczanego sprężonego powietrza do napędu pompy lub z innym rodzajem napędu. Źródłem sprężonego powietrza będzie instalacja zakładu C S.A., obieg 2 - dozowanie mleka wapiennego, w skład którego wchodzić będzie wydzielony, istniejący w hali przygotowania mleka wapiennego zbiornik żelbetowy o pojemności 40 m3. W zbiorniku wykorzystane zostanie istniejące mieszadło mechaniczne typ M1200 (PROSAN) z silnikiem o mocy 5,5 kW oraz pompa typ RX50-160 o wydajności Q=12 m3/h i mocy 4 kW. Pompa służyć będzie do przepompowania mleka wapiennego do zbiornika reakcyjnego. Alternatywnie może być wykorzystywane wapno pokarbidowe dostarczane do instalacji jako odpad w postaci 15% mleka wapiennego, obieg 3 - dozowania glinianu sodu lub innych tego typu alkalii, w skład którego wchodzić będą: komora reakcyjna stanowiąca istniejący zbiornik betonowy w wykonaniu kwasoodpornym o pojemności 12 m3, rurociąg tłoczny, pompa typ 50 Z2k8B o mocy 4,5 kW, zaworu i rurociągi, obieg 4 - cieczy reakcyjnej składający się z komory reakcyjnej - zbiornik betonowy o pojemności 12,5 m3, rurociągu i pomp J2-180B o wydajności 30 m3/h, obieg 5 - chłodzenie przereagowanych substratów, w skład którego wchodzić będą rurociąg doprowadzający ścieki ze zbiornika uśredniania ścieków wprowadzanych na oczyszczalnię ścieków (medium chłodzące), pompa np. typ DWO 400 producent F o wydajności Q=30 m3/h i mocy 3 kW oraz wymiennik ciepła typ WSK/L-05.25.48-B producent G. 2. Należy zaprojektować instalację do unieszkodliwiania pozostałych rodzajów odpadów w istniejących zbiornikach nr 2 i 3, która będzie się składała z następujących obiegów: obieg l - transportu odpadów, w skład którego wchodzi rurociąg Dn75 mm z dwoma odgałęzieniami do zbiorników reakcyjnych, zakończonymi zaworami kulowymi; wlot do obiegu zaopatrzono w złącze typu CAMLOCK Dn75, zapewniające szczelność połączenia z motopompą typ BCT-O, model ECH-80T o wydajności Q=900 l/min., lub bezpośrednio z cysterną oraz 2 istniejące zbiorniki reakcyjne o wymiarach 3,4 x 2,8 x 2,3 m, obieg 2 - dozowanie do zbiorników reakcyjnych mleka wapiennego lub innego wymaganego odczynnika z istniejącej instalacji dodawania polielektrolitu do osadów; w skład układu dozowania mleczka lub innego środka koagulującego wchodzić będzie zbiornik przygotowania reagentu, pompa dozująca typ ND25-40RS producent H o mocy 0,55 kW oraz rurociąg, - obieg 3 - odbiór wody nadosadowej, w skład którego wchodzić będą zawory spustowe DN75 usytuowane w bocznych ścianach obu istniejących zbiorników reakcyjnych; układ umożliwiać będzie stały odbiór wody nadosadowej i spuszczanie jej do otwartego kanału odprowadzającego odcieki z różnych etapów procesu oczyszczania ścieków na oczyszczalni ścieków przemysłowych; na rurociągu spustowym zainstalowany jest miernik przepływu wody nadosadowej; elementem tego obiegu jest studnia zbiorcza odcieków, w której znajduje się pompa typ MS1-14Z o wydajności Q=9 l/s (32 m3/h) 1 mocy 1,5 kW, - obieg 4 - odbiór osadów ze zbiorników reakcyjnych, w skład którego wchodzi rurociąg Dn75 odprowadzający osady z obu zbiorników reakcyjnych, dwie pompy typ 50Z2k8B o wydajności Q=30 m3/h i mocy 2,5 kW, oraz zespół zaworów do kierowania osadu do zagęszczaczy (tu dozuje się polielektrolit) lub do komory uśredniania osadów. IV. W odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia nie stwierdza się konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. V. W odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia nie stwierdza się konieczności ustalenia wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych i nie występuje sytuacja wymagająca stwierdzenia konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania." Jako podstawę prawną Kolegium wskazało art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 8, art. 62 ust. 1, art. 80 ust. 1 i ust. 2, art. 82 i art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016r., poz. 353 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "u.o.ś." Kolegium wyjaśniło, że wskazaną na wstępie decyzją organ I instancji odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań dla ww. przedsięwzięcia stwierdzając niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (dalej mpzp) fragmentu miasta R. dla terenu położonego w rejonie ulic B, E i J, zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] stycznia 2008r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr 88, poz. 865). Po rozpoznaniu odwołania inwestora Kolegium decyzją z dnia [...] listopada 2012r uchyliło ww. decyzję organu I instancji z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej WSA) wyrokiem z dnia 20 marca 2013r., sygn. akt II SA/Łd 74/13, uchylił decyzję Kolegium. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki, które nakazywałyby odstąpienie od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy z uwagi na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania przed organem odwoławczym, wykraczającego ponad dopuszczalność zastosowania art. 136 K.p.a. Organ odwoławczy nie wykazał w szczególności, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy uniemożliwia jego ustalenie poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 K.p.a. Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy powinien rozważyć w pierwszej kolejności czy materiał dowodowy w toku postępowania administracyjnego został zgromadzony w sposób wyczerpujący, a jeśli tak, to winien poddać go wszechstronnej ocenie dokonując subsumcji okoliczności faktycznych do mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, których wykładnia winna być dokonana z uwzględnieniem powszechnie stosowanych reguł interpretacyjnych. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny (dalej NSA) wyrokiem z dnia 3 marca 2015r., sygn. akt II OSK 1838/13, oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez Kolegium Odwoławcze od ww. wyroku WSA, podkreślając w uzasadnieniu swego orzeczenia, że Sąd pierwszej instancji nie przesądził treści merytorycznego czy merytoryczno-reformacyjnego oraz kasacyjnego "typowego" zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie ale wskazał, że zależy to od wyników przeprowadzenia postępowania dowodowego, przez jego ewentualne uzupełnienie w postępowaniu odwoławczym i w oparciu o ustalony stan faktyczny zastosowania przepisów prawa materialnego. Decyzją z dnia [...]sierpnia 2015r., znak [...], Kolegium Odwoławcze ponownie uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...] i przekazało sprawę do rozpatrzenia temu organowi. W decyzji tej Kolegium przyjęło, że planowana lokalizacja przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponownie też zarzuciło organowi I instancji niewyjaśnienie okoliczności istotnych, w tym kręgu stron postępowania, zwłaszcza kwestii następstwa prawnego po śmierci jednego z uczestników. SKO zwróciło tez uwagę na konieczność uzupełnienia akta sprawy o uzupełnienia raportu składane w toku postępowania przez inwestora, zarówno organowi gminy, jak i RDOŚ, - wystąpić do PPIS o opinię co do warunków realizacji przedsięwzięcia, - przeprowadzić ocenę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. W wyniku rozpatrzenia skarg E. S. i D. J. oraz A Sp. z o.o. na powyższą decyzję Kolegium z dnia [...] sierpnia 2015r. WSA w Łodzi wyrokiem z dnia 3 marca 2016r., sygn. akt II SA/Łd 878/15, uchylił decyzję Kolegium, uznając za nieprawidłowe zastosowanie przez organ odwoławczy normy art. 138 § 2 K.p.a. WSA podniósł, że: - zgodnie z treścią uzasadnienia ww. wyroku NSA z 3 marca 2015r., którym organ odwoławczy jest związany, za przesądzone uznać należało, iż Prezydent Miasta R., rozpatrując ponownie wniosek o wydanie decyzji, uzupełnił postępowanie zgodnie z wytycznymi organu II instancji i ponownie przeprowadził procedurę uzgodnień z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Ł. oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w R.. Pomimo zatem stwierdzenia niezgodności zamierzenia wnioskodawcy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, sprawa została wyjaśniona przez organ I instancji do merytorycznego rozstrzygnięcia na gruncie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Kwestia opinii organu sanitarnego oraz nieprzeprowadzenia przez organ I instancji oceny środowiskowej została przesądzona przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten mianowicie wskazał, że opinia organu sanitarnego, wymagana przez przepis art. 77 ust. 1 pkt 2 u.o.ś. została w sprawie wydana w piśmie z dnia 17 października 2011r. Okoliczność, że ma ona charakter negatywny z powodów, których Kolegium Odwoławcze nie akceptuje, pozostaje dla tejże konkluzji bez znaczenia. Oczekiwanie jej "powtórzenia" z uwagi na obecne "przesądzenie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z mpzp" przez organ odwoławczy nie znajduje podstawy prawnej. Z kolei niekompletność raportu, wynikająca z nieposiadania przez organ odwoławczy jego uzupełnień, mogła zostać usunięta w toku postępowania odwoławczego. Sąd nie podzielił również stanowiska Kolegium w zakresie ustalenia stron postępowania. W ocenie Sądu organ odwoławczy nie wskazał tego rodzaju wad postępowania prowadzonego przez organ I instancji, które rodziłyby konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie istotnie wpływającym na rozstrzygnięcie sprawy. W toku ponownego postępowania odwoławczego Kolegium pismami z dnia 25 maja 2016r. oraz 7 czerwca 2016r. wystąpiło do organu I instancji o wskazanie, czy po wydaniu przez Kolegium decyzji z dnia [...] sierpnia 2015r., znak: [...], podejmowane były przez organ czynności w sprawie (czy uzupełniany był materiał dowodowy, podejmowano orzeczenia) oraz czy uległy zmianie zapisy mpzp. W odpowiedzi organ gminy wyjaśnił, że prawo lokalne w zakresie ustaleń mpzp dla działki objętej wnioskiem nie uległo zmianie. Poinformował także o zakresie zmian dokonywanych w Studium. Procedowana zmiana obecnie jest na etapie uzgodnień i opiniowania. W dniu 4 lipca 2016r. inwestor uzupełnił materiał dowodowy o uzupełnienia raportu przedstawione RDOŚ w toku postępowania uzgodnieniowego, w tym ujednolicony Raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko sporządzony w grudniu 2011r. Pismem z dnia 17 sierpnia 2016r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w R. I Wydział Cywilny poinformował Kolegium o zakończeniu postępowania o stwierdzenie nabycia spadku po S. P. - spadek po ww. spadkodawcy nabyła siostra J. M. P. Pismami z dnia 26 sierpnia 2016r., 14 września 2016r. oraz 4 października 2016r. Kolegium poinformowało strony postępowania o prawie zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia. W wyznaczonym stronom terminie z przysługującego im prawa skorzystała D Sp. z o.o. sp.k. Rozpatrując sprawę kolejny raz organ odwoławczy nawiązał do treści art. 3 ust. 1 pkt 8, art. 62 ust. 1, art. 71 ust. 1, art. 73 ust. 1, art. 80 ust. 1 i 2 u.o.ś. oraz art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016r., poz. 778 ze zm.), a następnie wyjaśnił, że działalność inwestora polega na oczyszczaniu ścieków przemysłowych oraz unieszkodliwianiu płynnych odpadów (w tym niebezpiecznych). Wniosek inwestora obejmuje rozbudowę istniejącej instalacji do unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych na działce ozn. nr 250/3 obręb [...], położonej w R. przy ul. B 5b, w celu zwiększenia ilości unieszkodliwianych na niej odpadów niebezpiecznych (metodą D9) z 10 m3/d do 60 m3/d oraz prowadzenia operacji odzysku odpadów niebezpiecznych (metodą R14) w ilości do 29 m3/d, jako alternatywnego sposobu jej wykorzystania. Inwestor wyjaśnił, że aktualnie instalacja do unieszkodliwiania odpadów posiada zdolność przerobową na poziomie 60 m3/d metodą D9, podczas gdy pozwolenia administracyjne, jakie posiada A Sp. z o.o. zezwalają na przeprowadzanie procedury unieszkodliwiania odpadów wyłącznie w stosunku do 10 m3/d. Planowana rozbudowa polegała będzie na modernizacji instalacji. Pozwoli ona na zastosowanie nowej technologii unieszkodliwiania odpadów w postaci metody R14. Przez rozbudowę instalacji należy rozumieć nie rozbudowę budynku, w którym instalacja się znajduje, ale modernizację samej instalacji umiejscowionej wewnątrz budynku oczyszczalni. Instalacja będąca przedmiotem wniosku stanowi, w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, obiekt budowlany usytuowany w ramach budynku oczyszczalni, stanowiącego halę koagulacji i flokulacji. Zgodnie z ustawą Prawo budowlane na wykonanie planowanego zamierzenia inwestycyjnego niezbędne jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy podkreślił, że instalacja do unieszkodliwiania odpadów nie jest urządzeniem, o którym mowa w § 21 ust. 3 pkt 2 ww. uchwały z dnia [...]stycznia 2008r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta R. dla terenu położonego w rejonie ulicy B, E i J. Wspomniany przepis zakazuje wprowadzania urządzeń niezgodnych z przeznaczeniem terenu. Zgodnie z art. 3 pkt 42 ustawy Prawo ochrony środowiska, przez pojęcie "urządzenia" należy rozumieć niestacjonarne urządzenie techniczne, w tym środki transportu. Tymczasem, instalacja będąca przedmiotem wniosku ma charakter stacjonarny, związany z budynkiem i nieruchomością. Instalacja do unieszkodliwiania odpadów nie stanowi instalacji odrębnej w stosunku do instalacji oczyszczalni. Dla funkcjonowania instalacji do unieszkodliwiania odpadów niezbędne są elementy instalacji będące również częścią składową oczyszczalni ścieków. Obydwie instalacje posiadają wspólny ciąg technologiczny do którego wprowadzane są wody nadosadowe z procesu unieszkodliwiania odpadów, osadniki i komory uśredniania osadów, do których wprowadzane są osady z unieszkodliwiania odpadów oraz neutralizacji ścieków, a także prasy filtracyjne. Instalacje te są funkcjonalnie i technologicznie powiązane, a ponadto są na stałe związane z nieruchomością, na której się znajdują. Szczegółowe ustalenia w powyższym zakresie wynikają z przedłożonej przez inwestora dokumentacji. Dalej wyjaśniono, że planowane przedsięwzięcie - instalacje do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych, w tym składowiska odpadów niebezpiecznych (oraz miejsca retencji powierzchniowej odpadów niebezpiecznych) - zakwalifikowane zostało wg klasyfikacji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016r., poz. 71) jako przedsięwzięcie mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 41 rozporządzenia). Stosownie do § 4 rozporządzenia z 2010r., do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 u.o.ś., wszczętych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia (przed 15 listopada 2010r.) stosuje się przepisy dotychczasowe. Z kolei zgodnie z art. 173 ust. 1 u.o.ś, dotychczasowe przepisy wykonawcze zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych, jednak nie dłużej niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Ww. rozporządzenie z 2004r. na mocy art. 173 ust. 1 u.o.ś. utraciło moc z dniem wejścia w życie rozporządzenia z 2010r. Stosownie zaś do art. 173 ust. 2 pkt. 1 u.o.ś., do czasu wydania przepisów określających rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: za przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Następnie Kolegium wyjaśniło, że z § 17 uchwały w sprawie mpzp (zawierającego zasady ochrony i kształtowania środowiska) wynika, że na całym obszarze działania planu zakazuje się lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisku jest lub może być wymagany, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, za wyjątkiem elementów niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania gminnych i ponadlokalnych systemów inżynieryjnych oraz za wyjątkiem obiektów i terenów wskazanych w ustaleniach szczegółowych (pkt 1); natomiast przekraczające dopuszczalne wielkości oddziaływania na środowisko poprzez emisję substancji i energii, w szczególności dotyczące: wytwarzania hałasu, wibracji, promieniowania, zanieczyszczania powietrza, gleby, wód powierzchniowych i podziemnych, winno zamykać się na terenie działki budowlanej lub zespołu działek na jakiej jest wytwarzane (pkt 2). W § 21 tej uchwały, określono szczegółowe ustalenia dla terenu oznaczonego symbolem 2.IK, przy czym w ust. 3 ww. paragrafu uchwały wynika, że na terenie oznaczonym w planie symbolem 2.IK zachowuje się istniejącą zabudowę i obiekty budowlane z prawem m. in. do rozbudowy. Organ II instancji stwierdził, że ustalając taką zasadę zagospodarowania uchwała nie określa żadnych dodatkowych warunków w zakresie rozbudowy istniejącej zabudowy i obiektów budowlanych. Stąd też nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu I instancji, że ustalenia zawarte w § 21 ust. 3 pkt 1 uchwały dotyczące zachowania istniejącej zabudowy i obiektów budowlanych z prawem m.in. do rozbudowy mają tylko zastosowanie, gdy spełnione są ustalenia wcześniejsze dotyczące przeznaczenia podstawowego lub uzupełniającego (ust. 1 i 2), a w konsekwencji, że ustalenia § 21 ust. 3 pkt 1 uchwały nie dotyczą planowanego przedsięwzięcia. Nie można też podzielić stanowiska organu stopnia podstawowego, że do planowanego przedsięwzięcia należy odnieść ustalenie zawarte w ust. 3 pkt 2 § 21 uchwały, który zakazuje wprowadzania wszelkich urządzeń, budowli, budynków, a także innej zabudowy i zagospodarowania niezwiązanego z przeznaczeniem terenów. Kolegium stwierdziło, że planowane przedsięwzięcie dotyczy rozbudowy istniejącej instalacji, stanowiącej obiekt budowlany w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, usytuowany w ramach budynku oczyszczalni, stanowiącego halę koagulacji i flokulacji. Jak to już podniesiono wyżej, instalacja ma charakter stacjonarny, związany z budynkiem i nieruchomością, a zatem nie jest urządzeniem. Instalacja do unieszkodliwiania odpadów nie stanowi instalacji odrębnej w stosunku do instalacji oczyszczalni, dla funkcjonowania instalacji do unieszkodliwiania odpadów niezbędne są elementy instalacji będące również częścią składową oczyszczalni ścieków. Obydwie instalacje posiadają wspólny ciąg technologiczny, są funkcjonalnie i technologicznie powiązane i na stałe związane z nieruchomością, na której się znajdują. Nie można zatem w świetle ustaleń planu uznać za prawidłowe stanowiska organu I instancji, że realizacja na ww. działce planowanego przedsięwzięcia jest niemożliwa z powodu niezgodności wnioskowanej lokalizacji z obowiązującym mpzp. Za nieuprawnione należy też uznać stanowisko, że obiekt oczyszczalni ścieków może funkcjonować w istniejącym zakresie, jednak nie dopuszcza się rozbudowy lub przebudowy mającej na celu przyjmowanie zwiększonej ilości odpadów, gdyż nie służy to prawidłowemu funkcjonowaniu gminnych systemów inżynieryjnych. Dalej organ odwoławczy wskazał, że planowane przedsięwzięcie, jak już wyżej wykazano, jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Wymaga ono zatem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1 u.o.ś. Zgodnie z art. 77 ust. 1 u.o.ś. warunki realizacji przedsięwzięcia zostały uzgodnione z RDOŚ (postanowienie z dnia [...] stycznia 2012r., znak: [...]) i uzyskano opinię PPIS (pismo z dnia 17 października 2011r., znak: [...]), która to opinia, jak to podkreślił WSA w ww. wyroku z dnia 3 marca 2016r., jest opinią wymaganą przez przepis art. 77 ust. 1 pkt 2 u.o.ś., zaś okoliczność, że ma ona charakter negatywny pozostaje dla tejże konkluzji bez znaczenia. Jeśli chodzi natomiast o stanowisko RDOŚ, to zostało ono przedstawione tak, aby zabezpieczone były interesy w zakresie ochrony środowiska. Kolegium wskazało nadto, że w toku postępowania zapewniono możliwość udziału społeczeństwa, poprzez podanie do publicznej wiadomości informacji o wszczęciu na wniosek A Sp. z o.o. postępowania w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej dla projektowanego przedsięwzięcia oraz o możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy, jak również możliwości składania uwag i wniosków dotyczących tej inwestycji. Zawiadomiono również strony postępowania o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w przedmiocie sprawy. W toku postępowania zgłaszane były przez uczestników postępowania sprzeciwy i protesty w odniesieniu do planowanej inwestycji, w których w szczególności zwracano uwagę na występujące uciążliwości związane z działalnością prowadzoną przez inwestora oraz zagrożenia toksyczne ze strony ścieków przemysłowych i substancji chemicznych; wyrażano zaniepokojenie, że w fazie końcowej procesu technologicznego odpady niebezpieczne będą zrzucane do rzeki R. Organ II instancji podkreślił jednak, że sprzeciw (protesty) społeczeństwa czy stron sam w sobie nie może stanowić podstawy do wydania negatywnej decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Przepisy nakazują zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia. Jeżeli chodzi o uwagi podnoszone w ramach sprzeciwów i protestów w toku procedury z udziałem społeczeństwa dotyczące zagrożeń związanych z toksycznością ścieków przemysłowych, emisją zanieczyszczeń do powietrza, hałasem, skażeniem gleby, to kwestie te są rozważone w raporcie i jego uzupełnieniach oraz zostały ocenione przez RDOŚ. W świetle ustaleń raportu i jego uzupełnień oraz stanowiska RDOŚ - zgłoszone uwagi nie mogą być uznane za uzasadnione. W ocenie Kolegium, charakterystyka projektowanego przedsięwzięcia przedstawiona w raporcie o oddziaływaniu na środowisko ww. przedsięwzięcia oraz jego uzupełnieniach oraz stanowisko RDOŚ w zakresie uzgodnienia, potwierdzają, że planowane przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko oraz warunki życia i zdrowie ludzi, nie przyczyni się do degradacji środowiska przyrodniczo-kulturowego, nie będzie powodować konfliktów przestrzennych i uzasadnionych konfliktów społecznych, nie naruszy interesu osób trzecich i nie wymaga ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania. Dla poszczególnych rodzajów oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określono zakres działań prewencyjnych i ograniczających, w sferze tych działań określono rodzaj urządzeń i instalacji koniecznych do realizacji w celu minimalizacji skutków oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Rodzaj i zasięg emisji powodowanych eksploatacją przedsięwzięcia nie będą powodować przekroczenia norm ochrony środowiska oraz uciążliwości dla warunków życia ludzi - przewiduje się zastosowanie odpowiednich rozwiązań ograniczających zasięg oddziaływania przedsięwzięcia, dobranych adekwatnie do wielkości przedsięwzięcia i jego usytuowania. Analiza raportu wraz z uzupełnieniami pozwalała - zdaniem Kolegium - stwierdzić, że jest to środek dowodowy mający w istocie przesądzające znaczenie w sprawie. Odpowiada on wymogom art. 66 u.o.ś. Informacje dostępne w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko są wystarczająco szczegółowe, aby ocenić oddziaływanie planowanego zamierzenia inwestycyjnego na środowisko. Raport odnosi się w sposób kompleksowy do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, a zawarte w nim wnioski logicznie wypływają z dokonanych analiz. Zawiera on analizę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jak również opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie i ograniczenie negatywnych oddziaływań na środowisko. Ocena zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy zastosowaniu działań, na które wskazano w raporcie i które określono w niniejszej decyzji, pozwala na stwierdzenie, że przedsięwzięcie to nie pogorszy walorów środowiska. W ocenie Kolegium, przedłożony przez inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z uzupełnieniami jest rzetelny, spójny, nie budzi zastrzeżeń i nie zawiera nieścisłości czy nieprawidłowości, a nadto pozwala zweryfikować tok rozumowania autora raportu. Organ odwoławczy podkreślił, że w przedmiotowej sprawie RDOŚ bardzo wnikliwie badał raport, który w toku postępowania był uzupełniany na wezwanie RDOŚ w szczególności w zakresie: ochrony przyrody, ochrony środowiska przed hałasem, gospodarki wodno-ściekowej, gospodarki odpadami, oddziaływania na powietrze atmosferyczne. RDOŚ, jako organ ochrony środowiska, przedstawiając własne stanowisko co do warunków realizacji przedsięwzięcia szczegółowo je uzasadnił. Warunki określone przez ten organ uwzględniono przy określaniu środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. W ocenie Kolegium nie było podstaw, aby odmówić opracowanemu raportowi waloru wiarygodności i nie przyjąć go za podstawę ustaleń faktycznych. Brak jest przy tym dowodów przeciwnych w tym względzie. Organ II instancji uznał, że planowana inwestycja nie ma wpływu na użytkowanie i zagospodarowanie terenów sąsiednich oraz zdrowie ludzi, o ile uwzględni się jej cechy oraz projektowane rozwiązania techniczne i technologiczne. W ocenie Kolegium, dokumentacja przedmiotowej sprawy jest wystarczająco szczegółowa, aby określić środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. W sprawie rozpoznane zostały wszelkie zagrożenia i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska (w tym zdrowia ludzi) i na tej podstawie określono wpływ planowanej inwestycji na środowisko oraz warunki likwidacji lub minimalizacji zagrożeń. W tych okolicznościach zasadne jest określenie środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. W sprawie nie przedstawiono żadnych dowodów co do negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, dlatego też ogólnie sformułowane uwagi, wątpliwości czy obawy nie mogą skutecznie podważać zasadności określenia środowiskowych uwarunkowań dla ww. przedsięwzięcia. Spełnienie określonych w decyzji warunków ma zapewnić, że planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko. Warunki te odnoszą się także do podnoszonych w toku postępowania kwestii. Stosownie do przepisu art. 3 ust. 1 pkt 8 u.o.ś. w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko zweryfikowany został raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskane zostały wymagane ustawą opinia i uzgodnienie oraz zapewniono możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu. W ramach tej oceny analizowano i oceniano bezpośredni i pośredni wpływ planowanego przedsięwzięcia nie tylko na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, ale też na dobra materialne i zabytki, analizowano i oceniano wzajemne oddziaływanie między elementami, analizowano i oceniano możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu, zgodnie z art. 62 ust. 1 u.o.ś. Oceniony przez Kolegium raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko szczegółowo przedstawia wszystkie zagadnienia odnoszące się do planowanego przedsięwzięcia. Raport pozwala na dogłębną analizę tego przedsięwzięcia pod względem jego zagrożeń i uciążliwości dla środowiska, w szerokim znaczeniu tego słowa, co potwierdza uzgodnienie RDOŚ. Kolegium stwierdziło także, że w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia nie stwierdzono obowiązku przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko, bowiem informacje zawarte w raporcie i jego uzupełnieniach są na tyle szczegółowe, że na ich podstawie można wystarczająco ocenić oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko, przy czym planowane przedsięwzięcie nie oddziałuje na obszary wymagające specjalnej ochrony. Położenie przedsięwzięcia w centralnej Polsce sprawia, że nie ma ryzyka wystąpienia transgranicznego oddziaływania na środowisko. Przedsięwzięcie nie należy do zakładów stwarzających ryzyko wystąpienia poważnej awarii przemysłowej. Organ odwoławczy podkreślił natomiast, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie uprawnia inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach - zgodnie z art. 71 ust. 1 u.o.ś. - określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Stosownie do art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 u.o.ś. wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie tych decyzji (art. 72 ust. 3 u.o.ś.). Ostateczny kształt inwestycji określać zatem będzie projekt techniczno-budowlany i pozwolenie na budowę przy uwzględnieniu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia wskazanych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na ostateczną decyzję skargę do sądu administracyjnego złożyli E.P., M. R., P.L., K.L., E.S. i A.J., przy tym skargi E. P., M. R., E.S. i A. J. zostały odrzucone prawomocnym już postanowieniem sądu z dnia 5 kwietnia 2017 roku. W skardze podniesiono zarzuty naruszenia: 1) art. 9 i 10 K.p.a. poprzez nienależyte informowanie o stanie faktycznym i prawnym oraz niezapewnienie stronie czynnego udziału na każdym etapie postępowania, w tym w szczególności w zakresie oceny Raportu o oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla ww. przedsięwzięcia, a dokładnie braku informowania stron o uzupełnieniach Raportu, dokonanych przed Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska (zwanym dalej "RDOŚ"); 2) art. 7 i 77 K.p.a. poprzez błędne ustalenie faktyczne, a dokładnie nie zebranie w sposób pełny materiału dowodowego i nie poddanie go dokładnej analizie i badaniu, w szczególności dotyczy to Raportu; 3) art. 15 K.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, poprzez nieprzedstawienie przez organ II instancji uzupełnionego i ujednoliconego Raportu, ani stronom, ani też organowi I instancji i brak poddania tego dokumentu ocenie przez organ I instancji, a przede wszystkim nieprzedstawienie go stronom postępowania, a także społeczeństwu; 4) art. 33 u.o.ś. poprzez pozbawienie udziału społeczeństwa w postępowaniu, w szczególności poprzez brak publikacji uzupełnień Raportu z roku 2011 przez organ I, RDOŚ oraz organ II instancji; 5) art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego zastosowanie i błędne przyjęcie, że wszystkie kwestie zostały wyjaśnione, mimo iż istnieje konieczny do wyjaśnienia zakres spraw, które mają istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy; 6) art. 7 K.p.a. w związku z art. 66 u.o.ś., w szczególności w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 24 kwietnia 2015r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz.U. z 2015r., poz. 774 ze zm.) poprzez wydanie decyzji i analizę Raportu na podstawie nieaktualnego stanu prawnego i faktycznego w sprawie, nieuwzględniającego różnicy czasu w sporządzeniu Raportu, a następnie zmiany przepisów, nakazujących tym samym zmianę (uzupełnienie) Raportu, w tym w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na krajobraz, a także nieuwzględniający upływu czasu skutkującego powstaniem nowych technologii, korzystniejszych dla środowiska, a także zmian stanu środowiska; 7) art. 69 w związku z art. 82 oraz 85 u.o.ś. poprzez brak rzetelnej analizy i oceny Raportu; 8) art. 107 K.p.a. z art. 82 oraz 85 u.o.ś. poprzez brak pełnego uzasadnienia prawnego i faktycznego, w tym nieodniesienia się do Raportu, niewyjaśnienia powodów ustalenia danych wymagań (warunków) środowiskowych, a przede wszystkim nieustalenie innych warunków, bezpośrednio wynikających z Raportu; 9) art. 82 u.o.ś. poprzez nieokreślenie wymagań (warunków) środowiskowych w stopniu nawet najmniejszym. Skarżący ponadto zaskarżyli w całości Postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. w przedmiocie uzgodnienia warunków środowiskowych zarzucając mu naruszenie art. 77 ww. ustawy ze względu na brak określenia konkretnych warunków środowiskowych w Postanowieniu i wnosząc o jego uchylenie w całości. W skardze podkreślono, że organ I instancji nigdy nie otrzymał pełnego, wymaganego przepisami Raportu. Uzupełnienie raportu, wykonane na wezwanie RDOŚ, zostało przedłożone organowi uzgadniającemu a nie organowi I instancji, ani też stronom postępowania, jak również nigdy podmioty te nie zostały powiadomione o złożeniu takiego uzupełnienia przez inwestora. Nadto, o uzupełnieniu Raportu nie zostało zawiadomione społeczeństwo, nie mogąc złożyć odpowiednich uwag i wniosków w terminie 21 dni i w trybie art. 33 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Takie działanie nie dość, że narusza podstawowe zasady k.p.a., to również istotę postępowania o ocenie oddziaływania na środowisko. Nie sanuje powyższego działanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zawiadamiające przed wydaniem decyzji o zakończeniu postępowania dowodowego. SKO bowiem nigdy nie włączyło przedmiotowych Uzupełnień Raportu w poczet materiału dowodowego i nigdy też nie powiadomiło stron oraz mieszkańców o istnieniu takich dokumentów, nie wydając stosownego postanowienia o dopuszczeniu dowodu - nowego dowodu w sprawie. W skardze podniesiono też zarzut nieaktualności raportu, który nawet w wersji uzupełnionej ujednoliconej, sporządzony został w roku 2011. Na dzień wydania decyzji zatem Raport był nieaktualny na wielu płaszczyznach. Zmieniono treść art. 66 u.o.i.ś., nakazując w Raporcie uwzględnianie wpływu przedsięwzięcia na krajobraz, czego w żadnym stopniu nie określona w Raporcie stanowiącym podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Jak natomiast wskazuje Sąd Administracyjny (II SA/Po 131/16, Obowiązek zamieszczania w raporcie opisu krajobrazu. - Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, LEX nr 2087411 - wyrok z dnia 9 czerwca 2016 r.): sposób skonstruowania ustawy nowelizującej z dnia 24 kwietnia 2015 r. pozwala na stwierdzenie, iż miała ona charakter retrospektywny, a nie retroaktywny bowiem zakresem swego obowiązywania objęła te wszystkie postępowania w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, które na dzień jej wejścia w życie nie były zakończone decyzją ostateczną. Co za tym idzie stwierdzić należy, iż gdyby ustawodawca chciał aby do raportów sporządzonych i przedstawionych przez inwestora organowi przed dniem 11 września 2015 r., a wykorzystywanych w toku postępowań niezakończonych przed wejściem ustawy nowelizującej z 24 kwietnia 2015r., nie stosował się wymóg określony w dodanym do art. 66 ust. l pkt 3a ustawy z 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku (...) to dałby temu wyraz wprowadzając stosowne przepisy przejściowe. Ich brak, nakłada na organy administracji prowadzące, niezakończone w chwili wejścia w życie nowych przepisów, postępowanie administracyjne obowiązek wezwania inwestora do uzupełnienia raportu o wymagany nowym przepisem element. Brak tego elementu raportu stawia pod znakiem zapytania prawidłowość -kompletność dokonanej przed wydaniem decyzji środowiskowej oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko co może rzutować na wynik sprawy. Rozbudowa instalacji, skutkująca zwiększoną ilością powstających odpadów i ścieków ma niewątpliwie wpływ na krajobraz, stąd też brak tej analizy niewątpliwie wpływa na wynik sprawy. Analiza wpływu na krajobraz przeprowadzona w Raporcie może skutkowałaby wprowadzeniem jakiś ograniczeń lub innych zabezpieczeń przed tym wpływem. Zmiana przepisów, mających wpływ na treść Raportu dotyczy nie tylko samej ustawy, ale także i wielu aktów wykonawczych. W szczególności należy zwrócić uwagę na nową treść przepisów w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu. W raporcie powołano się na rozporządzenie z 2008 r. Obecnie obowiązuje już nowy akt - rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu. Ponadto, obecnie obowiązuje rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego, a Raport został opracowany w oparciu o rozporządzenie sprzed prawie 10 lat. Nowe przepisy narzucają również i nowe warunki, dlatego Raport jest nie tylko sprzeczny z prawem, ale i niepełny. Ponadto, zmianie uległy także i inne akty prawne. 1) W opisie Planowanego przedsięwzięcia Raportu: charakterystyka instalacji i procesów produkcyjnych - stan projektowany opis obiegu 3 jest niepełny; zakłada się stały odbiór wody nadoosadowej bezpośrednio do otwartego kanału - rzeki R., nie zapewniając żadnego zabezpieczenia rzeki przed zrzutem ścieków do wód.; 2) w pkt "zmiany w zakresie użytkowania instalacji - obsada, czas pracy, zużycie mediów i odczynników wskazuje się, że zwiększy się maksymalny czas pracy instalacji do 16 h na dobę. Praca instalacji będzie zatem zwiększona o 33%. Powyższe ma odpowiednio większy wpływ na środowisko, co w ogóle nie zostało w Raporcie uwzględnione; 3) opis elementów przyrodniczych objętych zakresem oddziaływania przedsięwzięcia został opracowany w sposób pobieżny, nieszczegółowy, w szczególności w Raporcie odniesiono się jedynie jednym zdaniem do wpływu realizacji przedsięwzięcia na stan rzeki R. 4) raport powinien zawierać przede wszystkim dane dotyczące zanieczyszczeń powietrza (a także innych elementów) w obszarze oddziaływania instalacji oraz wyliczenie wpływu zanieczyszczeń w fazie budowy i eksploatacji - czego brakuje. 5) ponieważ, planowane przedsięwzięcie zwiększy emisję pyłu PM10 , co doprowadzi do jeszcze większego przekroczenia - to powinno to skutkować wprowadzeniem stosownych dodatkowych warunków, celem eliminacji tej emisji - czego Raport nie zawiera 6) w Raporcie wskazuje się, że przedsięwzięcie nie oddziałuje na te elementy przyrody, jednakże w żadnym stopniu teza ta nie została uzasadniona. 7) w Raporcie brak jest szczegółowego opisu oddziaływania przedsięwzięcia na etapach jego realizacji, eksploatacji lub użytkowania oraz likwidacji. 8) brak uzasadnienia, jak została ustalona punktacja intensywności oddziaływania, 9) opis i wyliczenia w Raporcie wpływu zanieczyszczenia środowiska są niepełne i nierzetelne 10) wyliczenia emisji PM10 z silosów oparto o dane abstrakcyjne. Wskazano, że roczne zużycie wapna wyniesie co najwyżej 1000 Mg/rok. Dane te są niewiarygodne i nie poparte niczym, ani żadnymi wyliczeniami, ani też żadną wiarygodną informacją. Należało natomiast ustalić jaka obecnie ilość wapna jest wykorzystywana, a następnie - znając moc docelową instalacji należało obliczyć moc maksymalna oraz średnią ilość zużycia wapna. Mimo tego, ponieważ stężenia średniodobowe pyłu PM10 przekraczają już obecnie dopuszczalny poziom 50 ug/m3 przez 53 dni w roku przy dozwolonych 35 dniach, to uznać należy, iż każda dodatkowa emisja staje się dodatkowym negatywnym wpływem, który w Raporcie powinien zostać opisany oraz powinny zostać określone możliwości techniczne jego eliminacji / ograniczenia. Tego nie dokonano. 11) niewyjaśnione dlaczego przyjęto czas pracy emitora kotłowni gazowej na poziomie 2000 h w roku. 12) Ilości rodzajów odpadów nie zostały wykazane. 13) nie opisano o jaką powierzchnię i w jakiej technologii należy wykonać budowę powierzchni utwardzonych na gromadzenie odpadów 14) dane dotyczące gospodarki wodnościekowej są mało konkretne, w szczególności w zakresie ścieków przemysłowych brak analizy, jak będzie wyglądała sytuacja jakościowa odprowadzanych ścieków przemysłowych do wód - do rzeki R. Skarżący wnieśli też o potraktowanie jako elementów skargi załączonej do niej opinii nt raportu. Ponadto skarżący zarzucili, iż w zaskarżonej decyzji organ nie uwzględnił (wynikającej w raportu w wersji ujednoliconej) konieczności obowiązku zwiększenia ilości powierzchni utwardzonych do magazynowania odpadów, w tym budowy nowego magazynu wobec niewystarczającej powierzchni istniejących zabudowań. , ze względu na zwiększenie ilości powstających odpadów niebezpiecznych. Realizacja takiego przedsięwzięcia (zamierzenia budowlanego) jest nie tylko sprzeczna z przepisami prawa budowlanego, ale także i z prawem ochrony środowiska. Dopuszczenie zatem częściowej realizacji (części przedsięwzięcia) narusza nie tylko art. 33 ustawy prawo budowlane, ale także art. 80 w związku z art. 66 ust, l pkt l lit a (charakterystykę całego przedsięwzięcia) ww. ustawy Realizacja przedsięwzięcia zagraża również środowisku poprzez nadmierną emisję pyłu PM10. Jak wynika z Raportu emisja pyłu już obecnie jest podwyższona i przekracza dopuszczalne normy. Dlatego też jakiekolwiek przedsięwzięcie, które jeszcze bardziej wzmaga tą emisję do środowiska naruszy tą normę. Stąd całkowicie uzasadnionym oraz zgodnym z prawem jest wydanie decyzji odmawiającej realizacji takiego przedsięwzięcia, w trybie art. 81 ww. ustawy. Decyzja niniejsza zatem narusza art. 81 ust, l ww. ustawy poprzez nie wskazanie innego wariantu, a następnie - w razie braku zgody - odmowy zgody (Jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia.). W Raporcie wskazuje się, iż pogorszenie jakości wód rzeki R. ustalono już w roku 2007. Zrzut zatem większej ilości ścieków zdewastuje to środowisko wodne. Jest to zatem kolejny argument za odmową wydania pozytywnej decyzji. W ocenie skarżących podstawowym błędem decyzji jest brak określenia w jej sentencji rzeczywistych - konkretnych warunków środowiskowych, co jest konsekwencją braku określenia konkretnych środowiskowych warunków w Raporcie.. W efekcie więc zaskarżona decyzja w sentencji w ogóle nie zawiera wymagań - warunków środowiskowych. Innymi słowy, decyzja nie zawiera istoty. Jak bowiem sama nazwa wskazuje w decyzji należy określić środowiskowe uwarunkowania, czyli konkretne warunki realizacji przedsięwzięcia, warunki, które należy uwzględnić w projekcie budowlanym, a następnie podczas wykonania inwestycji - przedsięwzięcia. SKO natomiast nie określiło żadnych warunków, mimo iż przez przeszło 2 strony opisało ..coś", co jednak nie może zostać uznane za warunki środowiskowe. Określenia zawarte w sentencji decyzji mają albo charakter ogólnych (a i także mało zrozumiałych) sformułowań. które wynikają i tak bezpośrednio z odrębnych przepisów (pkt II sentencji decyzji), albo też nie stanowiąc wymagań środowiskowych, tylko określają charakterystykę przedsięwzięcia, stanowią jedynie opis technologiczny tego przedsięwzięcia (pkt III sentencji decyzji), jednocześnie powtórzony w załączniku stanowiącym charakterystykę przedsięwzięcia. I tak, w części II sentencji decyzji: "Warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich " wskazano, iż organ nie określił żadnych konkretnych wymagań co do stanu sprzętu, nie wskazał o nieprzekraczanie których poziomów i czego chodzi czy konkretnego poziomu dopuszczalnych warunków; równie nieprecyzyjny jest warunek eliminowania z pracy wadliwych urządzeń; jako niezrozumiały podano warunek (pkt II .3) nakaz używania do wszystkich operacji maszyn budowlanych. Wadliwie też w puncie II.4 i 5 określono zasady gospodarki odpadami, nie rozróżniając między odpadami komunalnymi a niebezpiecznymi. Skarżący zakwestionowali rozwiązania przyjęte w kolejnych punktach -7 – 10 punktu II Decyzji. Kolejnym błędem jest nieokreślenie minimalnych wielkości zrzutu ścieków do rzeki czy odprowadzania do niej wód deszczowych, co nie znajduje uzasadnienia w raporcie. W ocenie skarżących kolejny punkt III sentencji decyzji stanowi de facto powtórzenie charakterystyki przedsięwzięcia, a co za tym idzie nie określa żadnych nowych warunków, ale stanowi powtórzenie wniosku inwestora, dotyczącego opisu przedsięwzięcia. Zastrzeżenia powyższe odnoszą się w równiej mierze także i do zaskarżanego Postanowienia RDOŚ. Wady bowiem zawarte w decyzji powtórzone zostały za zapisami sentencji Postanowienia RDOŚ. Ponadto, skoro z Raportu wynika, iż ścieki opadowe mogą być zanieczyszczone środkami ropopochodnymi, to jednym z warunków powinno być zamontowanie stosownych urządzeń (np. separatora itp.). Zdaniem skarżących na skutek wadliwej oceny raportu i niezrozumienia planowanego przedsięwzięcia organ II instancji dochodzi do wadliwych wniosków. Otóż, planowane przedsięwzięcie nie ma na celu zmiany sposobu unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych. Przedsięwzięcie nie ma na celu umożliwienie prowadzenia odzysku metodą R 14 zwiększonej ilości odpadów niebezpiecznych z 10 m3/d do 60 m3/d, przy czym zarówno inwestor, jak i organ II instancji błędnie posługują się zamiennie słowami odzysk lub unieszkodliwianie, mimo ich zasadniczych różnic), a zwiększenia prowadzenia unieszkodliwiania metodą D9 z 10 m3/d do 60 m3/d, a jedynie dodatkowo prowadzenie operacji odzysku odpadów niebezpiecznych (metodą R14) w ilości do 29 m3/d, jako alternatywnego sposobu jej wykorzystania. Wprowadzenie natomiast ww. zwiększenia metodą D9 wpływa niekorzystnie na środowisko. W dalszej kolejności skarżący podkreślili, że SKO nie jest zwolnione z obowiązku oceny uzgodnień warunków przedstawionych przez RDOŚ. Organ występujący o uzgodnienie powinien za każdym razem dokonywać weryfikacji stanowiska organu współdziałającego, gdyż to on ponosi ostateczną odpowiedzialność za końcowy wynik postępowania, a zatem również za warunki przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zarzucono również SKO, iż nie zanalizowało ono odziaływania na środowisko związanego ze znacznym wzrostem transportu nie tylko na terenie planowanego przedsięwzięcia, ale i wokół niego, a w tym na drogach dojazdowych do terenu. Również i emisja ww. pyłu PM10 będzie bezpośrednio oddziaływać na tereny, stanowiące własność innych podmiotów. Tym samym organ nie określił w sposób prawidłowy stron postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, choć nie wszystkie jej zarzuty mogą odnieść skutek. Na wstępie podnieść należy, że stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2017.1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie (...) było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Sąd kontrolujący rozstrzygnięcia wydane w ponowionym wskutek wcześniejszego wyroku postępowaniu nie może zatem formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz jest zobowiązany do podporządkowania się temu wyrokowi oraz kontroli skarżonego rozstrzygnięcia pod kątem zastosowania się organu do wskazań co do dalszego postępowania. Zasadniczym kryterium legalności decyzji wydanej postępowaniu ponowionym wskutek wyroku sądu administracyjnego jest zastosowanie się do wyrażonej przez ten sąd oceny prawnej oraz podporządkowania się wytycznym co do dalszego postępowania. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi dwukrotnie uchylił kolejne decyzje organu odwoławczego, który eliminował z obrotu prawnego decyzje Prezydenta miasta R. o odmowie określenia uwarunkowań środowiskowych dla przedsięwzięcia – wyrokiem z dnia 30 marca 2013 roku w sprawie II SA/Łd 74/13 oraz wyrokiem z dnia 3 marca 2016 roku w sprawie II SA/Łd 878/15... W sprawie II SA/Łd 74/13 sąd podkreślił, że SKO przekazując sprawę do ponownego rozpoznania w ogóle nie wskazało na konieczność przeprowadzenia postepowania wyjaśniającego w jakimkolwiek zakresie, zakwestionowało jedynie ocenę materiału dowodowego przedstawioną przez organ w kontekście wykładni ustaleń miejscowego panu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie sąd wskazał, że organ odwoławczy w ogóle nie przedstawił analizy zarzutów odwołania. Wyrokiem z dnia 3 marca 2015r. II OSK 1838/13, NSA utrzymał w mocy powyższy wyrok WSA w Łodzi. NSA zwrócił przy tym uwagę na okoliczność, iż wbrew zarzutom SKO organ I instancji uzupełnił postępowanie zgodnie z wytycznymi Kolegium i ponownie przeprowadził procedurę uzgodnień z RDOŚ w Ł. oraz z PPIS w R. NSA stwierdził też, że pomimo stwierdzenia przez organ opiniujący niezgodności zamierzenia inwestora z m.p.z.p., spraw została wyjaśniona do merytorycznego rozpoznania przez organ I instancji W drugim z wyroków WSA (II SA/Łd 878/15) sąd ponownie wskazał, że "kwestia opinii organu sanitarnego oraz nieprzeprowadzenie przez organ I instancji oceny środowiskowej została przesądzona przez NSA, niekompletność raportu, wynikająca z nieposiadania przez organ odwoławczy jego uzupełnień mogła być z powodzeniem usunięta w toku postępowania odwoławczego. WSA wyraźnie wskazał, że tego typu niekompletność akt sprawy nie rodzi konieczności uchylenia decyzji organu I instancji. Ponadto organ II instancji władny jest samodzielnie zweryfikować krąg stron postępowania, bez konieczności uchylania decyzji organu stopnia podstawowego. Przy rozpoznaniu kolejnej skargi prowadzi do wniosku, że w postępowaniu podlegającym obecnie kontroli sądu organ odwoławczy ustalił następstwo prawne uczestnika postępowania, uzupełnił dokumentację, załączając uzupełniony, ujednolicony raport oddziaływania inwestycji na środowisko. Trafnie też organ odwoławczy przyjął walor ostateczności negatywnej opinii PPIS oraz pozytywnego uzgodnienie RDOŚ. Będąc związanym w trybie art. 153 p.p.s.a. wyrażonym poglądem prawnym sąd przyjmuje, iż nie było odstaw do ponawiania procedury uzgodnieniowej. Reasumując powyższe uwagi stwierdzić trzeba, że wytyczne sądu co do zakresu uzupełnienia materiału dowodowego zostały przez organ odwoławczy wykonane. Związanie organu i sądu w trybie art. 153 p.p.s.a. oznacza również, że nie mogą odnieść skutku zarzuty dotyczące naruszenia zasady postępowania, zawartych w art. 7, 10 § 1 , art. 15 k.p.a. I tak: Zarzut naruszenia art. 9 i 10 K.p.a. poprzez nienależyte informowanie o stanie faktycznym i prawnym oraz niezapewnienie stronie czynnego udziału na każdym etapie postępowania, a dokładnie braku informowania stron o uzupełnieniach RDOŚ jest nietrafny. Wprawdzie słuszne wydaje się oczekiwanie stron informowania o czynnościach, czy załączanych dowodach na każdym etapie postępowania, tak należy bowiem odczytywać obowiązek zapewniania czynnego udziału w postępowaniu. Wydaje się jednak, że w sposób wystarczający czyni zadość obowiązkowi organu wynikającemu z normy art. 10 § k.p.a. zawiadomienie o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i o możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego. A tak właśnie się stało - Kolegium pismami z dnia 26 sierpnia, 14 września oraz 4 października 2016r. poinformowano strony postępowania o prawie zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia. W wyznaczonym terminie z prawa tego skorzystała jedynie D Sp. z o.o. sp.k., nie wnosząc jednak żadnych uwag do sprawy. Zatem nie można czynić organowi zarzutu, że strony nie miały możliwości zapoznania się z pełną dokumentacją sprawy. Zarzut naruszenia art. 7 i 77 K.p.a. w zakresie, w jakim dotyczy nie zebrania w sposób pełny materiału dowodowego jest nieskuteczny, bowiem organ uwzględnił wskazania ostatniego wyroku WSA i uzupełnił materiał dowodowy o uzupełnienia do raportu, a ponadto ustalił, czy doszło do zmiany planu miejscowego, a także ustalił krąg stron postępowania. Oczywista nieskuteczność zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.) poprzez dołączenie uzupełnionego raportu dopiero na etapie postepowania odwoławczego wynika wprost z przytoczonej wcześniej oceny WSA w Łodzi zawartej w wyroku II SA/Łd 878/15. Wskazać również należy, że organ I instancji rozstrzygnął sprawę merytorycznie i odmówił wydania decyzji środowiskowej z powodu niezgodności inwestycji z planem miejscowym. Z tego samego względu nietrafny jest zarzut naruszenia normy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Bardzo istotny natomiast jest zarzut naruszenia art. 7 77n § 1 k.p.a., który doprowadził do nieuwzględnienia w decyzji wszystkich istotnych zadań planowanego przedsięwzięcia. Organ odwoławczy w istocie nie rozwiązał kwestii gromadzenia odpadów, to zaś dyskwalifikuje zaskarżoną decyzję z przyczyn procesowych. Słusznie podnoszą skarżący, że w raporcie wyraźnie wskazano, że zwiększenie mocy przerobowej powoduje konieczność budowy nowego magazynu na odpady. Jest to jeden z elementów niezbędnych do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania całego przedsięwzięcia. Niezamieszczenie tego elementu rozbudowy w decyzji sugeruje, że nie jest to element istotny dla prawidłowego funkcjonowania przedsięwzięcia.. Tymczasem co innego wynika z raportu oddziaływania, zaś decyzja winna określać charakterystykę i warunki całego przedsięwzięcia, budowa nowego magazynu z pewnością oznacza zmianę sposobu zagospodarowania, zmianę stosunku powierzchnie utwardzonych do biologicznie czynnych. Przede wszystkim jednak podkreślenia wymaga, że wskazywana przez sąd uprzednio rozpoznający skargi na decyzje kasacyjne konieczność oceny wniosku inwestora, związana z obowiązkiem przejęcia sprawy do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia nie przesądza o wyniku postępowania. To od wniosków, do jakich dojdzie organ odwoławczy po wnikliwym rozpoznaniu sprawy, uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego i jego merytorycznej ocenie zależy ostateczne rozstrzygnięcie. Innymi słowy, z wytycznych sądu nie wynika, że organ odwoławczy zobligowany był bezwzględnie do ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji. Należy zwrócić uwagę, że organ I instancji, odmawiając uwzględnienia wniosku inwestora powoływał się na sprzeczność inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania. W istocie pogląd ten nie został dotychczas poddany weryfikacji w postępowaniu przed sądem z uwagi na charakter kontrolowanych decyzji i zarzuty tym decyzjom stawiane. Zarzut naruszenia przez SKO normy art. 138 § 2 k.p.a. uniemożliwił sądowi dokonanie analizy rozstrzygnięcia organu I instancji i odniesienie się do stanowiska o braku zgodności inwestycji z planem. Sąd jedynie wskazywał, że organ odwoławczy, nie czyniąc żadnych zarzutów co do postępowania dowodowego winien sam dokonać merytorycznej oceny przedsięwzięcia. Jednakże wyniku tej oceny sąd nie przesądzał. O przesądzeniu powyższej kwestii pisze jedynie Kolegium i organ uzgadniający, ale jest to jedynie przesądzenie w kontekście poglądu organu odwoławczego. Tak więc analiza zgodności inwestycji z planem dokonana przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zostaje podana kontroli sądu po raz pierwszy. W dacie orzekania przez organy obowiązuje uchwała nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...] stycznia 2008 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu Miasta R. dla terenu położonego w rejonie ulicy B, E i J, opublikowana w Dzienniku urzędowym Województwa[...] nr 88 pod poz. 865. Planowana inwestycja zajmuje tereny oznaczone symbolem 2.IK. Dla oceny inwestycji istotne są zatem regulacje zawarte w § 17 i § 21, następującej treści: § 17. Ustala się, że na całym obszarze działania planu, obowiązują następujące zasady ochrony i kształtowania środowiska: 1) zakazuje się lokalizacji w obszarze planu, przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisku jest lub może być wymagany, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, za wyjątkiem elementów niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania gminnych i ponadlokalnych systemów inżynieryjnych oraz za wyjątkiem obiektów i terenów wskazanych w ustaleniach szczegółowych; 2) przekraczające dopuszczalne wielkości oddziaływania na środowisko poprzez emisję substancji i energii, w szczególności dotyczące: wytwarzania hałasu, wibracji, promieniowania, zanieczyszczania powietrza, gleby, wód powierzchniowych i podziemnych, winno zamykać się na terenie działki budowlanej lub zespołu działek na jakiej jest wytwarzane; § 21. Dla terenu oznaczonego symbolem 2.IK: 1. Ustala się, że przeznaczeniem podstawowym terenu 2.IK są obiekty obsługi systemu kanalizacyjnego. 2. Ustala się, że przeznaczeniem uzupełniającym są: 1) usługi administracji i zabudowa gospodarcza towarzyszące funkcji podstawowej; 2) obiekty i sieci innej infrastruktury technicznej, niezbędne do prawidłowego funkcjonowania miejskich systemów inżynieryjnych. 3. Na terenie, o którym mowa w ust. 1, obowiązują następujące zasady zagospodarowania: 1) zachowuje się istniejącą zabudowę i obiekty budowlane z prawem do działań remontowych, przebudowy i rozbudowy oraz koniecznej wymiany; 2) zakazuje się wprowadzania wszelkich urządzeń, budowli i budynków, a także innej zabudowy i zagospodarowania nie związanego z przeznaczeniem terenu; 3) zakazuje się tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenu. 4. Dla terenu obowiązują następujące zasady kształtowania zabudowy: 1) ustala się nieprzekraczalną wysokość zabudowy - do 12,0 m w najwyższym punkcie przekrycia dachu, licząc od poziomu gruntu rodzimego (maksymalnie 3 kondygnacje użytkowe); 2) parkingi i garaże dla wszystkich nowo wznoszonych obiektów, powinny być zlokalizowane na terenie posesji, na której obiekt będzie wznoszony - wg minimalnego wskaźnika ustalonego w § 19; 3) nie ustala się minimalnej powierzchni działki budowlanej. W ocenie sądu nie jest trafna interpretacja powyższych uregulowań zaprezentowana przez Kolegium. Określone w § 17 warunki dla inwestycji mają zastosowanie o tyle, o ile nie określają ich odmiennie ustalenia dla poszczególnych rodzajów terenu. Dlatego istotne jest uregulowanie zawarte w § 21 planu. Z jego treści nie wynika, aby planowane przedsięwzięcie mieściło się w warunkach tym unormowaniem przewidzianych. Sporna inwestycja ani nie służy obsłudze systemu kanalizacyjnego miasta R. ( § 21 ust.1), co jest podstawowym przeznaczeniem terenu 2.IK, ani też nie jest jej celem obsługa miejskich systemów inżynieryjnych (ust.2mpkt 2). W uchwale wprawdzie nie wyjaśniono, co kryje się pod pojęciem miejskich systemów inżynieryjnych, definicji takiej nie zawiera również ustawa Prawo budowlane ani ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy założyć, że są to przedsięwzięcia znaczące dla prawidłowego funkcjonowania miasta. Tak więc nie sposób powiązać planowanej inwestycji ani z podstawowym ani z uzupełniającym przeznaczeniem terenu, o którym mowa w § 21 ust. 1 i ust. 2 uchwały. Natomiast wbrew stanowisku Kolegium uwarunkowania sposobu zagospodarowania tego terenu, zawarte w ust.3 i 4 można analizować tylko z uwzględnieniem regulacji zawartych w ustępie 1. i 2,są to dodatkowe wymogi dla terenów objętych ustaleniami § 21. Wynika to wprost z brzmienia ustępu 3. Owe dodatkowe uwarunkowania można zatem rozpatrywać tylko w odniesieniu do przedsięwzięć systemu kanalizacji czy miejskich systemów inżynieryjnych, o których mowa w tym przepisie a nie, jak czyni to inwestor i Kolegium, generalnie do jakichkolwiek planowanych inwestycji. Poza sporem jest, ze wnioskowanie przedsięwzięcie powstać miałoby na terenie, na którym funkcjonuje oczyszczalnia ścieków i jak wynika z opisu jest z nią funkcjonalnie związane. Jednakże umknęło organowi odwoławczemu, że montaż tej instalacji stwarza nową jakość produkcyjną, nowy rodzaj działalności. Dla uruchomienia tego rodzaju działalności, jak wynika z treści samej decyzji, potrzebne jest podjęcie szeregu działań, w tym podzielenie istniejącej instalacji w celu umożliwienia nowego rodzaju działalności – odzysku odpadów - , zaprojektowanie instalacji do odzysku substancji niebezpiecznych (jak kwas siarkowy, wapno pokarbidowe). Te wszystkie działania, które opisano w punkcie II. i III. zaskarżonej decyzji świadczą, iż na terenie oczyszczalni wprowadzona zostanie nowa działalność – poza unieszkodliwianiem odpadów ich odzyskiwanie. Zgodnie z ustawa o odpadach odzyskiwanie odpadów winno towarzyszyć ich unieszkodliwianiu. Jak wynika z wniosku i opisu przedsięwzięcia, inwestycja ma polegać na rozbudowie instalacji w celu sześciokrotnego zwiększenia produkcji i co za tym idzie związana jest z takim samym zwiększeniem dostaw odpadów do odzyskiwania i unieszkodliwiania. Powstać ma zatem znacząco większa działalność Planowane przedsięwzięcie ma przy tym charakter czysto usługowy, niezwiązany obsługą systemu kanalizacyjnego miasta czy z funkcjonowaniem systemów inżynieryjnych. Nie byłaby to działalność na potrzeby R. A takie właśnie przeznaczenie terenu przewidział uchwałodawca dla tego terenu w § 21 miejscowego planu. Zapisy planu rzeczywiście mogą wskazywać, na zamiar ograniczenia rozwoju działalności tego typu na tym terenie, ale tego typu działania mieszczą się w uprawnieniach planistycznych organu samorządu terytorialnego. Zapewne wynika to z faktu, że tereny przemysłowo – usługowe znalazły się blisko centrum miasta. Reasumując, w ocenie sądu wykładnia zapisów planu zagospodarowania prowadzi do wniosku, że planowane przedsięwzięcie nie mieści się w kategorii inwestycji, na które zezwala § 21 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tego tylko powodu brak było podstaw do wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 80 ust.2 zd. pierwsze u.o.i.ś. zgodność lokalizacji inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania jest jednym z warunków koniecznych dl wydania decyzji pozytywnej w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji. Oznacza to, że organ odwoławczy wydał decyzję w wyniku wadliwej interpretacji przepisów prawa materialnego – § 21 ust.1 i 2 oraz 3 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...]stycznia 2008 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu Miasta R. dla terenu położonego w rejonie ulicy B, E i J. Konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wobec naruszenia przepisów prawa materialnego czyni bezprzedmiotowym ustosunkowanie się do dalszych zarzutów skargi o charakterze procesowym. Na marginesie jedynie i przykładowo należy przyznać rację skarżącym, gdy podnoszą zarzut, iż organ odwoławczy w ogóle nie podjął rozważań, czy od daty sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko do dnia orzekania nie doszło do zmian przepisów prawa na tyle istotnych, iż miałoby to wpływ na wynik postepowania, w tym na ocenę aktualności raportu i wniosków w nim zawartych. Trafny też wydaje się zarzut zbytniej ogólnikowości decyzji i niewskazania konkretnych warunków środowiskowych, zakreślających dopuszczalne wielkości planowanej działalności. Z uwagi na powyższe sad uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 lit "a" p.p.s.a. Na podstawie art. 205 p.p.s.a. sąd zasądził na rzecz obojga skarżących zwrot uiszczonego wpisu, zaś na rzecz skarżącego dodatkowo koszty zastępstwa procesowego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uwzględni zawartą w niniejszym wyroku wykładnię przepisów prawa materialnego. k.ż.